II FSK 3108/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Jacek Brolik (spr.), Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka, , po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 208/19 w sprawie ze skargi Z.O. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Z. O. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 360,00 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 22 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 208/19, w sprawie ze skargi Z. O. (dalej: Skarżacy) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 listopada 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. oraz kwiecień 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., obecnie tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.). oddalił skargę Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z 21 grudnia 2015 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON") ustalił, że odpowiedzialność za zaległości R. sp. z o.o. (dalej: "Spółka") z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za okresy: grudzień 2009 r., styczeń – luty 2010 r. oraz kwiecień 2011 r. ponosi Skarżący - jako były członek zarządu, solidarnie ze Spółką oraz z pozostałym członkiem zarządu Z. D. Od ww. decyzji Skarżący złożył odwołanie zarzucając naruszenie art. 210 § 1 pkt 4, art. 122, art. 124 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."), art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2018 r., poz. 511 ze zm., dalej: "ustawa o rehabilitacji"), a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji mający istotny wpływ na treść wydanej decyzji a polegający, na błędnym przyjęciu, że Skarżący złożył wniosek w przedmiocie upadłości Spółki zbyt późno przez co ponosi odpowiedzialność subsydiarną za zobowiązania Spółki. Ponadto w odwołaniu wniesiono o przeprowadzenie dowodu z: - akt upadłościowych Sądu Rejonowego w K. w sprawie o sygn. akt [...] na okoliczność ustalenia: wysokości zobowiązań Spółki wobec PFRON, sytuacji finansowej Spółki w chwili zgłoszenia przez zarząd wniosku o upadłość Spółki, prawidłowego działania i decyzji zarządu odnośnie podjętej decyzji o ogłoszeniu upadłości, braku podstaw do odpowiedzialności subsydiarnej Skarżącego za zobowiązania Spółki, braku winy w działaniu Skarżącego w zakresie złożenia wniosku o upadłość, - dokumentacji finansowej Spółki na okoliczność ustalenia: wysokości zobowiązań Spółki wobec PFRON, sytuacji finansowej Spółki w chwili zgłoszenia przez zarząd wniosku o upadłość, prawidłowego działania i decyzji zarządu odnośnie podjętej decyzji o ogłoszeniu upadłości, braku podstaw do odpowiedzialności subsydiarnej Skarżącego za zobowiązania Spółki, braku winy w działaniu Skarżącego w zakresie złożenia wniosku o upadłość, - z opinii biegłego księgowego lub innego biegłego z dziedziny finansów na okoliczność ustalenia: sytuacji Spółki w chwili powstania zaległości wobec PFRON i w chwili złożenia wniosku o upadłość, złożenia przez Skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości w prawidłowym terminie przez co Skarżący nie odpowiada subsydiarnie za zobowiązania Spółki. Decyzją z 22 listopada 2018 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: "MRPiPS") utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON z 21 grudnia 2015 r. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione pozytywne przesłanki solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania Spółki wskazane w art. 116 § 1 i 2 O.p., tj. pełnienie przez członka zarządu funkcji członka zarządu w okresie w którym powstały sporne zobowiązania oraz bezskuteczność egzekucji w stosunku do Spółki. Na podstawie pełnego odpisu z Rejestru Przedsiębiorców (stan na 25 lutego 2016 r.) ustalono, że Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie od 21 października 2002 r. do 25 lutego 2016 r., w związku z powyższym ponosi odpowiedzialność za zobowiązania powstałe w czasie sprawowania funkcji w zarządzie. W ocenie MRPiPS argumentacja Skarżącego, że sprawował on funkcję prezesa zarządu Spółki jedynie formalnie nie mogła zostać uwzględniona. Organ odwoławczy podkreślił, że w orzecznictwie sądowym zapadłym na tle stosowania art. 116 § 2 O.p., przesłanka "pełnienia obowiązków członka zarządu" rozumiana jest formalnie, tj. jako posiadanie formalnych uprawnień członka zarządu za konkretny okres, niezależnie od tego, czy obciążony odpowiedzialnością członek zarządu faktycznie zajmował się interesami podmiotu, w którym był członkiem zarządu i czy w ogóle posiadał taką możliwość. MRPiPS wskazał ponadto, że osoba należycie dbająca o interesy zarówno swoje jak i podmiotu, w ramach którego zobowiązała się działać, winna na tyle kontrolować swoją sytuację prawną by wiedzieć, czy z podjętych przez nią decyzji nie wynikają dodatkowe prawa ale także i zobowiązania. Odnosząc się do przesłanki bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce organ odwoławczy wskazał, że pismem z 15 lipca 2011 r. Spółka złożyła do Sądu Rejonowego [...] Wydział Gospodarczy wniosek o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku. Postanowieniem z 7 września 2011 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Koninie, [...] Wydział Gospodarczy ogłosił upadłość Spółki. Następnie pismem z dnia 23 listopada 2011 r. Prezes Zarządu PFRON zgłosił do prowadzącego sprawę Sądu Rejonowego wierzytelność wobec Spółki, jednak pismem z 12 stycznia 2015 r. Sąd ten poinformował organ, że częściowy oraz ostateczny plan podziału masy upadłości Spółki nie obejmuje wierzytelności PFRON. Następnie postanowieniem z dnia 9 marca 2015 r. Sąd Rejonowy w Koninie, [...] Wydział Gospodarczy sygn. akt [...] stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego Spółki. Organ odwoławczy zauważył, że Skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego byłaby możliwa skuteczna egzekucja wierzytelności PFRON, ani też nie dostarczył żadnych dokumentów w tym zakresie wskazując, że całość dokumentacji Spółki jest w posiadaniu syndyka masy upadłości, bądź też została złożona do archiwum. W zakresie przesłanek wyłączających solidarną odpowiedzialność członka zarządu, wskazanych w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. MRPiPS zauważył, że Skarżący nie wykazał, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości, ani nie przedstawił dowodów potwierdzających, że nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie takiego wniosku. MRPiPS zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie wniosek o ogłoszenie upadłości został złożony pismem z 15 lipca 2011 r. (data wpływu do Sądu 18 lipca 2011 r.). Tymczasem pierwsza zaległość z tytułu wpłat na PFRON dotyczy grudnia 2009 r., w związku z powyższym, terminem wpłaty na PFRON był dzień 20 stycznia 2010 r., zgodnie z art. 49 ustawy o rehabilitacji. Natomiast zgodnie z art. 21 ustawy z 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2015 r., poz. 233, dalej: "P.u.n.") w brzmieniu obowiązującym w czasie powstania obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W ocenie MRPiPS wobec niedokonania ww. wpłaty wniosek o upadłość w niniejszym stanie faktycznym winien zostać więc złożony do dnia 4 lutego 2010 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że dla określenia, czy dłużnik jest niewypłacalny nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań pieniężnych czy też tylko niektórych z nich. Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11. P.u.n. Zauważył, że "właściwy czas" do wszczęcia postępowania upadłościowego, który uwolniłby od przeniesienia zobowiązania podatkowego to czas właściwy ze względu na ochronę wierzycieli. MRPiPS wskazał, że celem uregulowania zawartego w art. 116 § 1 O.p. jest ochrona należności publicznoprawnych, dlatego też pierwsza przesłanka, wynikająca z art. 11 P.u.n., tj. niewykonywanie swoich wymagalnych zobowiązań, świadcząca o niewypłacalności Spółki obligująca Spółkę do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości zaistniała z chwilą, gdy podmiot ten przestał regulować kolejne zobowiązania wobec PFRON. Przepisy P.u.n. nie uzależniają obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości od jednoczesnego ziszczenia się obu przesłanek, o których mowa w powołanym art. 11 ww. ustawy. Zdaniem organu odwoławczego, Skarżący nie złożył wniosku o upadłość we właściwym czasie, choć były do tego podstawy, ani nie przedstawił dowodów potwierdzających, że nie ponosi winy za niezgłoszenie we właściwym czasie takiego wniosku. Nie wskazał też mienia Spółki, z którego skuteczna egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości w znacznej części. Brak było więc podstaw do stwierdzenia, że nie ponosi on solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Odnosząc się do zarzutów Skarżącego podniesionych w odwołaniu MRPiPS wyjaśnił, że Prezes Zarządu PFRON prawidłowo wskazał podstawę wydania decyzji ustalającej odpowiedzialność Skarżącego za zobowiązania Spółki powołując w sentencji decyzji podstawę odpowiedzialności osób trzecich oraz wskazując treść art. 49 ust. 1, zgodnie z którym do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Ponadto stanął na stanowisku, że brak było podstaw do uwzględnienia wskazanych przez Skarżącego dowodów, z uwagi na fakt, że stan faktyczny sprawy był dostatecznie wyjaśniony. Nie zgadzając się z powyższą decyzją Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego, w której zarzucił naruszenie: - art. 210 § 1 pkt. 4 O.p., poprzez niewskazanie na podstawie jakiego przepisu przedmiotowa decyzja została wydana, gdyż powołany w decyzji art. 116 § 1 ma odpowiednio przepis wyrażony w pkt 1 i 2, podobnie art. 207 O.p. – tym samym, organ nie wskazał Skarżącemu jaka jest faktyczna podstawa prawna