II FSK 3706/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA del. Teresa Porczyńska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Latkowska-Kłoczko, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 755/13 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 755/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. Z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 30 kwietnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 12 listopada 2012 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i ustaliło wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. w wysokości 26.150 zł. Organ podatkowy wskazał, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A.. Strona nabyła na podstawie aktu notarialnego z dnia 18 września 2007 r. działkę nr 804/9 o powierzchni 3.403 m², zabudowaną murowanym budynkiem jednokondygnacyjnym tj. magazynem o powierzchni użytkowej 1646,71 m2. Działka ta oznaczona jest w ewidencji gruntów symbolem Br R (klasa IVa). Dalej organ podatkowy powołując się na operat szacunkowy stwierdził, że budynek ten w dacie sporządzania operatu był w średnim stanie technicznym, bez stwierdzonych wad i uszkodzeń konstrukcyjnych, wyposażony w instalację elektryczną. W budynku istnieje możliwość dokonania przyłączeń instalacji wodnej, telefonicznej. Strona w toku postępowania podnosiła, że w budynku nie prowadzi działalności gospodarczej, jest on w fatalnym stanie technicznym, nie nadaje się do prowadzenia działalności bez koniecznej adaptacji. Skarżąca wnioskowała o opodatkowanie budynku według stawki dla budynków pozostałych. Przedłożyła opinię prywatną rzeczoznawcy sporządzoną w marcu 2010 r. W treści opinii budynek został podzielony na część A (socjalną i produkcyjną) o pow. 979,7 m² , część B (magazynową) o pow. 331,2 m², oraz część C (magazynową) o pow. 335,8 m². Wnioski końcowe opinii zawierają stwierdzenie, że budynek w części A może zostać wykorzystany do działalności produkcyjnej jedynie po zakończeniu remontu. Budynek w części B i C nie jest i nie może być wykorzystany do działalności produkcyjnej ze względu na zły stan techniczny do czasu przeprowadzenia remontu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko skarżącej, że budynek w 2011 r. wymagał przeprowadzenia prac remontowych oraz zakończenia rozpoczętych już prac. Zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje jednak, aby budynek w 2011 r. był zdegradowany w takim stopniu, że bezpowrotnie i nieodwracalnie utracił swoją funkcję i przeznaczenie. Elementy budynku zniszczone były w miejscach, w których nie dokonano koniecznych prac takich jak izolacja budynku czy naprawa nieszczelnego dachu. Stanu takiego nie można uznać, zdaniem organu, za trwałą, obiektywną przeszkodę, niezależną od woli podatnika. Niedokonywanie remontu części B i C budynku aż do chwili obecnej, świadczy o tym, że stan ten jest wynikiem decyzji podatniczki. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy wskazuje na okoliczność, że w 2011 r. nie zaistniała przesłanka trwałej niemożności przeprowadzenia remontu w budynku. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał opodatkowanie całej powierzchni budynku podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. 2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121 poz. 844 ze zm., dalej "u.p.o.l."), poprzez błędne uznanie, że budynek o powierzchni 1646, 7 m², znajdujący się na działce nr 804/9 o pow. 3.403 m kw. jest budynkiem wykorzystywanym do działalności gospodarczej oraz art. 21 ust. 1 u.p.g.k. poprzez nie oparcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na zapisach zawartych w ewidencji gruntów, które wskazują, że grunty wraz z budynkiem są gruntami rolnymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy opodatkowanie całej powierzchni budynku podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej było zasadne. W pierwszej kolejności Sąd pierwszej instancji podał, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uznając, że fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu, iż te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trafnie również w ocenie Sądu organ podatkowy nie podzielił stanowiska skarżącej w kwestii dotyczącej przesłanki "względów technicznych". Kolejno Sąd argumentował, że skarżąca wielokrotnie wskazywała na zły stan techniczny budynku. Swoje stanowisko argumentowała tym, że "decyzja o zakupie nieruchomości w złym stanie technicznym może być decyzją uzasadnioną ekonomicznie, lecz taki zakup może być również uzasadniony możliwością podjęcia działalności w odległej przyszłości". Wskazywała również na konieczność i niezbędność przeprowadzenia w całym