II FSK 3590/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA del. Mirosław Surma, Protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3389/14 w sprawie ze skargi D.G. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 10 lipca 2014 r. nr IPPB2/436-283/14-2/MZ w przedmiocie podatku od spadków i darowizn 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D.G. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 11 wrzesień 2015 r., III SA/Wa 3389/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), oddalił skargę D. G. – K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 10 lipca 2014 r., IPPB2/436-283/14-2/MZ w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że wnioskodawczyni jest jednym z następców prawnych W. Z. (dalej: "poprzednik prawny"), który zmarł 14 kwietnia 1963 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z 29 września 1975 r. stwierdzono, że 1/4 części spadku nabyła H. G. Następnie, postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z 6 listopada 1996 r. stwierdzono, że 1/3 części spadku po zmarłej 28 września 1986 r. H. G. (dalej: "bezpośredni poprzednik prawny") nabyła wnioskodawczyni. Powyższe czyni wnioskodawczynię uprawnioną do 1/12 części spadku po W. Z. W. Z. był właścicielem nieruchomości przy ul. [...] opisanej w księdze hipotecznej pod nazwą "nieruchomość w mieście W. oznaczona nr [...] przy ul. [...]", która na podstawie dekretu z 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy nieruchomość przeszła na własność Skarbu Państwa. Poprzednik prawny wystąpił do Prezydium Rady Narodowej o przyznanie prawa własności czasowej do ww. nieruchomości przy ul.[...], ale 23 września 1959 r. wydano orzeczenie odmowne. Spadek po poprzedniku prawnym, w tym prawa i roszczenia, nabyły w równych częściach jego dzieci: H. G., J. M., I. Z. oraz K. P., a po ich śmierci - ich następcy prawni, w częściach im przypisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 grudnia 2004r. na wniosek następców prawnych poprzednika prawnego stwierdziło nieważność ww. orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w części dotyczącej gruntu stanowiącego własność W. Gdyby pierwotna decyzja była prawidłowa skarżąca uzyskałaby prawo do użytkowania wieczystego nieruchomości przy ul. [...] o wymiernej ekonomicznej wartości. Prezydent W. decyzjami z 18 czerwca i 23 lipca 2007 r. odmówił następcom prawnym poprzednika prawnego ustanowienia użytkowania wieczystego ww. nieruchomości, z powodu nieodwracalnych skutków, do jakich doprowadziło wydanie w 1959 r. nieważnej decyzji administracyjnej. Następcom prawnym odmówiono też 31 sierpnia 2007 r. przyznania odszkodowania za stratę wywołaną nieważnym orzeczeniem administracyjnym w wysokości odpowiadającej wartości niezwróconego prawa. Następcy prawni 21 grudnia 2007 r. wystąpili o zasądzenie odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty i Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z 6 marca 2012 r. uznał ich roszczenie do tej części nieruchomości, do której odnosiła się nieważna decyzja Prezydium Rady Narodowej. Sąd uznał, że roszczenie zasługuje na uwzględnienie w odniesieniu do określonej kwoty, a w konsekwencji zasądził od Skarbu Państwa - Wojewody M. na rzecz skarżącej kwotę odnoszącą się do części spadku, która jej przysługiwała wraz z odsetkami ustawowymi od 8 lutego 2008 r. do zapłaty odszkodowania. Sąd Apelacyjny w W. wyrokiem z 20 grudnia 2012 r. oddalił apelację Skarbu Państwa - Wojewody M., więc ww. wyrok Sądu Okręgowego stał się prawomocny i Skarb Państwa w 2013 r. zapłacił skarżącej odszkodowanie wraz z odsetkami. W związku z powyższym skarżąca zapytała: 1. Jakie skutki podatkowe na gruncie ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej "u.p.d.o.f."), wywołało otrzymanie przez nią odszkodowania za prawo wywłaszczone na mocy przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy wraz z odsetkami ustawowymi? 2. Czy prawidłowe jest stanowisko, iż jeśli zasądzone odszkodowanie z odsetkami nie będzie podlegać u.p.d.o.f. