II FSK 344/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2519/15 w sprawie ze skargi N. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Warszawie z dnia 6 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 6 lipca 2015 r., nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz N. S.A. z siedzibą w W. kwotę 5817 (słownie: pięć tysięcy osiemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1.1. Wyrokiem z dnia 14 września 2016 r., sygn. III SA/Wa 2519/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę N. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 6 lipca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. 1.2. Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. decyzją z dnia 31 marca 2011 r. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w wysokości 48.024 zł. Organ wskazał, że Spółka zaewidencjonowała i ujęła w ciężar kosztów w 2008 r. faktury zakupu usług wystawione przez firmę K. P.B. Na podstawie zebranego w trakcie postępowania kontrolnego materiału dowodowego organ ustalił, że faktury wystawione przez firmę Agencja K. są nierzetelne, gdyż nie dokumentują rzeczywiście wykonanych usług, a tym samym nie stanowią one podstawy do zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie decyzją z dnia 22 lutego 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1504/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w kwocie 48.024 zł. W uzasadnieniu decyzji na wstępie odniesiono się do kwestii przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, wskazując, że w dniu 6 grudnia 2013 r. finansowy organ postępowania przygotowawczego wszczął postępowanie karno-skarbowe w sprawie nieprawidłowości ujawnionych u skarżącej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 rok, o czym została ona zawiadomiona za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. w dniu 13 grudnia 2013 r., poprzez doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania. Powyższe oznaczało zdaniem organu I instancji, że zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "Ordynacja podatkowa") bieg terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, tj. 6 grudnia 2013 r. 1.3. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy decyzją z dnia 6 lipca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy rozważył kwestię przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, wskazując że co do zasady, zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. przedawniłoby się z końcem 2014 r. Jednak w ocenie organu, w sprawie nie doszło do przedawnienia kwot objętych zaskarżoną decyzją z uwagi na to, że wystąpiła okoliczność skutkująca zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wskazano, że z treści pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 11 grudnia 2013 r. wynika, że organ ten na podstawie art. 121 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomił skarżącą, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2007 r. i 2008 r., został zawieszony z dniem 6 grudnia 2013 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przedmiotowe pismo zostało doręczone skarżącej w dniu 13 grudnia 2013 r. Organ odwoławczy dodał też, że skarżąca nie otrzymała postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, jednak z obowiązujących w tym zakresie przepisów Ordynacji podatkowej nie wynika obowiązek doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Z przepisu art. 70c Ordynacji podatkowej wynika natomiast obowiązek zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co zostało dokonane. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, że w dacie wydania decyzji termin przedawnienia za okres objęty zaskarżoną decyzją organu I instancji jeszcze nie upłynął. 2.1. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: - art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 190, art. 191, art. 192 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej; - art. 196 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej; - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej zwana: "p.p.s.a."); - art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r.. poz. 851 ze zm., dalej zwana: "u.p.d.o.p."); - art. 70 § 1, § 4, § 6 i § 7 pkt 1 i 2 w zw. z art. 70c i art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej; - art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 2.3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że organy po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy zasadnie uznały, że w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego, sporne faktury nie dokumentują zdarzeń gospodarczych, stroną których była firma Agencja K. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego WSA uznał go za bezzasadny. Wskazano, że termin przedawnienia zobowiązania w sprawie upływał stosownie do treści art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej z końcem 31 grudnia 2013 r. W dniu 6 grudnia 2013 r. finansowy organ postępowania przygotowawczego wszczął postępowanie karno - skarbowe w sprawie nieprawidłowości ujawnionych w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. W toku postępowania, na wniosek skarżącej, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie pismem z dnia 24 marca 2015 r. wystąpił do Dyrektora UKS o przekazanie dokumentów wskazujących na doręczenie skarżącej informacji dotyczącej wszczęcia postępowania, na skutek którego przesłano kserokopię postanowienia o wszczęciu dochodzenia z dnia 6 grudnia 2013 r. oraz kserokopię zawiadomienia z dnia 11 grudnia 2013 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wraz z dowodem jego doręczenia. Powołując się na art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie z dniem 6 grudnia 2013 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w stosunku do okresu objętego postępowaniem kontrolnym. W konsekwencji w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. Za niezasadne Sąd I instancji uznał także pozostałe zarzuty skargi, w szczególności dotyczące naruszenia art. 153 p.p.s.a. oraz art. 188 Ordynacji poprzez pominięcie przez organy wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1503/12. Ponadto zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i zgromadzony został z zachowaniem reguł postępowania wynikających z art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej. 3.1. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożył pełnomocnik Spółki, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie go w całości. Autor skargi kasacyjnej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na braku uchylenia decyzji Dyrektora IS, pomimo istnienia podstaw do uwzględnienia skargi i podstaw do stwierdzenia, iż nastąpiło inne naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 192 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż w szczególności organ II instancji: a) oparł zaskarżoną decyzję o część możliwych do przeprowadzenia dowodów; b) nie przeprowadził wszystkich koniecznych i zawnioskowanych przez Spółkę istotnych dowodów, wskazanych w szczególności w wypowiedzeniu się Spółki w sprawie zebranego materiału dowodowego z dnia 19 maja 2014 r., w wyniku czego w szczególności nie ustalił czy i przeciwko którym świadkom zeznającym w tej sprawie toczyło się lub toczy postępowanie karne i podatkowe i jak się zakończyło; c) nie przesłuchał w charakterze świadka P. B., któremu nie przysługiwało prawo odmowy zeznań, a co najwyżej prawo odmowy odpowiedzi na pytania, czym naruszył dodatkowo art. 196 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej; d) nie przesłuchał uzupełniająco M. M. na okoliczność prowadzonej działalności gospodarczej, wykonywania usług na rzecz Spółki oraz relacji z P. B.; e) nie przeprowadził zawnioskowanego dowodu opinii biegłego ds. badania pisma, która pozwoliłaby zweryfikować zeznania P. B.; w wyniku czego WSA : f) dokonał błędnych ustaleń co do istoty sprawy; g) w sposób jednostronny rozpoznał skargę, gdyż uwzględniał tylko okoliczności przemawiające na niekorzyść Spółki, a pomijał wszystkie na korzyść; h) pozbawił Spółkę prawa do czynnego udziału w sprawie; i) uznał, że Agencja K. nie wykonywała usług wskazanych w fakturach; j) bezpodstawnie uznał, iż ciężar dowodu faktycznego wykonania kwestionowanych przez organy podatkowe transakcji spoczywa na podatniku; k) dokonał błędnej i nieobiektywnej oceny wiarygodności zeznań świadków, jednostronnie je oceniając i akcentując jedynie okoliczności niekorzystne dla Spółki i w konkluzji uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga podlega oddaleniu; - art. 153 p.p.s.a., przez brak dokładnej oceny prowadzonego postępowania i zaskarżonej decyzji co do zgodności z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w pierwszym wyroku WSA z dnia 14 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1504/12, który nie został wykonany przy ponownym rozpoznaniu sprawy; - art. 153 p.p.s.a. przez niezastosowanie się WSA do wiążącej go oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w pierwszym wyroku i wydanie zaskarżonego wyroku sprzecznego z tymi ocenami prawnymi i zaleceniami; - art. 196 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. art. 188 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że wystąpiła niemożność przesłuchania P. B. i akceptację nieprzesłuchania jego w postępowaniu podatkowym w charakterze świadka, przy jednoczesnym dokonywaniu przez WSA na podstawie jego zeznań ze śledztwa (bez udziału Spółki) niekorzystnych ustaleń jakoby Spółka miała brać udział w procederze obrotu pustymi fakturami, co pozbawiło Spółkę przysługujących jej praw; - art. 70 § 1 i 6 pkt 1 w zw. z art. 70c i w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej przez ich błędną wykładnię, w wyniku której WSA bezpodstawnie przyjął, iż z dniem 6 grudnia 2013 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki za 2008 r., choć prawidłowa wykładnia powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż skutek taki nie nastąpił, a nastąpiło przedawnienie tego zobowiązania zgodnie z normą art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w wyniku czego zobowiązanie podatkowe wygasło; - art. 7 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. przez błędną i niewłaściwą wykładnię, w wyniku której organ II instancji bezpodstawnie określił zobowiązanie podatkowe Spółki z tytułu podatku dochodowego za 2008 r., w nowej zawyżonej kwocie wynoszącej 48.024,00 zł i bezpodstawnie ustalił, iż Spółka zaniżyła wpłatę tego podatku w kwocie 11.343,00 zł; - art. 193 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej przez błędną oceną, iż księgi podatkowe Spółki są nierzetelne. 3.2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna Spółki zasługuje na uwzględnienie ze względu na trafność zarzutu dotyczącego naruszenia art. 70c Ordynacji podatkowej poprzez brak skutecznego zawiadomienia skarżącej o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W tej kwestii kluczowe znaczenie ma uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2019 r., I FPS 3/18 (publ. na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl/; dalej zwana: "CBOSA"), w której stwierdzono, iż: "1.Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej". Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których zastosowanie ma przepis interpretowany w uchwale (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 994/09, z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1285/15; publ. CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w cytowanej uchwale z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18 i dlatego w dalszej części odwoła się do jej uzasadnienia. 