przedmiotowego rozstrzygnięcia; - art. 124 O.p., poprzez niewyjaśnienie w zaskarżonej decyzji, przesłanek którymi organ odwoławczy kierował się przy załatwieniu niniejszej sprawy, w szczególności, nie wskazał na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dowody, dokumenty organ uznał, że zastosowanie ma art. 116 § 1 O.p. w szczególności, jakie okoliczności przesądziły, że organ uznał, iż Skarżący nie zgłosił wniosku o upadłość Spółki w odpowiednim terminie, lub nie wskazał majątku, z którego organ może się zaspokoić; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji mający istotny wpływ na treść wydanej decyzji a polegający, na błędnym przyjęciu, że Skarżący złożył wniosek w przedmiocie upadłości Spółki zbyt późno przez co ponosi odpowiedzialność subsydiarną za zobowiązania Spółki; - art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie że Skarżący ponosi subsydiarną odpowiedzialność za zobowiązania Spółki podczas, gdy złożył on wniosek o ogłoszenie upadłości ww. spółki w prawidłowym czasie; - rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 70 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nieustalenie sytuacji finansowej Spółki w momencie wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich, w szczególności od kiedy nastąpiła niewypłacalność spółki, czy Skarżący miał możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wcześniej niż przed lipcem 2011 r., czy zostały podjęte skuteczne działania przez zarząd Spółki w celu ogłoszenia upadłości w sytuacji jej niewypłacalności. Mając powyższe na uwadze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę MRPiPS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem wskazał, że mając na uwadze okresy, za które przeniesiono na Skarżącego odpowiedzialność odnieść należało się do kwestii przedawnienia - w pierwszej kolejności należało zbadać, czy nie doszło do przedawnienia zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON w stosunku do dłużnika głównego, czyli do Spółki. Nie budzi wątpliwości że wygaśnięcie zobowiązania pierwotnego dłużnika zwalnia z odpowiedzialności osoby trzecie. Organy podatkowe niezależnie od artykuł 118 O.p., mogą orzekać o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej jedynie do momentu przedawnienia zobowiązania podatnika będącego dłużnikiem głównym. Na gruncie rozpoznawanej sprawy do takiego przedawnienia nie doszło, z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 3 O.p. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z 7 września 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Koninie [...] Wydział Gospodarzy ogłosił upadłość Spółki. Z kolei postanowieniem z 9 marca 2015 r. Sąd stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego wobec ww. Spółki (postanowienie to uprawomocniło się 21 kwietnia 2015 r.) Niezależnie od powyższego, wydanie decyzji przez Prezesa Zarządu PFRON nastąpiło 21 grudnia 2015 r., tj. przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p. Z tych względów prawo do orzekania o odpowiedzialności Skarżącego za powstałe zaległości z tytułu wpłat na PFRON nie uległo przedawnieniu. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w tym zasady przekonywania (art. 124 O.p.), Sąd zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego, że decyzje organów pierwszej i drugiej instancji są dość lakoniczne, lecz o ile w tym zakresie doszło do uchybień, to uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy i same w sobie nie mogły stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przechodząc do pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności na podstawie art. 116 O.p., a zatem pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu w czasie, o jakim mowa w art. 116 § 2 O.p. oraz wykazania bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce, Sąd stwierdził, że zostały one przez organy prawidłowo wykazane. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie, w którym powstały zaległości, co do których orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie 21 października 2002 r. do 25 lutego 2016 r. Powyższe znajduje potwierdzenie m.in. w znajdującym się w aktach sprawy odpisie pełnym z KRS. Okoliczność ta nie jest w sprawie kwestionowana. Spełniona również została druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności byłego członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku Spółki. Wobec Spółki toczyło się postępowanie upadłościowe z wniosku członków zarządu Spółki. Po wszczęciu postępowania upadłościowego (pismem z 23 listopada 2011 r.) Prezes Zarządu PFRON zgłosił swoją wierzytelność do masy upadłości. Sąd Rejonowy w Koninie pismem z 12 stycznia 2015 r. poinformował PFRON, że nie został on ujęty w ostatecznym planie podziału funduszów masy upadłości sporządzonym w postępowaniu upadłościowym, a następnie postanowieniem z 