II FSK 3095/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 61/19 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 27 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: oddalić wniosek.

Sygnatur akt II FSK 3095/19 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 29.07.2019 r. oddalił skargę M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości. W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z dnia 07.09.2018 r. określającej skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu przywołując art. 61 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.) wskazała, iż organ podatkowy określając zobowiązanie podatkowe na kwotę 23.898,00 zł wszczął już przeciwko niej egzekucję. Wykonanie decyzji zatem skutkować będzie znacznym pogorszeniem i tak już trudnej jej sytuacji finansowej. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. i dlatego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji jest uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3.07.2014 r. (II OZ 661/14) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia". Z kolei w postanowieniu z dnia 29.05.2009 r. (I FZ 148/09) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Trudna sytuacja materialna nie jest sama w sobie przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, której przedmiotem jest wymiar podatku. Wykonanie wyrażonego w tej decyzji obowiązku nie jest bowiem uzależnione od sytuacji materialnej skarżącego, gdyż obowiązek taki musi być wykonany mimo ewentualnych trudności płatniczych zobowiązanego do świadczenia. Ponadto wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym ze swej istoty ma charakter odwracalny, gdyż pobrane kwoty mogą zostać zwrócone; doprowadzenie do jego wykonania nie powoduje więc niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wreszcie, trudna sytuacja materialna może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, natomiast nie można utożsamiać przesłanek do przyznania tego prawa, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 lub 2 P.p.s.a., z podstawami do wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub decyzji, gdyż są to przesłanki zasadniczo odmienne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek skarżącej nie zawiera argumentacji wystarczającej do udzielenia jej ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. To w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jej interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym przez siebie wniosku, dołączonym do skargi kasacyjnej, skarżąca ograniczyła się jedynie do wskazania, iż ,,organ podatkowy określając zobowiązanie podatkowe na kwotę 23.898,00 zł wszczął już przeciwko niej egzekucję". Poza tym stwierdzeniem w żaden sposób nie odniosła się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; samo zaś złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie jest wystarczające. Jednocześnie, skarżąca nie wskazała ani nie udokumentowała w żaden sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia po jej stronie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić przy tym należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżąca nie wykazała okoliczności świadczących o wystąpieniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia wykonaniem decyzji znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej.