II FSK 3430/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 3430/15 gdzie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargi kasacyjne S. F. oraz Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Lu 557/15 w sprawie ze skargi S. F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 28 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w tenorze sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2018 r., II FSK 3430/15, w ten sposób, że w miejsce słów "oddala skargę kasacyjną" wpisać zwrot: "oddala skargi kasacyjne".

Z sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2018 r., II FSK 3430/15, wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargi kasacyjne wniesione przez S. F. (zwanego dalej skarżącym) oraz Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 czerwca 2015 r., I SA/Lu 557/15 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 28 września 2011 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. W rozstrzygnięciu sądu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oddala skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprostowanie orzeczenia służy przywróceniu rzeczywistej woli organu sądowego, ilekroć zachodzi niezgodność między wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie. Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a.. Jak wynika z tego przepisu – przedmiotem sprostowania mogą być niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe lub też inne oczywiste omyłki. Analiza tego przepisu pozwala stwierdzić, że wszystkie wymienione wady musi charakteryzować oczywistość. Muszą to być oczywista niedokładność oraz oczywisty błąd pisarski lub też oczywisty błąd rachunkowy. Sprostowane mogą być też oczywiste omyłki w komparycji orzeczenia, w jego sentencji oraz w samym uzasadnieniu – zarówno w części opisowej, jak i rezolutywnej. Nie można natomiast sprostować mylnego ustalenia faktu, ani błędu we wnioskowaniu i stosowaniu prawa. Nie można zmieniać orzeczenia przez sporządzenie innego uzasadnienia w następstwie wniosku o sprostowanie, gdyż wykraczałoby to poza zakres oczywistych omyłek, o których mowa w przytoczonej instytucji - wkraczałoby bowiem w dziedzinę samego osądu. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 9 marca 1962 r., III CO 4/62 - odrzucając pozew po wydaniu wyroku zaocznego sąd powinien równocześnie uchylić wyrok zaoczny. Nieuchylenie wyroku zaocznego w takim wypadku stanowi niedokładność podlegającą sprostowaniu w trybie art. 355 k.p.c. Z rubrum wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał dwie skargi kasacyjne, zatem wskazanie w tenorze "oddala skargę kasacyjną" należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską, która podlega sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, a sprostowanie może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.