9 marca 2015 r. sygn. akt [...] stwierdził zakończenie postępowania upadłościowego wobec Spółki. W tej sytuacji nie zostały zaspokojone wierzytelności PFRON. W kontekście powyższych ustaleń Sąd zaznaczył, że upadłość jest również egzekucją, którą prowadzi się wobec całego majątku upadłego dłużnika celem przymusowego, ale wspólnego i w zasadzie równego (poprzez proporcjonalny podział uzyskanych z masy upadłości środków) zaspokojenia wszystkich wierzycieli, którzy zgłosili w sposób prawidłowy swój udział w tym postępowaniu. Skoro postępowanie upadłościowe prowadzone w stosunku do całego majątku Spółki nie doprowadziło do zaspokojenia wierzytelności zgłoszonych przez Prezesa Zarządu PFRON, to uznać należało, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Taką prawidłową konkluzję co do bezskuteczności egzekucji, bazującą na prawidłowo poczynionych ustaleniach, przedstawiono w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zasadniczej kwestii spornej w rozpoznanej sprawie, a więc zagadnienia dotyczącego oceny terminowości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, Sąd stwierdził, że organy prawidłowo przyjęły, że wniosek w tym przedmiocie, złożony 15 lipca 2011 r., był spóźniony. Spółka nie uiściła wpłat na PFRON za okresy od grudnia 2009 r. do lutego 2010 r. oraz kwiecień 2011 r. Ponadto, Spółka poza Skarbem Państwa (w stosunku, do którego zaległości wynosiły ponad 2,5 mln zł) zalegała z płatnościami w stosunku do 46 wierzycieli. Powyższa sytuacja świadczyła o trwałym, wielomiesięcznym nieregulowaniu zobowiązań wobec wierzycieli. W stosunku do Spółki egzekucję prowadził Urząd Skarbowy w K. (w aktach sprawy znajdują się tytuły wykonawcze). Jak wynika z zestawienia zaległości na dzień 30 czerwca 2011 r., Spółka posiadła zaległości podatkowe od kwietnia 2009 r., a w stosunku do ZUS zalegała z wpłatami już od 2004 r. Spółka zawarła wprawdzie ugody z urzędem skarbowym i ZUS, ale w 2010 r. z uwagi na brak środków przestała spłacać raty. Z wniosku o upadłość wynika również, że sytuacja finansowa Spółki pogarszała się już od 2008 r. Na koniec 2008 r. zadłużenie Spółki wobec Skarbu Państwa wynosiło ok. 1,6 mln zł, na koniec 2009 r. – ok. 2,2 mln zł, na koniec 2010 r. ok. 2,5 mln zł. Tym samym bez wątpienia wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki złożony 15 lipca 2011 r. był wnioskiem spóźnionym. W ocenie Sądu, organ wskazując czas właściwy na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości błędnie wiąże tę okoliczność wyłącznie z powstaniem pierwszej zaległości z tytułu wpłat na PFRON. Przepis art. 11 ust. 1 P.u.p. mówi o niewykonywaniu zobowiązań, a nie zobowiązania. Tym samym, aby w ogóle rozważać zaistnienie przesłanki z tego przepisu nieuregulowane muszą być zobowiązania przynajmniej za dwa okresy rozliczeniowe. Przy czym w rozpoznawanej sprawie kwestia dokładnego wskazania momentu, w którym należało złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości nie ma istotnego znaczenia, ponieważ niewątpliwie przynajmniej w pierwszej połowie 2011 r. (a więc przed lipcem 2011 r.) Spółka zalegała z płatnościami w stosunku do PFRON za cztery okresy rozliczeniowe. Co najistotniejsze, Spółka zalegała z płatnościami wobec Skarbu Państwa już na koniec 2008 r. i w następnych latach stan ten się utrwalał oraz powstawały zaległości wobec innych wierzycieli. W konsekwencji, wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki obejmujący likwidacje majątku, złożony 15 lipca 2011 r., był wnioskiem spóźnionym. Nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy te wszystkie okoliczności i te wszystkie wnioski dowodowe, które były wskazywane w toku postępowania oraz w skardze, a dotyczące sytuacji ekonomicznej Spółki do lipca 2011 r. Przyczyna niewypłacalności, związana z zaprzestaniem wykonywania wymagalnych zobowiązań sprawia, że badanie "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości z tego właśnie powodu nie wymaga analizy stanu majątku Spółki i tego, czy i kiedy zobowiązania przekraczały jego wartość. Skarżący wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając mu: - na zasadzie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 1 pkt 4 O.p. poprzez błędną jego wykładnię i nie wskazanie na podstawie jakiego przepisu przedmiotowa decyzja została wydana, gdyż powołany w decyzji art. 116 § 1 ma odpowiednio przepis wyrażony w pkt 1 i 2, podobnie art. 207 O.p. – tym samym nie wskazano Skarżacemu jaka jest faktyczna podstawa prawna przedmiotowego rozstrzygnięcia; 2. na zasadzie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w zw. z art. 