II FSK 3696/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku T. S. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 9 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 338/18 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 6 kwietnia 2018r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z o. o. za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić zawieszenia postępowania.

Uzasadnienie 1. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2018 r., I SA/Ol 338/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną decyzję w sprawie ze skargi T. S. (zwanego dalej skarżącym) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 6 kwietnia 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności spółki i byłego członka zarządu spółki z o. o. za zaległości podatkowe spółki. 2. Sąd I instancji przyjął, że 1) skarżący pełnił funkcję członka Zarządu spółki od dnia 21 sierpnia 2008 r. do dnia 19 grudnia 2012 r., 2) stwierdzono bezskuteczność egzekucji wobec spółki; 3) strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części; 4) strona nie wykazała, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) we właściwym czasie, tj. w terminie 2 tygodni od upływu terminu płatności zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za październik 2012 r. nastąpiło bez jej winy. Sąd wskazał, że na podstawie art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.z 2017 r., poz. 201 z późn. zm. – zwanej dalej: ord. pod.) skarżący ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki za 2012 r. Ponadto podniósł, że z faktu wyegzekwowania niektórych wynagrodzeń dopiero w 2017 r. wynika, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego określając wysokość zobowiązań spółki z tytułu pełnienia funkcji płatnika na podstawie złożonej deklaracji, nie dysponował informacjami co do wypłaconych lub niewypłaconych wynagrodzeń (bo w tejże deklaracji nie zamieszczono takich informacji, a podatek pobrany wykazano jako równy podatkowi należnemu). Dalej sąd I instancji zauważył, że kwestia wysokości zaległości spółki jest okolicznością, która nie podlega badaniu w trybie postępowania prowadzonego na podstawie art. 116 ord. pod. 3. Od powyższego wyroku organ wniósł skargę kasacyjną. Scharakteryzował w niej ogólnie odpowiedzialność osoby trzeciej. Do cech tej odpowiedzialności zaliczył również akcesoryjność, co wyraża się w tym, że "w przypadku uchylenia lub zmiany decyzji określającej należności podatnika, płatnika, rzutuje to w sposób bezpośredni na poprawność wydanego rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności osoby trzeciej" – wyrok NSA z dnia 1 lutego 2017 r., II FSK 3505/15, Lex nr 2267899). Dalej organ zaznaczył, że cecha akcesoryjności powoduje, iż decyzja powinna być wzruszona w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 ord. pod. 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł pismo, w którym zawarł m.in. wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz.1302 – zwanej dalej: p.p.s.a.) do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 sierpnia 2015 r. orzekającej o odpowiedzialności podatkowej płatnika sp. z o.o. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że pismo wraz z wnioskiem jest odpowiedzią na argumentację organu zawartą w skardze kasacyjnej, jakoby skarżący winni w celu obrony swoich praw wzruszyć decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 4 sierpnia 2015 r. orzekającą o odpowiedzialności sp. z o.o. za miesiące wrzesień – grudzień 2012 r. Miałoby to skutkować ponownym ustaleniem wysokości zobowiązania podatkowego względem sp. z o.o., która to wysokość w sposób bezpośredni wpływa na zakres odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu tej spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. 5. Po pierwsze wskazać należy, że sprawa dotyczyła odpowiedzialności płatnika za pobranie i niewpłacone zaliczki na podatek, a rozpoznawana dotyczy odpowiedzialności osoby trzeciej za powyższe zaległości podatkowe określone w decyzji o odpowiedzialności płatnika. Na podstawie przedłożonych przez spółkę zestawień za 2012 r., po uwzględnieniu kosztów, jakim są wynagrodzenia, organ na podstawie deklaracji wskazał wartość zaliczek do zapłaty, które potem przekształciły się w zaległość. Organ uwzględnił okoliczności, które były mu znane w momencie wydawania decyzji. Za nową okoliczność obecnie – w sprawie odpowiedzialności płatnika za zaliczki za 2012 r. - nie można uznać okoliczności i dowodów wypłaty wynagrodzenia w 2017 r. Jak stanowi art. 240 ord. pod. [Podstawy wznowienia postępowania podatkowego]: § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję (...). W orzecznictwie wskazuje się, że strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2019 r., II FSK 32/17, LEX nr 2625183). Kwestia wypłaty wynagrodzeń w 2017 r. nie może w żaden sposób zostać uznana za okoliczność nową i nie może być podstawą wznowienia postępowania w zakresie odpowiedzialności płatnika za niepobrane zaliczki na podatek dochodowy za 2012 r. Poza tym skarżący nie miał przymiotu strony w postępowaniu, którego wznowienia żąda. Stroną był płatnik – spółka, która nie pobrała i nie wpłaciła zaliczek na podatek dochodowy w 2012 r. Okoliczność, na którą powołano się we wniosku o zawieszenie postępowania może być przedmiotem zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, o ile pozwala na to termin do ich złożenia określony w art. 27 § 1 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej:u.p.e.a.). Można też wnosić o umorzenie postępowania egzekucyjnego w części dotyczącej wynagrodzeń wypłaconych w późniejszym terminie i pobranych zaliczek, o ile postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone. Ostatecznie, istnieje również możliwość dochodzenia zasądzenia kwoty wyegzekwowanych zaliczek przed sądem powszechnym - tak, by nie doszło do podwójnego ich poboru. 6. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy, orzekł jak w sentencji