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., to odszkodowanie i odsetki (traktowane jednorodnie z odszkodowaniem) nie będą opodatkowane ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2004 r. Nr 142, poz. 1514 ze zm., dalej: "u.p.s.d."), ze względu na przedawnienie prawa do ustalenia zobowiązania podatkowego? Zdaniem wnioskodawczyni, kwota odszkodowania i odsetek ustawowych może zostać uznana za niepodlegającą u.p.d.o.f. ze względu na fakt, że znajdzie do niej zastosowanie ustawa o podatku od spadków i darowizn. Wnioskodawczyni, zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z 6 listopada 1996 r., nabyła część spadku po, zmarłym 28 września 1986 r., bezpośrednim poprzedniku prawnym. Zgodnie z art. 922 § 1 k.c. "prawa i obowiązki majątkowe zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób stosownie do przepisów księgi niniejszej." Do nabytych przez wnioskodawczynię praw należy zaliczyć roszczenia związane z wywłaszczoną nieruchomością nr [...] przy ul. [...]. W związku z zaistnieniem nieodwracalnych skutków, w wyniku których przywrócenie stanu sprzed wydania nieważnej decyzji administracyjnej było niemożliwe, wnioskodawczyni nabyła również prawo do żądania odszkodowania za szkodę wywołaną wydaniem nieważnej decyzji administracyjnej, zgodnie z treścią art. 160 k.p.a. Podstawa prawna do żądania odszkodowania istniała w dacie śmierci spadkodawcy. Dlatego też, zasądzone na rzecz wnioskodawczyni odszkodowanie może być rozpatrywane w zakresie potencjalnego opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Strona zaznaczyła, że w przypadku przyjęcia, że odszkodowanie wraz z przyznanymi odsetkami jest opodatkowane podatkiem od spadków i darowizn, wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do zapłaty podatku od spadków i darowizn zarówno w stosunku do kwoty głównej odszkodowania, jak i traktowanej z nimi jednorodnie kwoty odsetek ze względu na upływ terminu przedawnienia. Odnosząc się do przedawnienia w podatku od spadków i darowizn strona wskazała, że ponieważ do stwierdzenia prawomocnym orzeczeniem sądu nabycia spadku doszło w roku 1996 na mocy art. 68 o.p. prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego, w stosunku do kwoty odszkodowania wraz z odsetkami ustawowymi wygasło z końcem roku 2001. W interpretacji indywidualnej z 10 lipca 2014 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, stanowisko skarżącej dotyczące podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych wypłaty odszkodowania uznał za nieprawidłowe. Rozstrzygnięcie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostało wydane odrębnie. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 3 ust. 1 ustawy z 16 listopada 2006r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn oraz ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. Nr 222, poz. 1629), art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 5, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 4a ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3, 4 u.p.s.d., art. 922 § 1 i § 2 k.c., art. 21 § 1, 2, 5, art. 68 § 1 i 2 o.p. i wskazał, że zasądzone na rzecz skarżącej odszkodowanie (wraz z odsetkami) nie zostało nabyte w drodze spadku, bo w tej dacie nie istniało. Odszkodowanie nie podlega więc opodatkowaniu p.s.d. na mocy art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. Skarżąca miała więc obowiązek złożenia zeznania podatkowego o nabyciu praw do roszczenia po zmarłej w 1986r. H. G. Skoro obowiązek podatkowy z tytułu nabycia ww. spadku powstał z datą uprawomocnienia się ww. postanowienia Sądu Rejonowego W. – czyli w 1996 r., zobowiązane podatkowe w u.p.d.s. uległo przedawnieniu na mocy art. 68 § 1 i 2 o.p. Minister Finansów dodatkowo wskazał, że nie ma wpływu na ocenę skutków podatkowych w u.p.d.s. rozstrzygnięcie w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem Ministra interpretacje indywidualne powoływane przez skarżącą w uzasadnieniu własnego stanowiska, co do zasady wiążą w sprawie, w której je wydano i nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym nie stanowią podstawy prawnej przy wydawaniu interpretacji. Pismem z 28 lipca 2014 r. skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uznanie jej stanowiska za prawidłowe. W odpowiedzi na to wezwanie, Minister Finansów pismem z 3 września 2014 r., stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. 