II FSK 3088/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca) Sędzia NSA Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L.D.-N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 1156/16 w sprawie ze skargi L. D.-N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania i odmowy jego przywrócenia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie sygn. akt III SA/Wa 1156/16 ze skargi L. D. (dalej: "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oraz odmowy jego przywrócenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") Stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji przedstawia się następująco. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości M. Sp. z o. o. z siedzibą w P. (spółka) solidarnie ze spółką oraz z drugim członkiem zarządu M. S., w podatku od towarów i usług za 12/2010r., 02-08/2011,10-12/2011 r. oraz 01,03-05/2012 r. w łącznej kwocie 73.455,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 30.859,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej wysokości 318,44 zł. Decyzja doręczona została w dniu 4 sierpnia 2015r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej: "O.p."). Pismem z dnia 23 listopada 2015r., złożonym osobiście w organie podatkowym w dniu 25 listopada 2015 r., skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 14 lipca 2015 r., podnosząc, iż nie miał możliwości odebrania przesyłki zawierającej ww. decyzję organu pierwszej instancji, gdyż w tym czasie przebywał poza granicami kraju, na urlopie wypoczynkowym, który zgodnie z odrębnymi przepisami nie może trwać krócej niż 14 dni roboczych i mieć ciągłość. W ocenie Skarżącego, w oparciu o treść art. 148 § 1 O.p. oraz art. 148 § 2 pkt 1 tej ustawy nie mógł wejść w posiadanie przesyłki zawierającej decyzję, od której służy mu odwołanie. Odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia 14 lipca 2015r., co do którego pismem z dnia 23 listopada 2015r. wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia, złożył w dniu 25 listopada 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 lipca 2015r. została doręczona w trybie art. 150 § 2 O.p. Przesyłkę, zwierającą ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, adresowaną do Skarżącego na adres: ul. W. [...], [...] P., w dniu 21 lipca 2015 r. z powodu niemożności doręczenia (mieszkanie zamknięte), pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym P. - stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 O.p. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłkę powtórnie awizowano, zgodnie z art. 150 § 1a O.p., w dniu 29 lipca 2015 r. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, w dniu 6 sierpnia 2015 r. zwrócono ją nadawcy (wpływ do urzędu skarbowego w dniu 10 sierpnia 2015 r.). W związku z powyższym decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została uznana za doręczoną w dniu 4 sierpnia 2015 r. w trybie art. 150 § 2 O.p., tj. z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 150 § 1 ww. ustawy i pozostawiona w aktach sprawy (potwierdzenie w aktach sprawy). Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że złożenie przez Stronę w dniu 25 listopada 2015 r. odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 lipca 2015 r. nastąpiło z uchybieniem terminu. W związku z tym uznał, że w przedmiotowej sprawie została spełniona pierwsza z ww. przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, tj. uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Równocześnie stwierdził, że Strona dopełniła czynności, dla której termin jest przewidziany zgodnie z art. 162 § 2 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wskazał, iż korespondencja zawierająca zaskarżoną decyzję kierowana przez organ podatkowy do Skarżącego wysłana była na adres: ul. W. [...], [...] P. Zgłoszony w organie podatkowym jako adres miejsca zamieszkania, a zarazem adres korespondencyjny, to adres: ul. W. [...], [...] B.. Podkreślił, że Skarżący ww. adres zgłosił jako adres rejestracyjny i adres do korespondencji, co znajduje potwierdzenie w aktach rejestracyjnych i zgłoszeniu identyfikacyjnym (NIP). Organ odwoławczy zaznaczył, iż w piśmie z dnia 5 lutego 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, że ulica W. pomimo, iż znajduje się w granicach administracyjnych B., podlega pod Urząd Pocztowy w P. Dlatego też, jak w ww. piśmie z dnia 5 lutego 2016 r., postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 grudnia 2014 r. o wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności Skarżącego za zaległości spółki które organ podatkowy skierował na adres: ul. W. [...], [...] B. Urząd Pocztowy w B. przekierował do Urzędu Pocztowego w P. Na kopercie zawierającej powyższą korespondencję dokonano przekreślenia w adresie: [...] B., a zapisano: [...] P. Jak wskazał w ww. piśmie organ podatkowy - następna korespondencja w 2015 r. kierowana była do Strony na adres: W. [...], [...] P. Wskazano, że w Centralnym Rejestrze Podatników (CRP S.), jak ustalił organ podatkowy adres rejestracyjny (korespondencyjny) Podatnika, ważny od dnia 23.07.2011 r. to adres: B., u. W. [...]