II FSK 2966/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca), , Protokolant Ewa Morawska, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Wr 1/19 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od J. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 12 754 (słownie: dwanaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Wr 1/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi J. K. (dalej jako skarżący, strona), uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 25 października 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. (treść uzasadnienia ww. wyroku oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych w niniejszym uzasadnieniu dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Sąd pierwszej instancji wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy faktury dokumentujące wykonanie usług dla s.j. G. (na podstawie umowy z 15 września 2014 r. za usługi budowlane i remontowe) oraz faktury dla s.c. H. - dokumentują rzeczywistą sprzedaż towarów i usług, a zatem należałoby uzyskane z tego tytułu przychody, uznać za przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej skarżącego. W ocenie Dyrektora IAS, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczył o tym, że sporne faktury nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych, a jedynym ich celem było zmniejszenie zobowiązań podatkowych ich odbiorców. Do powyższego przekonania organ doszedł powołując się przede wszystkim na dowód z przesłuchania strony w dniu 18 sierpnia 2016 r., podczas którego J. K. wyjaśnił, że w toku procesu budowlanego był jedynie figurantem. Dodatkowo organ oparł się na ustaleniach, że skarżący nie zatrudniał pracowników, nie posiadał jakiegokolwiek specjalistycznego sprzętu budowlanego, zaplecza technicznego ani doświadczenia zawodowego w wykonywaniu usług budowlanych w systemie generalnego wykonawcy. Uznano, że skarżący nie świadczył na rzecz spółki G. usług jako generalny wykonawca, ani na rzecz spółki H. nie wykonywał żadnych usług jak również, że płatności dotyczyły usług dokonanych przez podatnika na rzecz tej spółki. Niemniej jednak wskazano, że podatnik otrzymał na rachunek bankowy środki pieniężne w wysokości 2 145 760,84 zł, które zdaniem organu służyły jedynie przepuszczeniu przez to konto płatności ww. Spółek. Zdaniem organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, że cała kwota została wykorzystana przez stronę w sposób dowolny i zakwalifikował ją jako przychód z innych źródeł. Zaś organ odwoławczy dokonał analizy operacji bankowych i stwierdził, że skarżący zrealizował przelewy obciążeniowe na rzecz kontrahentów Spółki G.). W zakresie zatem w jakim podatnik działał jako pośrednik w zapłacie, zaś środki te nie stanowiły realnego przysporzenia nie można ich opodatkować. Natomiast w odniesieniu do kwoty 1.249.891,92 zł, która zwiększyła aktywa podatnika ma miejsce opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy podatkowe nie uwzględniły charakterystyki umowy o generalne wykonawstwo, która jest jednym z rodzajów umowy o roboty budowlane, o której mowa w art. 647 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 tj.; dalej również jako: "k.c."). Zgodnie z powyższym przepisem, przez umowę o roboty budowlane wykonawca zobowiązuje się do oddania przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z zasadami wiedzy technicznej, a inwestor zobowiązuje się do dokonania wymaganych przez właściwe przepisy czynności związanych z przygotowaniem robót, w szczególności do przekazania terenu budowy i dostarczenia projektu, oraz do odebrania obiektu i zapłaty umówionego wynagrodzenia. Rola wykonawcy, o którym mowa w art. 647 k.c. może polegać wyłącznie na zorganizowaniu (koordynacji) procesu budowlanego co oznacza, że co do zasady nie będzie on wykonywał czynności budowlanych samodzielnie, tylko za pomocą innych podmiotów. Sąd pierwszej instancji w motywach rozstrzygnięcia podkreślił, że generalny wykonawca jest podmiotem, który niejako koordynuje kompleksową obsługę inwestycji, przy czym jego rola nie musi polegać na jednoczesnym korzystaniu z własnych środków celem wykonania poszczególnych działań. Generalny wykonawca zasadniczo oferuje inwestorowi organizację i koordynację procesu budowlanego. To na nim ciąży obowiązek wybudowania i oddania obiektu inwestorowi. W tym celu może jednak korzystać nie tylko z własnych środków, ale także (a nawet przede wszystkim) z usług podwykonawców. Współpraca generalnego wykonawcy i inwestora może być ukształtowana wedle potrzeb stron, zgodnie z zasadą swobody umów. To oznacza, że strony tej umowy mogą dopasować zasady współpracy do własnego modelu biznesowego. Rola generalnego wykonawcy polega w istocie bardziej na organizacji procesu budowlanego, nie zaś na wykonaniu prac własnym nakładem. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organy nie uwzględniły charakteru umowy z 15 września 2014 r. zawartej pomiędzy generalnym wykonawcą, a inwestorem, co przełożyło się na brak rozróżnienia statusu uczestników procesu budowlanego. Sąd podkreślił, że nie sposób przyjąć – tak jak uczyniły to organy podatkowe - że skarżący nie realizował w ogóle umowy generalnego wykonawstwa. Część robót realizował bowiem samodzielnie, część zaś za pośrednictwem podwykonawców, co wynika z przeprowadzonych dowodów. Nie można zatem uznać, że przychód osiągnięty z tytułu umowy z 15 września 2014 r. nie jest przychodem z prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nieprawidłowa ocena organów podatkowych w zakresie pełnienia przez skarżącego funkcji generalnego wykonawcy i wystawienia przez niego z tego tytułu spornych faktur, przełożyły się również na nieprawidłową ocenę wpływów środków pieniężnych na rachunek bankowy skarżącego. Organy wyłączając możliwość wykonania usług przez stronę na rzecz spółki G. czy H., dostrzegły wpływy na rachunek bankowy skarżącego i przyjęły ostatecznie, że wpływy te w kwocie pozostającej w dyspozycji skarżącego (tj. 1.249.891,92 zł), stanowią przychód z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1036 ze zm., dalej jako u.p.d.o.p.). Zdaniem organów podatkowych, przekazana przez inwestora kwota w części stanowiła nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 20 ust. 1 updof. Co do pozostałej części, skarżący działał zaś jako pośrednik w zapłacie wynagrodzenia na rzecz rzeczywistych wykonawców usług, nie osiągając przychodu w odniesieniu do tej części. W ocenie Sądu, argumentacja podatkowa co do kwalifikacji uzyskanego przychodu jest wysoce nieprzejrzysta. Pośrednictwo w zapłacie – którym to pojęciem operują organy podatkowe w odniesieniu do części środków pieniężnych, przelanych na rachunek bankowy skarżącego, jest stosunkiem prawnym opartym na ekwiwalentności. Operowanie pojęciami mającymi normatywny wyraz, wymaga precyzyjnego posługiwania się nimi. Nie można również przyjąć, że kwota która wpłynęła na konto Skarżącego jest nieodpłatnym przysporzeniem, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Te wiążą się bowiem z istnieniem stosunku prawnego, którego organ podatkowy nie ustalił. Z perspektywy argumentacji organu, stwierdzenie w przedmiocie niewykonania usług przez skarżącego na rzecz spółki G. przy jednoczesnym ustaleniu, że otrzymał od powyższego podmiotu przysporzenie majątkowe, bardziej przemawiałoby za darowizną na rzecz strony. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), poprzez dokonanie przez Sąd błędnych ustaleń i błędnej oceny w zakresie przyjęcia, że organy podatkowe nie przeprowadziły w sposób prawidłowy postępowania dowodowego, co w konsekwencji prowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i § 2 tego artykułu oraz art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.u.s.a", w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191, art. 199a, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe wykonanie kontroli decyzji pod względem jej zgodności z prawem, co doprowadziło do wyeliminowania z obrotu prawnego wydanej zgodnie z prawem decyzji, ponieważ organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, wyczerpująco rozpatrzył całość materiału dowodowego sprawy i dokonał wszechstronnej oceny dowodów; - art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny w zakresie przyjęcia, że organy podatkowe nie ustaliły w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy, nie zbadały wszelkich okoliczności sprawy oraz nie dokonały oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego w kontekście charakteru umowy o generalne wykonawstwo nr [...] z dnia 15 września 2014 r. zawartej pomiędzy skarżącym (Generalny Wykonawca) a Inwestorem (Spółka G.), podczas gdy, zdaniem organu, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i pełny, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Powyższe znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej posiadającej prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną ocenę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji, że organy podatkowe pominęły charakterystykę zakresu przedmiotowego umowy o generalne wykonawstwo nr [...] z dnia 15 września 2014 r. i specyfikę zobowiązania z niej wynikającego, a także status i role w toku procesu budowlanego pełnione przez uczestników procesu budowlanego, w tym generalnego wykonawcę i inwestora, co skutkowało, w ocenie Sądu, dokonaniem przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji błędnej oceny charakteru funkcji pełnionej przez skarżącego w toku procesu budowlanego, tj. uznaniem, że nie pełnił on funkcji generalnego wykonawcy; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny, że Skarżący realizował umowę generalnego wykonawstwa w ten sposób, że część robót realizował samodzielnie, a część robót za pośrednictwem podwykonawców, a tym samym spornej faktury VAT uznanej przez organ podatkowy za fikcyjną, nie można uznać za dokumentującą fikcyjną transakcję; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd pierwszej instancji błędnej oceny, że została naruszona zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), poprzez oparcie przez organ podatkowy zasadniczych ustaleń faktycznych na wyjaśnieniach skarżącego złożonych w dniu 18 sierpnia 2016 r. w charakterze strony, które następnie zostały przez niego odwołane, podczas gdy, zdaniem organu, do naruszenia tej zasady w przedmiotowej sprawie nie doszło; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy podatkowe zasady swobodnej oceny dowodów przejawiającej się w wyeksponowaniu wartości zeznań skarżącego złożonych w dniu 18 sierpnia 2016 r. w charakterze strony, które zostały następnie odwołane przy jednoczesnym nie uwzględnieniu wskazanych przez stronę przyczyn odwołania uprzednio złożonych zeznań (emocje związane z przesłuchaniem w organie podatkowym, wiek, trudna sytuacja życiowa, pozostawanie podczas przesłuchania pod wpływem zażywanych leków, obawa z ujawnieniem przez organ niezaewidencjonowanych robót), które Sąd uznał za wiarygodne, a którym organ podatkowy wiarygodności odmówił, podczas gdy zdaniem organu do takiego naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie doszło, a ocenie organu podatkowego podane zostały wszystkie dowody zebrane w sprawie osobno i we wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny, że organy podatkowe dopuściły się nieuzasadnionego wartościowania zgromadzonych dowodów, wskazując, że najbardziej wiarygodnymi wyjaśnieniami skarżącego były te złożone w dniu 18 sierpnia 2016 r. oraz akcentując wysoką wartość zeznań pracowników i podwykonawców, co skłoniło Sąd do wniosku, że organ dokonał oceny pod z góry założoną tezę, a zatem oceny dowolnej, podczas gdy ocenie organu podatkowego podane zostały wszystkie dowody zebrane w sprawie osobno i we wzajemnym powiązaniu, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny, że organy podatkowe naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), poprzez wyeksponowanie wartości zeznań Skarżącego złożonych w dniu 18 sierpnia 2016 r. w charakterze strony, które zostały następnie odwołane, podczas gdy organ podatkowy, mając sprzeczne zeznania i dokonując stosownego wyboru (przyznając większą moc dowodową zeznaniom złożonym w dniu 18 sierpnia 2016 r.), wskazał kryteria, jakimi się kierował organ, uznając dane zeznanie za wiarygodne i argumenty przemawiające za uznaniem kolejnych zeznań za niewiarygodne; - art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny i błędnego uznania przez Sąd za wiarygodne podanych przez Skarżącego przyczyn złożenia odmiennych wyjaśnień niż te złożone w dniu 18 sierpnia 2016 r., tj. emocje związane z przesłuchaniem w organie podatkowym, wiek, trudna sytuacja życiowa, pozostawanie