2. W skardze złożonej na ww. interpretację indywidualną skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie: - art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 4a u.p.s.d., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, że skarżąca w 2013 r. otrzymała odszkodowanie w związku z odmową ustanowienia własności czasowej na części gruntu stanowiącej własność Skarbu Państwa, wraz z odsetkami za zwłokę, i w związku z tym wystąpiła z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej, w zakresie reżimu prawnego, który powinien mieć zastosowanie w sprawie (czy należny jest podatek dochodowy od osób fizycznych czy podatek od spadku i darowizn), gdyż osoba zainteresowana odzyskaniem użytkowania wieczystego gruntu (poprzednik prawny skarżącej) nie dożyła ostatecznego załatwienia sprawy. Zdaniem organu udzielającego interpretacji indywidualnej w sprawie nie doszło do powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku od spadku i darowizn, gdyż odszkodowanie wraz z odsetkami nie zostało nabyte w drodze spadku, bo w dacie śmierci spadkodawcy odszkodowanie to nie istniało. Sąd nie znalazł podstaw, w świetle obowiązujących przepisów prawa, do zakwestionowania tego stanowiska, choć jest ono bardzo zwięzłe. W świetle bowiem stanu faktycznego sprawy przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej przychód z tytułu wypłaty odszkodowania powstał w 2013 r., zaś spadkodawca zmarł 28 września 1986 r., a stwierdzenie nabycia po nim spadku miało miejsce 6 listopada 1996 r., czyli dużo wcześniej niż przyznanie przez sąd powszechny skarżącej odszkodowanie, w związku z odmową w 2007 r. następcom prawnym ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, z powodu nieodwracalnych skutków, do jakich doprowadziło wydanie w 1959 r. nieważnej decyzji administracyjnej. Uzyskane przez skarżącą odszkodowanie, choć było konsekwencją nabycia w drodze spadku roszczeń związanych z wywłaszczoną nieruchomością, nie zostało nabyte w drodze spadku. Skarżąca w drodze spadku – z chwilą śmierci spadkodawcy - nie mogła nabyć odszkodowania, gdyż z faktu bycia spadkobiercą mogła jedynie wywieść uprawnienie do podjęcia czynności zmierzających do uzyskania roszczenia o odszkodowanie. Tym samym jedynie nabycie przez skarżącą - z chwilą śmierci ww. spadkodawcy - roszczeń związanych z wywłaszczoną nieruchomością mogło podlegać opodatkowaniu podatkiem od spadku i darowizn. Prawidłowo przyjął jednak Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, że prawo do ustalenia zobowiązania podatkowego w u.p.s.d. wobec ww. roszczeń wygasło wraz z upływem terminów przedawnienia. W świetle powyższego sąd uznał, że Minister Finansów prawidłowo przyjął, że przedmiotowe odszkodowanie nie zostało nabyte w drodze spadku. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w zaskarżonej interpretacji indywidualnej pozostałych przepisów wskazanych w skardze, a w szczególności art. 121 § 1 o.p. w stopniu, który wskazywałby na takie uchybienia procesowe organu interpretacyjnego, które mogły by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4. Od powyższego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: "p.u.s.a."), poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w zakresie i w sposób określony w pkt 2 poniżej; b) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez stronę przeciwną przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - przy czym wszystkie powołane wyżej uchybienia sądu mają istotny wpływ na wynik sprawy. 2) zgodnie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 u.p.s.d., poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie - przy czym powołane uchybienia Sądu miały wpływ na wynik sprawy. 5. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych, rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca podniosła naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia prawa materialnego. Zauważyć należy, iż z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne sprawują pod względem zgodności z prawem kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na indywidualne interpretacje prawa podatkowego. Do naruszenia tych przepisów mogłoby dojść, gdyby sąd rozpoznający skargę uchylił się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tych przepisach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie tej Sąd pierwszej instancji dokonał pełnej i prawidłowej kontroli interpretacji podatkowej. To, że w rezultacie nie podzielił argumentów skarżącej nie oznacza, że w związku z tym dopuścił się naruszenia przepisów określających kompetencje sądów administracyjnych. Nadto należy zaznaczyć, że o naruszeniu dodatkowo wskazanego przez kasatora art. 121 § 1 o.p. i zawartej w nim normy, nie może stanowić podjęcie przez organ interpretacyjny rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez wnioskodawczynię. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (zob. wyrok NSA z 26 sierpnia 2016 r., I FSK 51/15). Ponadto w orzecznictwie jednolicie się przyjmuje, że zarzut naruszenia określonej zasady postępowania podatkowego powinien być powiązany z naruszeniem przepisu, który stanowi rozwinięcie tej zasady (zob. wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., I FSK 2041/14). Brak skutecznego zarzutu naruszenia przepisów postępowania podatkowego niweczy także zasadność zarzutu niewłaściwego zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 151 p.p.s.a. oraz – równolegle – niewłaściwego niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przepisy te mają charakter wynikowy, to jest określają sposób rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej przez wojewódzki sąd administracyjny w zależności od tego, czy organy administracji publicznej dopuściły się takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, czy też nie. W sprawie rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów przez organ interpretacyjny, Sąd ten zasadnie zastosował art. 151 p.p.s.a. i nie zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając powyższe uwagi, co do sposobu skonstruowania zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie, jak również treść zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, stwierdza, że stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty można i należy rozpoznać łącznie. Przyjęcie takiego właśnie modelu wynika z faktu, że zarzuty kasacyjne zostały ukierunkowane na podważenie przyjętej przez organ interpretacyjny i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni przepisu art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. Zwrócić przy tym należy uwagę, że autor skargi nie poparł tych zarzutów stosowną argumentacją. Nie może stanowić jej z pewnością stwierdzenie, że "zasądzone na rzecz skarżącej odszkodowanie może być rozpatrywane w zakresie potencjalnego opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn", czy też przywołanie fragmentów uzasadnień orzeczeń sądowych, potwierdzających tezę, że odszkodowanie podlega spadkobraniu. Autor skargi kasacyjnej, w żadnej mierze nie zakwestionował tożsamości stanu faktycznego, który przedstawił we wniosku o interpretację i tego który został poddany interpretacji przez organ, i w konsekwencji ten proces interpretacyjny podlegał kontroli Sądu pierwszej instancji. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że odszkodowanie przyznane skarżącej przez sąd cywilny nie wchodziło w skład spadku, dlatego jego kwota nie mieści się zakresie przedmiotowym wyznaczonym przez przepisy ustawy o podatku od spadków i darowizn. Inaczej rzecz ujmując autor skargi kasacyjnej de facto nie kwestionuje wykładni wskazanego przepisu prawa materialnego, a wyrażoną przez organ i zaakceptowaną przez Sąd pierwszej instancji ocenę, co do niezastosowania tego przepisu do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 u.p.s.d. zdanie pierwsze, podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Z kolei w myśl postanowień art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust.4 u.p.s.d. przyjęcie spadku lub uprawomocnienie się orzeczenia stwierdzającego jego nabycie, o ile wcześniej nie zgłoszono nabycia do opodatkowania, rodzi obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Z przytoczonych przepisów wynika m.in., że podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie praw majątkowych oraz że podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych praw majątkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Z poddanego interpretacji stanu faktycznego wynika, że w chwili nabycia spadku nie obejmował on odszkodowania, które było następstwem wejścia w ogół praw spadkowych po spadkodawcy, podjęcia przez spadkobierców inicjatywy procesowej celem uchylenia skutków decyzji administracyjnej i następnie wytoczenia powództwa o odszkodowanie. Inaczej rzecz ujmując nie istniało na ten moment prawo majątkowe powstałe w wyniku dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. Tym samym, w analizowanym stanie faktycznym kwota odszkodowania pozostaje irrelewantna dla ustalenia zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia przez skarżącą spadku. Wbrew również sugestiom skarżącej sytuacja podmiotu, któremu przysługuje jedynie prawo żądania uchylenia skutków prawnych decyzji administracyjnej i podmiotu, którego roszczenie zostało zmaterializowane w postaci uzyskania konkretnej kwoty odszkodowania, nie są identyczne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a.