II FSK 3165/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Anna Dumas, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia WSA del. Bogusław Woźniak (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Ke 392/16 w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Ke 392/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 29 kwietnia 2016 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. Jako podstawę prawną wyroku Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a." Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł J. T. zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: - naruszenie prawa materialnego w postaci art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – dalej jako "u.p.o.l." przez niewłaściwe zastosowanie (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej jako "P.p.s.a."); - naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zasada trwałości decyzji administracyjnej) mające istotny wpływ na wynik sprawy (podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Skarżący sformułował wniosek o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasadzenie na jego rzecz kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej, ewentualnie o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi zgodnie z art. 188 P.p.s.a. oraz o zasądzenie w takim przypadku na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy podatkowe i zaaprobowany przez Sąd I instancji nie jest kwestionowany przez skarżącego w skardze kasacyjnej. Spółka z o. o. D. [...] w K. na podstawie umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu była właścicielem udziału [...] w lokalu niemieszkalnym - garażu położonym w K. przy ul. P. [...]. Spółka swój udział w tej nieruchomości – garażu wraz z prawami z nim związanymi sprzedała skarżącemu J. T. i jednocześnie oświadczyła, że wyraża zgodę na dokonanie przez skarżącego i innych kupujących podziału garażu do użytkowania. Dla powyższej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta, co obrazuje również wypis z rejestru gruntów. Powyższe wynika z przedłożonych do akt sprawy dokumentów (wypis z rejestru gruntów, akt notarialny nr [...] z dnia 10 listopada 2006 r.). Zdaniem Sądu I instancji dokonany przez współwłaścicieli podział garażu do użytkowania nie niweczy tego, że prawną formą władania garażem przez skarżącego jest współwłasność w części ułamkowej wynikająca z zawarcia w prawem przewidzianej formie umowy zakupu udziału w tym lokalu niemieszkalnym – garażu wraz z prawami z nim związanymi. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: budynki lub ich części. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i lit. e) u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od budynków lub ich części: mieszkalnych - 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej (lit. a); pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 (www.orzecznictwo.nsa.gov.pl) przyjął, że w świetle art. 2 ust.1 pkt 2 i art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, ze zm.) garaż stanowiący przedmiot odrębnej własności, usytuowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) tej ustawy. Z uzasadnienia tej uchwały wynika m. in., że możliwe jest bowiem uznanie garażu wielostanowiskowego jako elementu nieruchomości wspólnej w przypadku określenia korzystania z poszczególnych miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum albo wyodrębnienia garażu na odrębną własność i sprzedaż udziału we współwłasności na rzecz właścicieli lokali korzystających z miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której nastąpiło wyodrębnienie garażu na odrębną własność i sprzedaż udziału we współwłasności na rzecz właścicieli lokali korzystających z miejsc postojowych w ramach podziału quoad usum. Dlatego też Sąd I instancji prawidłowo zaakceptował rozstrzygnięcie organów podatkowych, które przyjęły, że znajdujący się w bryle budynku mieszkalnego przy ul. P. [...] garaż stanowi przedmiot odrębnej własności lokalu o charakterze niemieszkalnym i stosownie do tego ustalenia zastosowały stawkę podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) należy zauważyć, że według art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Dlatego też przepis art. 16 § 1 Kodeksu postępowanie administracyjnego w postępowaniu, którego przedmiotem było ustalenie podatku od nieruchomości nie był stosowany i w konsekwencji nie mógł zostać naruszony. Na marginesie tylko należy dodać, że z akt sprawy nie wynika aby w sprawie została naruszona zasada trwałości decyzji ostatecznej. Zasada ta najogólniej rzecz ujmując sprzeciwia się powtórnemu prowadzeniu postępowania w sprawie już rozstrzygniętej. Z akt sprawy nie wynika aby w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. wydana została jakakolwiek inna decyzja poza tą, która była przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku dochodowego za rok 2015 przy zachowaniu tożsamości podmiotu i przedmiotu opodatkowania nie jest jednak rozstrzygnięciem w tej samej sprawie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.