podczas przesłuchania pod wpływem zażywanych leków, obawa z ujawnieniem przez organ niezaewidencjonowanych robót; - art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia i wyjaśnienia przez Sąd w jaki sposób podane przez skarżącego przyczyny złożenia odmiennych wyjaśnień niż te złożone w dniu 18 sierpnia 2016 r., tj. rozstrój percepcji zdrowia i trudna sytuacja życiowa mogły mieć wpływ na złożenie rozbieżnych zeznań w podstawowej kwestii wykonania i nie wykonania usług objętych spornymi fakturami; - art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia przez Sąd powodów, dla których uznał, że zeznaniom strony z dnia 18 sierpnia 2016 r. nie należy przypisywać większej mocy dowodowej niż późniejszym wyjaśnieniom/zeznaniom złożonym przez skarżącego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny, że organy podatkowe naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) przypisując większą wiarygodność wyjaśnieniom skarżącego z dnia 18 sierpnia 2016 r. niż tym z dnia 12 września 2016 r., podczas gdy, zdaniem Sądu, groźba odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań dotyczy obu tych wyjaśnień; - art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów przeprowadzonych przez organy podatkowe w ten sposób, że Sąd, stwierdzając naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, nie dokonał w istocie oceny dowodów przeprowadzonych przez organy podatkowe zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. nie wykazał, że organy podatkowe, oceniając materiał dowodowy, uchybiły zasadom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego, podczas gdy, zdaniem organu, dokonana przez organ podatkowy ocena materiału dowodowego została przeprowadzona w zgodzie z zasadami wyrażonymi w art. 191 Ordynacji podatkowej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124, art. 199a Ordynacji podatkowej, poprzez błędną ocenę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji i błędne uznanie, że organ podatkowy zdziałane przez kontrahentów, tj. Skarżącego i Inwestora czynności nie ocenił z perspektywy art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej, podczas gdy organy oceniły łączący strony stosunek nie tylko z perspektywy dosłownego brzmienia oświadczeń woli złożonych przez strony czynności, tj. zgodnych oświadczeń woli stron umowy o generalne wykonawstwo, ale również i uwzględnieniem zgodnego zamiaru stron i celu umowy, jednak ocena dokonana przez organ doprowadziła do odmiennej oceny niż prezentuje skarżący; - art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124, art. 199a Ordynacji podatkowej, poprzez sporządzenie wadliwego i niejasnego uzasadnienia wyroku, z którego nie wynika w sposób jednoznaczny co powinien zrobić organ podatkowy, aby zdziałane przez kontrahentów, tj. Skarżącego i Inwestora czynności ocenić z perspektywy art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej; - art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 121 § 1, art. 124 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez dokonanie przez Sąd błędnej oceny, że wywód organu podatkowego zawarty w decyzji organu odwoławczego nie spełnia wymogów należycie sporządzonego uzasadnienia prawnego i faktycznego, gdyż nie zawiera pogłębionej analizy postępowania dowodowego i jasnych wniosków organu, podczas gdy, zdaniem organu, taka analiza została zawarta w treści decyzji organu odwoławczego; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p., art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p., art. 124 O.p. przez błędną ocenę i uznanie, że nieprawidłowa ocena organów podatkowych w zakresie pełnienia przez stronę funkcji generalnego wykonawcy i wystawienia przez niego z tego tytułu spornych faktur, przełożyły się na nieprawidłową ocenę wpływów środków pieniężnych na rachunek bankowy strony przez przyjęcie iż wpływy te stanowią nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym jako przychód z innych źródeł, podczas gdy zdaniem Sądu stwierdzenie w przedmiocie niewykonania usług przez skarżącego na rzecz Spółki G. przy jednoczesnym ustaleniu, że skarżący otrzymał od tej spółki przysporzenie majątkowe przemawiałoby bardziej za darowizną na rzecz strony; uznanie że przekazana