budynku prac remontowych. W jej ocenie, stan techniczny budynku potwierdziły: operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę z dnia 5 lipca 2007 r. oraz przedłożona przez nią opinia prywatna rzeczoznawcy sporządzona w marcu 2010 r. Odnosząc się do tej argumentacji, Sąd podkreślił, że z punktu widzenia przepisów u.p.o.l., decyzja podatnika o zakupie nieruchomości, jak również względy, którymi on się kierował dokonując konkretnej transakcji nie mają żadnego znaczenia. Jak wynika z operatu szacunkowego, sporny budynek o powierzchni 1646,71 m², o przeznaczeniu pierwotnie magazynowo - garażowym został posadowiony na zakupionym przez skarżącą gruncie w latach 60 - tych. Posiada on 4 pomieszczenia magazynowe oraz część administracyjno-socjalną. W dacie sporządzenia operatu budynek był w średnim stanie technicznym. Nie stwierdzono wad i uszkodzeń konstrukcyjnych. Wyposażony był w instalację elektryczną z istniejącą możliwością dokonania przyłączeń instalacji wodnej i telefonicznej. Z kolei, z opinii rzeczoznawcy wynika, że budynek został podzielony na część A tj. socjalną i produkcyjną, część B i C tj. magazynową. Opisano w niej szczegółowo stan budynku, w tym dokładnie, jakie jego elementy wymagają remontu. Wnioski końcowe zawierają stwierdzenie, że część A może zostać wykorzystana do działalności produkcyjnej jedynie po zakończeniu remontu. Części B i C nie są i nie mogą być wykorzystane do działalności produkcyjnej ze względu na zły stan techniczny do czasu przeprowadzenia remontu. Z wyjaśnień skarżącej wynikało ponadto, że remont części biurowej budynku A został rozpoczęty w 2008 r., zaś zakończony w grudniu 2009 r. Natomiast remont części produkcyjnej budynku A trwał do 2010 r. Od 30 września 2011 r. część A budynku o powierzchni 455,56 m² została wynajęta. W opinii Sądu nie ma sporu co do tego, że budynek w 2011 r. wymagał przeprowadzenia prac remontowych. Zasadnie zdaniem Sadu pierwszej instancji podniósł organ, że brak było podstaw do uznania, aby był on zdegradowany w takim stopniu, iż przestał pełnić swoją funkcję i przeznaczenie. Podjęcie przez skarżącą decyzji o jego remoncie w części A oraz o niewykonywaniu remontu w części B i C nie stanowi o trwałej i obiektywnej przeszkodzie, niezależnej od jej woli. Konieczność przeprowadzenia remontu nie oznacza, że skoro skarżąca nie prowadziła w nim działalności gospodarczej, to budynek ten nie mógł być w tym celu wykorzystywany. Zdaniem Sądu, w sprawie niniejszej nie zachodziła przesłanka względów technicznych, która wymaga, by przedmiot opodatkowania trwale nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "względy techniczne" oznacza, że powyższa przesłanka musi posiadać cechę trwałości. Względy techniczne nie mogą mieć charakteru przejściowego. W ocenie Sądu, organ odwoławczy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych. W zaskarżonej decyzji ostatecznie dokonano subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawne. Organ odwoławczy ocenił dowody przedłożone przez skarżącą. W świetle przedstawionych przez skarżącą dokumentów, organ odwoławczy wyraził zasadny pogląd, że prace remontowe i adaptacyjne nie świadczą o braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Sąd zaznaczył, że ani operat szacunkowy, ani też opinia nie potwierdzają tezy skarżącej, że części B i C budynku oraz zagrożenia w nich występujące kwalifikują go do rozbiórki, której nie dokonano. 4. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 § 2 pkt 1, art. 141 § 4, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 124 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, przez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia w toku postępowania przed organami przepisów art. 120 i art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, co uniemożliwiło dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności nie przeprowadzenie dowodów z urzędu, mających potwierdzić niezasadnie wywiedzioną z dowodów przeciwnych tezę, że budynki nie posiadają charakteru związanego z produkcją rolną a także, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą względy techniczne wyłączające opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. W trybie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędna wykładnię, polegającą na uznaniu, że do względów technicznych, rozumianych jako obiektywnie istniejące uwarunkowania natury technicznej, nie należy spełnienie wymogów prawa budowlanego a ponadto, że kryterium przesądzającym o wykorzystaniu obiektu dla prowadzenia działalności jest kryterium posiadania przez podmiot prowadzący taką działalność a nie faktycznie wykorzystywanie obiektu dla tej