II FSK 414/17

Dnia 26 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1667/15 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 1667/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.W. (dalej jako "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 31 sierpnia 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, Skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 31 marca 2015 r. w całości. W uzasadnieniu wniosku wskazywał, że za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji organów podatkowych przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Skarżącego, wysokość zaległości podatkowych i odsetek wynikających z decyzji organów podatkowych przekracza jego możliwości finansowe. Zaznaczył również, że jest poważnie chory, był hospitalizowany, nadal się leczy i jest niezdolny do pracy, czego potwierdzenie stanowić miała, m.in. obszerna dokumentacja medyczna przedstawiona Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", mającym odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym na podstawie art. 193 tej ustawy, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu należy podkreślić, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałby znaczenia dla strony lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych zawartym w wymienionym przepisie. Instytucja wstrzymania wykonania ma bowiem charakter wyjątkowy, warunkiem jej zastosowania jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w cytowanym przepisie, przy czym obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. W orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r. sygn. akt II OZ 661/14 stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniosek Skarżącego nie zawiera argumentacji wystarczającej do udzielenia mu ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący ograniczył się bowiem niemal wyłącznie do twierdzenia, że za wstrzymaniem wykonania decyzji organów podatkowych przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, powołując się przy tym na swoją chorobę. Nie wykazał jednak, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji będzie miało wpływ na stan jego zdrowia. Jeżeli intencją Skarżącego było wskazanie, że wykonanie decyzji doprowadzi go do pozbawienia środków pieniężnych niezbędnych do opłacenia świadczeń zdrowotnych, to winien on wykazać, że środkami takimi nie dysponuje w ogóle, bądź że posiada je w wysokości, która uniemożliwia jednoczesne zaspokojenie należności publicznoprawnych i opłacenie kosztów leczenia. Jeżeli natomiast, zdaniem Skarżącego, wykonanie decyzji będzie prowadziło, np. do pogorszenia się stanu jego zdrowia, to winien on wskazać, w jaki sposób to właśnie egzekucja należności publicznoprawnych będzie na to oddziaływała. Takich danych, ani argumentów Skarżący we wniosku nie przedstawił. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Skarżący nie wykazał inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności aktu administracyjnego. Skarżący ograniczył się w istocie do samego sformułowania wniosku. Tymczasem bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości ustalenia w sposób niebudzący wątpliwości, czy w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania względem Skarżącego środka ochrony tymczasowej. Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.