II FSK 3009/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 306/18 w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 19 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 lutego 2018r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności, jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych jako płatnika za poszczególne miesiące 2012 i 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że "zastosowanie środków egzekucyjnych spowoduje dla skarżącego nieodwracalne skutki, który nie posiada środków na spłatę zobowiązań, a także uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej stanowiącej jego jedyne źródło dochodu i utrzymania". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznawany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania. Z uwagi na powyższe, na wnioskodawcy ciąży obowiązek choćby uprawdopodobnienia, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi poprzeć go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analizując argumentację zaprezentowaną przez skarżącego we wniosku, uznać należy, że nie wykazał on, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ograniczał się do ogólnikowego stwierdzenia: "zastosowanie środków egzekucyjnych spowoduje dla skarżącego nieodwracalne skutki, który nie posiada środków na spłatę zobowiązań, a także uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej stanowiącej jego jedyne źródło dochodu i utrzymania. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego wygeneruje dodatkowo koszty egzekucyjne. Brak możliwości zaspokojenia egzekwowanych należności, jak również inne nieuregulowane zobowiązania wynikające z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oznaczać będzie zapewne konieczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości". Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych wskazujących na jego sytuację materialną. Jak już zauważono uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na ocenę, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a twierdzenia poparte winny być dokumentami źródłowymi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny, nie jest bowiem możliwe dokonanie oceny zaistnienia przesłanki wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.