4.2. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały wyróżnił dwa stany faktyczne. Pierwszy to taki, gdy zachodzi tożsamość pomiędzy organem właściwym do dokonania zawiadomienia przewidzianego w art. 70c Ordynacji podatkowej i organem prowadzącym postępowanie, drugi - gdy wspomniana tożsamość podmiotowa nie zachodzi. Jednak doszedł do konkluzji wspólnej dla obu stanów, która zawiera się w powyżej przytoczonych tezach. Ponieważ w sprawie niniejszej występuje drugi ze stanów faktycznych, tj. organ podatkowy (Naczelnik Urzędu Skarbowego w W.), który nie prowadził postępowania podatkowego (określił zobowiązanie podatkowe bowiem Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W.), wystosował do skarżącej zawiadomienie w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej warto przywołać argumenty podniesione w uchwale dotyczące tej sytuacji. Otóż Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawiadomienie w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej jest pewnego rodzaju oświadczeniem wiedzy organu, który w oparciu o posiadane dane informuje podatnika, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy. Doręczenie tego zawiadomienia jest swoistą czynnością materialno-techniczną, oczywiście o daleko idących skutkach materialnoprawnych. Obowiązek informacyjny występuje względem podatnika bez względu na to, czy w stosunku do niego toczy się jakiekolwiek postępowanie. Natomiast jeśli się toczy postępowanie to dokonane w jego toku doręczenie zawiadomienia stanowi czynność procesową tego postępowania. Czynność doręczenia zawiadomienia w sposób istotny wpływa na wynik sprawy, wręcz determinuje dalszy jego bieg. Jest to jeden z istotnych elementów wpływających na treść decyzji kończącej postępowanie. Kluczową kwestią dla ustalenia, czy zobowiązanie podatkowe, które jest przedmiotem tego postępowania, wygasło na skutek przedawnienia, bądź też nadal istnieje, będzie stwierdzenie prawidłowości przeprowadzenia czynności zawiadomienia w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej, zarówno w aspekcie jego treści, jak i spełnienia wymogów formalnych w zakresie doręczenia. Nie sposób więc zasadnie twierdzić, że jest to czynność procesowa podejmowana poza toczącym się postępowaniem. Zwłaszcza, że potwierdzenie dokonania tych czynności musi się znaleźć w aktach administracyjnych toczącej się sprawy. Umożliwia to bowiem prawidłową weryfikację tego zdarzenia w toku postępowania administracyjnego, jak i jego późniejszą kontrolę sądową. W związku z powyższym NSA w uchwale stwierdził, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Przepisy dotyczące doręczeń spełniają bowiem m. in. funkcje gwarancyjne dla strony. Strona po to ustanawia pełnomocnika, aby ten prowadził jej sprawę. To pełnomocnik procesowy ma w sposób profesjonalny pilnować w toku postępowania interesów podatnika. Strona może nie mieć świadomości, a przede wszystkim wiedzy w zakresie skutków prawnych otrzymanej informacji, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy. Stąd też wszelkie pisma kierowane przez organ podatkowy powinny być kierowane do pełnomocnika. Doręczenie wprawdzie jest czynnością materialno-techniczną, regulowaną przez przepisy procesowe, wywołuje jednak daleko idące skutki materialnoprawne. W przypadku bowiem doręczenia zawiadomienia o prawidłowej treści, które spełnia przesłanki formalne oraz przesłanki materialnoprawne, co do rzeczywistego przebiegu zdarzeń, przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, dochodzi do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W żaden sposób zatem nie można uchybienia w zakresie naruszenia art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej oceniać w charakterze wpływu na wynik sprawy. Brak prawidłowego doręczenia zawsze w sposób istotny rzutuje na rozstrzygnięcie. Przyjęcie zaś odmiennej tezy, że naruszenie tego przepisu w określonym stanie faktycznym może nie mieć wpływu na wynik sprawy, niweczyłoby funkcje gwarancyjne art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej. Dlatego uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 4.3 W rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. zawiadomienie z dnia 11 grudnia 2013 r. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. doręczył Spółce, a nie pełnomocnikowi (adwokatowi), który został ustanowiony w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w tej sprawie. Tym samym nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art.70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. 4.4. Ponieważ najdalej idący zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 70 § 1 i 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej okazał się uzasadniony, Naczelny Sąd Administracyjny zwolniony jest z obowiązku ustosunkowania się do pozostałych zarzutów. Należy bowiem wskazać, że skutek materialnoprawny w postaci wygaśnięcia zobowiązania podatnika na podstawie przedawnienia, o którym stanowi art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej ma swoje implikacje na gruncie procesowym wynikające z art. 208 § 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej. 4.5. Wobec uznania za zasadne zarzutów skargi kasacyjnej w omawianej części, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, zaś uznając jednocześnie, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylił w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zaskarżoną do WSA w Warszawie decyzję. Organ ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni stanowisko, że w sprawie Spółki nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 p.p.s.a. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania sądowego stanowił art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).