. Dyrektor Izby Skarbowej podniósł ponadto, iż jak wynika z akt sprawy w dniu 6 lipca 2015 r. Skarżący osobiście odebrał skierowaną na adres: B., W. [...], [...] P. decyzję z dnia 24.06.2015 r. orzekającą o odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości spółki solidarnie ze spółką oraz z drugim członkiem zarządu M. S., w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009r. Organ zauważył, iż w piśmie z dnia 27 sierpnia 2015 r. Strona zwróciła się do organu podatkowego o przesłanie zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 lipca 2015 r. na adres: ul. S. [...], [...] P. i kierowanie tam wszelkiej korespondencji z powodu wymeldowania się z dotychczasowego miejsca zamieszkania, a także planowaną zmianą miejsca zamieszkania. Jednak w powołanym wyżej piśmie z dnia 05.02.2016 r. adres ul. S. [...], [...] P. nie został formalnie zgłoszony w organie podatkowym, brak jest także w aktach rejestracyjnych Strony jakiejkolwiek informacji o zmianie miejsca zamieszkania i wymeldowania się z adresu: B., W. [...]. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wykazane fakty nie pozwalają na uznanie, iż przyczyną uchybienia terminowi do wniesienia odwołania jest nieskuteczne doręczenie decyzji pod adresem, pod którym, jak twierdzi Strona, nie mieszka i z którego wymeldowała się około maja-czerwca br. Występując o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 14 lipca 2015 r. Strona jednocześnie wskazała, że nie mogła odebrać decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z uwagi na nieobecność w tym czasie w kraju. Odnosząc się do argumentacji o pobycie Strony na urlopie wypoczynkowym poza granicami kraju w czasie, kiedy Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował do Strony ww. decyzję, organ odwoławczy uznał, że w świetle poglądów doktryny oraz orzecznictwa nie można przyjąć, iż jest wystarczająca dla uprawdopodobnienia braku winy Strony w uchybieniu temu terminowi. Ordynacja podatkowa nie nakłada obowiązku zawiadamiania organu prowadzącego sprawę o czasowej nieobecności adresata pod wskazanym przez siebie adresem na krótszy okres. Strona, która planuje wyjazd na krótszy okres może ustanowić pełnomocnika do doręczeń. Na podstawie art. 136 O.p. Strona zatem mogła ustanowić pełnomocnika w sprawie. W danych rejestracyjnych znajdujących się w organie podatkowym brak jest informacji o ustanowieniu pełnomocnika działającego w imieniu Strony jak i o ustanowionym pełnomocniku do spraw doręczeń (w pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18.11.2015r.). Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, że brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu. Z akt sprawy wynika, że Strona w dniu 27 sierpnia 2015 r. zwróciła się do organu podatkowego o przesłanie lub doręczenie decyzji osobiste w biurze przy ul. S. [...], tożsamym z adresem siedziby organu podatkowego. W piśmie z dnia 18 listopada 2015 r. organ podatkowy poinformował Stronę, że na podstawie art. 178 O.p. ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów (§ 1). Powyższe czynności dokonywane są w lokalu organu podatkowego w obecności pracownika, tego organu ( § 2). Organ zwrócił uwagę, iż ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu sporządzonego w dniu 24.11.2015 r. wynika, że Strona w tym dniu zapoznała się z aktami sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia 14 lipca 2015 r. oraz wydano na jej wniosek kopię tej decyzji. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odwołanie w dniu 25.11.2015 r. informując, że o istnieniu decyzji dowiedział się w dniu 23.11.2015 r. (otrzymał pismo organu podatkowego z dnia 18.11.2015 r.). podkreślił, iż terminu na wniesienie odwołania nie można jednakże liczyć tu od daty wydania Stronie kserokopii decyzji. Odnośnie spełnienia przesłanki złożenia przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi (art. 162 O.p.) organ wskazał, że przyjmując nawet, że wniosek o przywrócenie terminu Strona wniosła w tym terminie to podkreślić należy, że osoba zainteresowana przywróceniem terminu ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. W związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie uznał, iż okoliczności przedstawione przez Stronę, tj. wysłania decyzji na adres, pod którym nie mieszka i z którego wymeldowała się około maja-czerwca br. oraz okoliczność przebywania w okresie doręczenia zaskarżonej decyzji poza granicami kraju, na urlopie wypoczynkowym nie przemawiają za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 lipca 2015 r. W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 165 § 1 O.p. poprzez wydanie postanowienia odmownego dla przywrócenia terminu do złożenia odwołania od wydanej decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. 2) art. 120 w zw. z art. 210 § 1 pkt. 4 O.p., poprzez wydanie decyzji j.w. z podaniem w sentencji błędnej podstawy prawnej; 3) dyspozycje zawartą w art. 150 § 1 poprzez zaniechanie doręczenia na zasadach zawartych w art. 148 lub 152, a także zaniechaniu doręczenia ustanowionemu notarialnie pełnomocnikowi, 4) art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p., poprzez posłużenie się fałszywymi przesłankami uzasadniającymi decyzję. Strona wniosła o dopuszczenie dowodów z przesłuchania wskazanych w skardze świadków na okoliczność "potrzeby potwierdzenia wyżej opisanej sekwencji zdarzeń ...". Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w odpowiedzi na skargę, podtrzymując swoje stanowisko, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę podkreślił, w pierwszej kolejności Sąd dokonał oceny stanowiska organu odwoławczego co do uznania decyzji wydanej w I instancji za skutecznie doręczoną i rację przyznał Dyrektorowi Izby Skarbowej, który w zaskarżonym postanowieniu przyjął - przed przystąpieniem do rozpatrywania przesłanek przywrócenia terminu z art. 162 O.p. - że doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia zastępczego Skarżącemu ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że ww. decyzja została doręczona prawidłowo, tj. na adres Skarżącego wynikający z danych urzędowych. Sąd uznał za zasadne wyjaśnienia organu w tym zakresie, a w szczególności kwestię doręczenia ww. przesyłki na adres w P., a nie w B. W związku z tym nieuprawnione są twierdzenia Skarżącego o błędnym zaadresowaniu korespondencji zawierającej ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego pod niewłaściwy adres. Bezpodstawne są zatem zarzuty naruszenia art. 148 O.p. W ocenie Sądu wskazanie adresu do korespondencji przez Skarżącego oznacza, że skutek doręczenia wywołuje przesłanie pism na ten adres. Ponadto z treści art. 148 § 1 i 2 O.p. wynika, iż organ podatkowy ma możliwość wyboru miejsca doręczenia spośród mieszkania adresata (§ 1 art. 148 O.p.), miejsca pracy (art. 148 § 1 i art. 148 § 2 pkt 2 O.p.), siedziby organu podatkowego (art. 148 § 2 pkt 1 O.p.). Organ podatkowy może spróbować doręczyć korespondencję wyłącznie pod jeden z adresów wskazanych w art. 148 § 1 O.p., nie musi poszukiwać innych adresów, szczególnie gdy Skarżący wyraźnie wskazał, pod jaki adres ma być kierowana korespondencja. Skarżący nie powiadomił organu podatkowego, prowadzącego wobec niego postępowanie, o zmianie adresu do korespondencji, stosownie do art. 146 O.p. W związku z tym żądanie doręczenia Skarżącemu decyzji na adres prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na fakt, że mieści się ona blisko urzędu skarbowego nie ma uzasadnienia w ww. przepisach prawa ani okolicznościach niniejszej sprawy. W związku z tym nie sposób za zasadny uznać zarzutu naruszenia art. 148 O.p. Sąd wskazał natomiast należy, że Skarżący pismem z dnia 27 sierpnia 2015 r. (k. 38 akt podatkowych) zwrócił się do organu podatkowego o przesłanie "przesyłki z Urzędu Skarbowego" lub "doręczenie osobiste w biurze, na parterze budynku przy ul. S. [...], w którym także siedzibę ma pruszkowski Urząd Skarbowy". Skarżący w piśmie tym "równocześnie, z powodu wymeldowania" z dotychczasowego miejsca zamieszkania, a także planowanej zmiany miejsca zamieszkania zwrócił się z prośbą o "przekazywanie wszelkiej korespondencji na adres j.w.". Pismo to jednak zostało skierowane do organu I instancji po doręczeniu ww. decyzji, co miało miejsce w dniu 4 sierpnia 2015 r. Dodatkowo oprócz ww. pisma Skarżącego z dnia 27 sierpnia 2015 r., Skarżący formalnie nie zgłosił adresu ul. S. [...], [...] P. w organie podatkowym, jako adres do korespondencji. Brak jest także w aktach rejestracyjnych Strony jakiejkolwiek informacji o zmianie miejsca zamieszkania i wymeldowania się z adresu: B., ul. W. [...]