II FSK 3025/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, , , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. O. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 470/12 odrzucającego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 1043/11 w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę S. O. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2012 r. oddalającym skargę podatnika na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2009 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wyjaśnił, iż wnosząc skargę o wznowienie postępowania sądowego w dniu 1 czerwca 2012 r. skarżący uchybił trzymiesięcznemu terminowi, w którym należało wnieść tę skargę. 2. W skardze kasacyjnej skarżący reprezentowany przez doradcę podatkowego, zaskarżył powyższe postanowienie zarzucając Sądowi naruszenie przepisów postępowania to jest art. 65 § 1 i art. 36 pkt 2 i 3 w zw. z art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") poprzez stwierdzenie, że "doręczenie o terminie rozprawy w sprawie I SA/Sz 1043/11 było skuteczne pomimo faktu ograniczenia pełnomocnictwa właśnie w sprawie doręczeń przez cały okres pełnomocnictwa i pomimo ograniczenia pełnomocnictwa tylko do jednej czynności czyli uczestnictwa w rozprawie dotyczącej sygn. akt I SA/Sz 653/09 i na tym pełnomocnictwo wygasło." 3. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Instytucja wznowienia postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem w przypadkach zajścia ustawowych przyczyn wznowienia. Artykuł 270 p.p.s.a. dopuszcza wznowienie postępowania zarówno w przypadku postępowań zakończonych wyrokiem, jak i postanowieniem; można żądać wznowienia postępowania, które zakończyło się orzeczeniem wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak i orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a). Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia. Stosownie do art. 280 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i, czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę odrzuci. Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego orzeczenie zaskarżono wykazał w sposób prawidłowy, że wnoszący skargę kasacyjną o wznowienie postępowania wniósł ją z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 277 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Jeśli istnieje kilka podstaw wznowienia postępowania, termin do wniesienia skargi o wznowienie biegnie odrębnie dla każdej z nich. Z kolei art. 279 p.p.s.a. stanowi, że wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania stanowi obligatoryjny element konstrukcyjny tej skargi. W niniejszej sprawie pismem z dnia 6 kwietnia 2010 r. skarżący podał adres do doręczeń to jest [...] W., ul Z. Pod ten adres zostało wysłane zawiadomienie o rozprawie, która miała się odbyć przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w dniu 26 stycznia 2012 r. o godz. 12:20 w sali nr 10. Zawiadomienie to wróciło do Sądu z adnotacją "adresat wyprowadził się". Rozprawa odbyła się w wyznaczonym terminie i zapadł na niej wyrok. Sąd pierwszej instancji, wobec nie podjęcia przez skarżącego przesyłki w terminie, prawidłowo zastosował rozwiązanie przewidziane w art. 73 § 4 p.p.s.a., a mianowicie uznał, że doręczenie zostało dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawienia pisma w placówce pocztowej, o jakim mowa § 1 art. 73 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma wątpliwości co do tego, że działanie Sądu było zgodne z prawem. Przesyłka nie została bowiem podjęta przez skarżącego i jest to okoliczność bezsporna. Sąd prawidłowo zastosował więc instytucję doręczenia zastępczego przewidzianą w art. 73 p.p.s.a. Doręczenie zastępcze dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn leżących po jej stronie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 111/13, A. Hanusz, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie należy uznać, że data 26 stycznia 2012 r. jest datą, od której należy liczyć termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a więc upływał on dnia 26 kwietnia 2012 r., zaś skarga o wznowienie postępowania jest z dnia 30 maja 2012 r. W przedmiotowej sprawie autor skargi nie wskazał żadnych okoliczności stwierdzających zachowanie terminu trzymiesięcznego, ograniczając się do podania daty 29 maja 2012 r., w której otrzymał pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., a z którego miał się dowiedzieć o zapadłym wyroku. Nie dołączył do skargi o wznowienie postępowania chociażby poświadczonej kserokopii tego pisma. Dlatego stwierdzenia strony należy uznać za gołosłowne. Także za niczym nie popartą należy uznać twierdzenie skarżącego o posiadanej skrzynce pocztowej w celu doręczania skarżącemu korespondencji w rozpoznawanej sprawie. Z akt sprawy bowiem nie wynika by skarżący powiadomił o tej okoliczności Sąd. Z tych względów skargę kasacyjną należało oddalić na podstawie art. 184 p.p.s.a.