działalności, oraz użyte w przepisie przy definiowaniu terminu "względy techniczne" sformułowane "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej", w części "nie może być" odnosi się do przyszłości, a nie teraźniejszości, - art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w budynkach posadowionych na nieruchomości, której dotyczy postępowanie, nie prowadzono żadnej działalności gospodarczej, a więc miały one charakter tożsamy z gruntem na którym zostały posadowione, tj. wyłącznie rolniczy, - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1987 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej "u.p.g.k.") poprzez nie oparcie rozstrzygnięcia na zapisach ewidencji gruntów i budynków, które jednoznacznie wskazują, że przedmiotowa nieruchomość wraz z posadowionym na niej budynkiem stanowi grunt rolny zabudowany, wobec czego podlega przepisom ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. 2013 r. poz. 1381 ze zm.) chyba, że została zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw wobec czego podlega oddaleniu. Skarga ta została oparta na podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Najdalej idącym zarzutem jest naruszenie przez Sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów postępowania, którymi powinien się kierować podczas orzekania, to jest art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej wskazano także na uchybienie przez Sąd przepisom art. 120 i art. 121, art. 122, art. 124 w związku z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżony wyrok nie uchybia przepisowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając tego rodzaju zarzut należy zwrócić uwagę, że przepisy art. 134 § 1 p.p.s.a. nakazują sądowi administracyjnemu pierwszej instancji orzekać w granicach danej sprawy. Lektura zaskarżonego orzeczenia prowadzi do wniosku, że Sąd istotnie rozstrzygał w sprawie, której zakres wyznacza zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2013 r. Decyzja ta wydana została w wyniku odwołania od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 12 listopada 2012 r., uchylono w niej w całości decyzję organu pierwszej instancji i ustalono skarżącej wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2011 r. Równie nieuzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a uzasadnienie wyroku powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, co jest nie mniej istotne, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano podstawy prawne orzeczenia w odniesieniu do przyjętych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Uzasadnienie to pozwala również poznać stanowisko Sądu. Jego treść umożliwia kontrolę instancyjną. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika także jakie naruszenie prawa materialnego i inne naruszenie przepisów postępowania, o czym mowa jest w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., powinno skłonić Sąd pierwszej instancji do uchylenia zaskarżonej interpretacji. W petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej wskazał również na naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. W ten sposób sformułowane zarzuty albo nie zostały w ogóle uzasadnione lub nie wskazano konkretnych przepisów prawnych, albo wymienione jednostki redakcyjne nie zostały powiązane z konkretnymi naruszeniami jakie pojawiły się, zdaniem strony skarżącej, w toku postępowania podatkowego. Ponadto zarzuty te nie znajdują swego uzasadnienia w skardze kasacyjnej. Na aprobatę nie zasługują również zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. oraz art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Spór w tej części sprowadza się do oceny, czy opodatkowanie całej powierzchni budynku podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej było zasadne. W myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.01.2016 r.) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. O tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot legitymujący się statusem przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. Z treści ww. przepisu wynika bowiem, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania, które to wobec braku stosownej definicji w ustawie podatkowej, należy rozumieć w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą pod firmą A.. Na podstawie aktu notarialnego z dnia 18 września 2007 r. nabyła działkę nr 804/9 o pow. 3.403 m², zabudowaną murowanym budynkiem jednokondygnacyjnym tj. magazynem o powierzchni użytkowej około 1650 m². Działka ta jest oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem Br R (klasa IVa). Należy wskazać, że majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, iż ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na samej własności lub posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowo-prawnego (podstawy opodatkowania i stawki podatkowej) nie jest ważna okoliczność, jak intensywnie wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie w danym okresie czasu wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie uzależnia opodatkowania nieruchomości od sposobu jej wykorzystywania przez podatnika (wyroki NSA z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1888/07, 17 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 1786/07, 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., uznając, że fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę przesądza o uznaniu, iż te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Trafnie również Sąd administracyjny pierwszej instancji uznał, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż sporny budynek nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej z uwagi na to, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sąd wskazał, że przez względy techniczne należy rozumieć trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wynika z operatu szacunkowego sporządzonego przez J. S. (operat został sporządzony przed zakupem nieruchomości przez skarżącą), sporny budynek o pow. 1646,71 m², o przeznaczeniu pierwotnie magazynowo - garażowym został posadowiony na zakupionym przez skarżącą gruncie w latach 60- tych. Posiada on 4 pomieszczenia magazynowe oraz część administracyjno-socjalną. W dacie sporządzenia operatu budynek był w średnim stanie technicznym. Nie stwierdzono wad i uszkodzeń konstrukcyjnych, wyposażony był w instalację elektryczną z możliwością dokonania przyłączeń instalacji wodnej i telefonicznej. Z kolei, z opinii rzeczoznawcy inż. L. W. i inż. A. D. wynika, że budynek został podzielony na część A tj. socjalną i produkcyjną o powierzchni 979,7 m², część B tj. magazynową o powierzchni 331,2 m² oraz część C tj. magazynową o powierzchni 335,8 m². Opisano w niej szczegółowo stan budynku, w tym dokładnie, jakie jego elementy wymagają remontu. Wnioski końcowe zawierają stwierdzenie, że część A może zostać wykorzystana do działalności produkcyjnej jedynie po zakończeniu remontu, zaś części B i C nie są i nie mogą być wykorzystane do działalności produkcyjnej ze względu na zły stan techniczny do czasu przeprowadzenia remontu. Z wyjaśnień skarżącej wynikało ponadto, że remont części biurowej budynku A został rozpoczęty w 2008 r., zaś zakończony w grudniu 2009 r. Natomiast remont części produkcyjnej budynku A trwał do 2010 r. Od 30 września 2011 r. część A budynku o powierzchni 455,56 m² została wynajęta D. M.prowadzącemu działalność gospodarczą. Bezsporne w niniejszej sprawie było to, że budynek w 2011 r. wymagał przeprowadzenia prac remontowych. Konieczność przeprowadzenia takich prac nie wyłączała jednak budynku z opodatkowania. W orzecznictwie powszechnie prezentowany jest pogląd, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. z opodatkowania następuje wówczas, gdy przedmiot ten nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. "Względy techniczne" zatem, to każda obiektywna okoliczność natury technicznej, która prowadzi do oceny, że dany budynek jest np w stanie katastrofalnym, grożącym jego zawaleniem. W świetle ustaleń faktycznych zasadne było stanowisko Sądu pierwszej instancji co do braku podstaw do uznania, aby budynek był zdegradowany w takim stopniu, iż przestał pełnić swoją funkcję i przeznaczenie w sposób trwały i nieodwracalny. Potwierdza to podjęcie przez skarżącą decyzji o jego remoncie w części A. Niewykonywanie remontu w części B i C nie stanowi, w analizowanym stanie faktycznym, o trwałej i obiektywnej przeszkodzie, niezależnej od woli skarżącej. Konieczność przeprowadzenia remontu (a w ogóle taka możliwość) oznacza, że budynek nadaje się do wykorzystania. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji przyjął że, w niniejszej sprawie nie zachodziła przesłanka względów technicznych, która wymaga, by przedmiot opodatkowania trwale nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "względy techniczne" oznacza, że powyższa przesłanka musi posiadać cechę trwałości. Odnosić się ona zatem musi zarówno do czasu teraźniejszego, jak również do przyszłego. Względy techniczne nie mogą mieć charakteru przejściowego. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych. Słusznie również Sąd pierwszej instancji wskazał, że w zaskarżonej decyzji dokonano subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwe normy prawne. Wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 184 p.p.s.a.