przez inwestora kwota w części stanowiła nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f., a w pozostałym zakresie skarżący działał jako pośrednik w zapłacie wynagrodzenia na rzecz rzeczywistych wykonawców usług, nie osiągając przychodu w odniesieniu do tej części przekazanych kwot; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi i nieuzasadnione wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu odwoławczego zgodnej z prawem, a to wskutek błędnego uznania, że zaskarżona decyzja wydane zostały z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 199a i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4, w zw. z art. 121 § 1, art. 124, w zw. z art. 190 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, czym naruszono przepis art. 151 p.p.s.a., ponieważ skarga - jako bezzasadna - winna zostać oddalona. Wyżej zarzucone naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż w przypadku ich niewystąpienia nie doszłoby do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zgodnej z prawem, a skarga zostałaby oddalona. W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie art. 188 p.p.s.a., a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna okazała się zasadna, dlatego została uwzględniona. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, zatem do rozpoznania pozostawały zarzuty skargi kasacyjnej, które oparte zostały na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zagadnienia prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organy, zaznaczyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie to zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów regulujących postępowanie podatkowe, w tym z wynikającej z art. 121 § 1 O.p. zasady zaufania. Organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 O.p., a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 O.p. Przedstawiono bowiem argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniono i wskazano fakty, które uznano za udowodnione, dowody, którym dano wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego tj., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. W związku z powyższym wskazać należy, że organy są zobowiązane prowadzić postępowanie podatkowe w taki sposób, żeby budzić zaufanie do organów (art. 121 § 1 O.p.) a przede wszystkim działać na podstawie przepisów prawa i w jego granicach (art. 120 O.p.). Ciąży na nich także powinność przeprowadzenia wszelkich dowodów jakie mogą być pomocne dla dogłębnego wyjaśnienia sprawy, bowiem przepis art. 122 O.p. nakazuje organom przedsięwziąć wszelkie czynności, jakie są niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Powinny zatem one z jednej strony podejmować wszelkie działania, ale delimitowane w ten sposób, że muszą być one niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. Organy podatkowe w niniejszej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w kompletny sposób przeprowadziły postępowanie dowodowe, gromadząc wszelkie dostępne dowody potrzebne, a zarazem niezbędne, dla rozstrzygnięcia sprawy. Ich działanie spełnia zatem wymaganie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, o którym mowa w art. 122 O.p. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co oznacza, że dowody przeprowadza organ podatkowy, jako prowadzący postępowanie. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje, wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O.p. zasada swobodnej oceny dowodów, polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Organy podatkowe zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wbrew ocenie przyjętej przez Sąd pierwszej instancji organy oceniły cały materiał dowodowy w sprawie, a nie jak przyjął Sąd pierwszej instancji oparły swoje wnioski o zeznania skarżącego z 18 sierpnia 2016 r. Zeznania te organy oceniły podobnie jak pozostałe dowody zgromadzone w sprawie w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego. Podkreślić należy, że zeznania z 18 sierpnia 2016 r. skarżący składał jako strona, podczas których udzielał konkretnych i spójnych odpowiedzi na zadawane pytania. Nie powoływał się na złe samopoczucie czy zły stan zdrowia. Na żadnym etapie postępowania nie przedłożył też zaświadczenia lekarskiego by był w trakcie składania wyjaśnień w stanie wyłączającym świadome powzięcie decyzji czy wyrażenie swojej woli. Organ wskazał w decyzji z jakich powodów dał wiarę tym zeznaniom. