II FSK 458/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, , , po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 715/16 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 16 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Rz 715/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. B. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 16 października 2013 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować znaczną szkodę Skarżącemu. Z załączonego tytułu wykonawczego wynika, że Skarżący nie uregulował dobrowolnie (nie był w stanie) zaległości, których kwota łącznie z odsetkami przekracza milion złotych. Ściąganie tych należności odbywa się w trybie przymusowej egzekucji administracyjnej, o czym świadczy tytuł wykonawczy z dnia 30 listopada 2016 r., którego kopia została załączona do skargi kasacyjnej podobnie jak zajęcie świadczenia emerytalnego. Skarżący wskazał, że przychód ten jest jedynie wirtualny (liczony od papierowych udziałów, które faktycznie są dzisiaj bezwartościowe) i nie odzwierciedla on rzeczywistego przysporzenia, jakie kiedykolwiek uzyskał Skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188). W sytuacji gdy chodzi o orzeczenie rodzące obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia w konkretnej rozpatrywanej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący nie wypełnił przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku ma charakter lakoniczny, Skarżący nie przedstawił szerokiej argumentacji, która wskazywałaby na skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawił dokumentów ukazujących jego trudną sytuację materialną oraz nie wykazał, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Skoro Skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest bowiem odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego Skarżącego. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie było to możliwe ze względu na brak stosownych informacji przekazanych przez Skarżącego. W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zaistniały przesłanki o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie tego przepisu w zw. z art. 193 i art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.