. W związku z tym ww. pismo Skarżącego nie mogło wywołać oczekiwanego przez Stronę skutku. Skarżący nie ustanowił także pełnomocnika do doręczeń, stosownie do art. 147 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r.) ani pełnomocnika do reprezentowania Skarżącego w postępowaniu. W skardze strona podnosi, że organ powinien doręczać pisma przedstawicielowi (pełnomocnikowi) strony ustanowionemu aktem notarialnym w dniu 1 lutego 2007 r., gdyż pełnomocnictwo dla tej osoby zostało w tamtej dacie złożone w Urzędzie Skarbowym. Odnosząc się do powyższego Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, że kopia tego pełnomocnictwa została złożona przez Skarżącego dopiero przy wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania (karta 64 akt podatkowych). Z kopii tej nie wynika, aby pełnomocnictwo, na które powołuje się strona, zostało złożone w organie podatkowym. Natomiast, jak wynika z akt sprawy (pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 listopada 2015 r. – karta 51 i 52 akt podatkowych) w danych rejestracyjnych, znajdujących się w organie podatkowym, brak jest informacji o ustanowieniu pełnomocnika działającego w imieniu Strony jak i o ustanowionym pełnomocniku do spraw doręczeń. Brak było zatem podstaw do kierowania przesyłki zawierającej decyzję organu I instancji na inny adres, niż wynikający z danych tego organu. W związku z tym Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za zasadne zarzutów naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów art. 150 § 1-2 O.p. Sąd stwierdził, że przesłanki z art. 150 § 1, § 1a oraz § 2 O.p. zostały w niniejszej sprawie wypełnione. Skoro Skarżący nie podjął ww. przesyłki w ciągu 14 dni od dnia pierwszego awizowania, zwrócono ją nadawcy 10 sierpnia 2015 r., a określony w art. 150 § 2 O.p. termin doręczenia zastępczego Skarżącemu ww. decyzji upływał - jak prawidłowo wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - 4 sierpnia 2015r. Powyższe oznacza, że 14-dniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, określony w art. 223 § 2 pkt 1 O.p., upłynął 18 sierpnia 2015 r. Skarżący natomiast złożył odwołanie w dniu 25 listopada 2015r. Niewątpliwe było więc stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Za bezpodstawne Sąd uznał zarzuty skargi o naruszeniu przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów art. 120 w zw. z art. 210 § 1 pkt. 4 O.p., poprzez wydanie decyzji z podaniem w sentencji błędnej podstawy prawnej. Sąd wskazał, że w sentencji zaskarżonego postanowienia organ prawidłowo przywołał art. 162 § 1 i § 2, art. 163 § 2 oraz art. 228 § 1 pkt 2 O.p., gdyż te przepisy stanowią podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia. Zdaniem Sądu należało również podzielić stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania, tj. nie spełnił przesłanki wynikającej z art. 162 § 1 O.p., jak również to, że dopiero kumulatywne wystąpienie wszystkich przesłanek do przywrócenia terminu, określonych w art. 162 O.p., umożliwia przywrócenie terminu. Sąd wskazał, że art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy, wynikających z akt administracyjnych, prawidłowe było przyjęcie przez Dyrektora Izby Skarbowej, że podnoszona przez Skarżącego niemożliwość odebrania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z powodu urlopu i związanego z nim wyjazdu zagranicznego, nie świadczy o braku winy Skarżącego w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania. Odnosząc się do wniosku Skarżącego o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z przesłuchania świadków Sąd wskazał na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjaśniając, że sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowody z dokumentów, a nie dowody osobowe (przesłuchania świadków). Z tego względu wniosek ten nie mógł być przez Sąd uwzględniony. Skarżący wniósł skargę kasacyjną i zaskarżył w całości powyższy wyrok zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 162 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy jego przywrócenia mimo wadliwości tego rozstrzygnięcia polegającego na uznaniu przez Sąd, iż Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania, tj. nie spełnił przesłanki do zastosowania instytucji przywrócenia terminu. 2) przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 150 § 1 O.p. i w zw. z art. 145 § 1 O.p. przez niesłuszne uznanie, iż w dniu 4 sierpnia 2015 r. nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 lipca 2015 r. w trybie zastępczym, mimo, iż winno ono nastąpić do rąk ustanowionego pełnomocnika w osobie Pani A. M. umocowanej na podstawie pełnomocnictwa w formie aktu notarialnego z 2007 r., o fakcie którym wiadomo było powszechnie w Urzędzie Skarbowym w P. i z czego wielokrotnie przedstawiciele organu korzystali, a pełnomocnictwo niniejsze nigdy nie było odwoływane. 3) przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 pkt c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i 122 O.p. poprzez oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r. w sytuacji, gdy przedstawione stronie argumenty w uzasadnieniu nie korespondowały ze stanem faktycznym sprawy, a całe postępowanie prowadzone przez organ w sposób, który nie mógł budzić zaufania obywateli do organu Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Brak było dostatecznych podstaw do uwzględnienia rozpoznanej skargi kasacyjnej. Na początek przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza wskazanymi w art. 183 § 2 p.p.s.a. przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione w sposób spełniający wymogi i standardy wnikające z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. W świetle powyższej konstatacji prawnej należało ocenić następujące, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy aspekty i okoliczności sprawy. Wnoszący skargę kasacyjną powołuje się na pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego podatnika. Ze skargi tej nie wynika jednak, czy w kwestionowanym postępowaniu przeprowadzony został dowód z dokumentu (prywatnego) pełnomocnictwa, a przede wszystkim: jakie oceny wynikać miały z tego dowodu (art. 191 o.p.), jaka było konkretnie treść pełnomocnictwa oraz czy na jej podstawie pełnomocnictwo zakwalifikować należy do pełnomocnictw ogólnych, szczególnych lub dla doręczeń. Wywody kasatora, bez rzeczowego odniesienia do materiałów (danego) indywidualnego postępowania, nie mogą stanowić dostatecznej podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Wnoszący skargę kasacyjną nie przedstawił w niej zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ) p.p.s.a. w odniesieniu do regulacji prawnych art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 219 O.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Na podstawie przywołanych unormowań dokonuje się przedstawienia i końcowej oceny stanu sprawy stanowiącego podstawę jej rozstrzygnięcia. W rozpoznanej sprawie zaniechanie to jest szczególnie istotne w relacji do adresu: dokonanego, a co do zasady kwestionowanego przez stronę, doręczenia. Ze stanowiska skarżącego w tym przedmiocie nie wynika realna, to jest umotywowana odpowiednimi zarzutami kasacyjnymi, możliwość zweryfikowania - przyjętej i przedstawionej przez organ podatkowy i następnie przez Sąd pierwszej instancji - oceny odnośnie do miejsca zamieszkania oraz uzasadnienia i prawidłowości przekierowania przez urząd pocztowy korespondencji, które doprowadziło do doręczenia, z którym skarżący się nie zgadza. W skardze kasacyjnej brak jest również zarzutów dotyczących pism organów pocztowych wyjaśniających sporne doręczenie. Wszystkie te okoliczności zostały przedstawione i ocenione przez organ podatkowy i Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniach wydanych w sprawie orzeczeń, zgodnie z (odpowiednio) art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 219 O.p. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a., w tym natomiast zakresie w skardze kasacyjnej nie przedstawiono spełniających wymogi prawa zarzutów kasacyjnych. Odnośnie do urlopu, na który powołuje się skarżący, zdaniem Sądu: Nie jest zmianą adresu w rozumieniu art. 146 § 1 O.p. czasowy wyjazd w celach turystycznych bądź służbowych poza miejsce zamieszkania bądź pracy. Zawiadomienie organu o czasowym wyjeździe za granicę (krótszym niż dwa miesiące) ma jedynie walor informacyjny i nie powoduje żadnych skutków prawnych w zakresie doręczania pism (analogicznie – por. n.p. wyroki NSA w sprawach II FSK 2097/10, II FSK 1287/15). Z tych powodów, nie doszukując się w - nie zakwestionowanych w powyższym zakresie – ocenach Sądu pierwszej instancji naruszeń prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.