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie przesłanek którymi kierowano się przy załatwianiu niniejszej sprawy, w szczególności nie wskazano na jakiej podstawie, w oparciu o jakie dowody, dokumenty uznano, że zastosowanie ma art. 116 § 1 O.p. w szczególności jakie okoliczności przesądziły, że uznano iż Skarżący nie zgłosił wniosku o upadłość Spółki w odpowienim terminie lub nie wskazał majątku, z którego może się zaspokoić; 3. na zasadzie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) P.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 O.p. w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej poprzez jego niewłasciwe zastosowanie i przyjęcie, że Skarżący ponosi subsydiarną odpowiedzialność za zobowiązania Spółki podczas, gdy złożył on wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki w prawidłowym czasie; 4. na zasadzie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w zw. z art. 7. Art. 70, art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności nieustalenie sytuacji finansowej Spółki w momencie wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich, w szczególności ok. kiedy nastąpiła niwypłacalność Spółki, czy Skarżący miał możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wcześniej niż przed lipcem 2011 r., czy zostały podjęte skuteczne działania przez zarząd Spółki w celu ogłoszenia upadłości w sytuacji jej niewypłacalności. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasadzenie na jego rzecz od Organu podatkowego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarżący złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną MRPiPS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na rzecz organu administracji kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Na początek przypomnieć należy, że na podstawie art. 183§ 1 p.p.s.a., z wyjątkiem wskazanych w art. 183§ 2 p.p.s.a. przypadków nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach wniesionej skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne, sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z art. 174 p.p.s.a. i art. 176 p.p.s.a. W sprawie niniejszej - w zakresie ustaleń i ocen stanu faktycznego wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 124 O.p. oraz art. 210 § 1 pkt 4 O.p. a także art. 7, art. 70 i art. 77 K.p.a. Przepis art. 124 O.p. konstytuuje zasadę procesową – wyjaśniania stronom przesłanek wydawanych decyzji – która nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ w toku postępowania uregulowanego w O.p. wykonywana jest/być powinna przy wykorzystaniu adekwatnych do sprawy unormowań wymienionej ustawy. Przedstawiony w powyższym kontekście zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 O.p. jest natomiast niezasadny, ponieważ uważna lektura – analiza zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, w tym również jej uzasadnienia, przekonuje jednoznacznie, że organ podatkowy wskazał – "powołał" w przywoływanej treści podstawę prawną wydanej decyzji, która następnie została należycie rozważona przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Kolejne zarzuty procesowe, oparte na wymienionych w nich przepisach K.p.a., nie są natomiast merytorycznie odpowiednie do rozpoznanej przez Sąd pierwszej instancji sprawy. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego była sprawa podatkowa, to jest decyzja podatkowa wydana w postepowaniu podatkowym w rozumieniu O.p.; zasadniczą podstawą prawną tej decyzji było unormowanie wynikające z art. 116 O.p., czego skarżący (zresztą) kasacyjnie nie kwestionuje. Z powyższego wynika więc, że ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego przeprowadzane i dokonywane były w sprawie na podstawie adekwatnych do niej regulacji procesowych O.p., nie zaś przy wykorzystaniu niezasadnie przywołanych w skardze kasacyjnej przepisów K.p.a. W tym stanie sprawy oraz treści i sposoby jej zaskarżenia uznać należało, że stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo kasacyjnie zakwestionowany, z czego wynika, że nie może stanowić przedmiotu oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym. Niezakwestionowany kasacyjnie stan faktyczny sprawy odnosi się natomiast do takich zagadnień jak sytuacja finansowo gospodarcza spółki uzasadniająca zgłoszenie zgodnego z prawem wniosku o ogłoszenie upadłości czy też problematyka wskazania majątku dla zaspokojenia należności publicznoprawnych. Sąd pierwszej instancji dokonał z tym zakresie analizy i przedstawił rozważania, które spełniają dostatecznie wymogi i standardy prawidłowego uzasadnienia wyroku, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., wnoszący skargę kasacyjnie nie przedstawił natomiast w tym obszarze zgodnych z prawem zarzutów kasacyjnych. Z powyższego – wynikowo – wywieść można było i należało uzasadniony stanem sprawy wniosek, że niezakwestionowany kasacyjnie stan faktyczny dawał pełne podstawy do jego trafnej subsumcji pod wskazywane przez Sąd pierwszej instancji oraz przez skarżącego przepisy prawa materialnego. Z tych powodów, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.