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji wyjaśnienia złożone przez stronę do protokołu 12 września 2016 r. nie były składane pod rygorem odpowiedzialności karnej. Protokół sporządzony został na okoliczności przyjęcia ustnego wyjaśnienia dotyczącego kontroli w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2015 r. oraz podatku od towarów i usług za 2015 r. i nie zawiera pouczenia o odpowiedzialności karnej za składanie zeznań niegodnych z prawdą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, poczynione przez organy ustalenia dotyczące przebiegu transakcji opisanych w zakwestionowanych fakturach znajdują pełne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W szczególności na słuszność stanowiska organu odwoławczego wskazuje analiza poszczególnych dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego. Podkreślić należy, że umowa o "generalne wykonawstwo" to szczególna umowa o roboty budowlane uregulowana w art. 647-658 k.c. Generalny wykonawca to określenie firmy lub przedsiębiorstwa budowlanego zajmującego się kompleksową realizacją prac budowlanych zleconych przez inwestora. Kompleksowość realizacji inwestycji wyróżnia generalnego wykonawcę od firm wykonujących prace tylko częściowo i w pewnym zakresie, czyli podwykonawców. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji generalny wykonawca nie musi być inżynierem i mieć wykształcenia związanego z branżą budowlaną. Wymogiem jest jednak, by zatrudniał ludzi posiadających uprawnienia techniczne, doświadczeni, wyksztalcenie oraz wiedzę konieczną do realizacji inwestycji. Do obowiązków generalnego wykonawcy należy weryfikacja mogących pojawić się błędów oraz rozpoznanie ewentualnych trudności, jakie mogą nastąpić na etapie realizacji projektu. Generalny wykonawca bowiem synchronizuje i odpowiada za koordynację wszystkich prac budowlanych na terenie inwestycji. Co więcej jeśli podnajmuje on podwykonawców, to za jakość całości prac odpowiada zgodnie z umową generalny wykonawca. Generalnym wykonawcą nie jest więc osoba, która w szeroko pojętym znaczeniu koordynuje inwestycję, ale osoba wykonująca konkretne działania i ponosząca konkretną odpowiedzialność za całość procesu budowlanego na terenie inwestycji. Generalny wykonawca realizuje inwestycję od położenia kamienia węgielnego po prace wykończeniowe. Jednak z materiału dowodowego wynika, że strona nie podejmowała działań mających zapewnić prawidłową organizację inwestycji. Z twierdzeń skarżącego wynika, że firma strony nie była w stanie samodzielnie świadczyć usług budowlanych i wobec tego korzystała z podwykonawców. Mimo, że zadaniem generalnego wykonawcy jest wyszukiwanie podwykonawców i nadzorowanie ich pracy, skarżący tych czynności nie wykonywał. Z zeznań podwykonawców wynika jednoznacznie, że nie znali firmy strony, nigdy wcześniej nie współpracowali z tą firmą. To inwestor znał podwykonawców i to on uzgadniał z tymi firmami zakres prac, terminy wykonania prac oraz warunki płatności. Dla podwykonawców to osoba inwestora była gwarantem wypłacalności "generalnego wykonawcy", co więcej to od inwestora mieli dane firmy strony, a sprawy techniczne uzgadniane były z kierownikiem budowy i odbierane przez kierownika budowy i inwestora bez zaangażowania generalnego wykonawcy. Zarzuty, że pracownicy mogli nie pamiętać, a nawet nie znać osób kierujących pracami czy też zadań firmy strony jako generalnego wykonawcy nie może być uznany za skuteczny, gdyż ocenie podlegały okoliczności, że to podwykonawcy nie znali ani zakresu prac ani zadań do wykonania ani jakichkolwiek innych elementów rzekomych umów, które miały wiązać ich z firmą skarżącego. W rozpoznawanej sprawie z analizy treści zakwestionowanych faktur wynika, że mają one fikcyjny charakter i zostały wytworzone celem wywołania skutków podatkowych. Z materiału dowodowego nie wynika bowiem, by uczestnicy procesu budowlanego potwierdzali okoliczności pełnienia przez skarżącego funkcji generalnego wykonawcy. Zarówno podwykonawcy jak i osoby, które wskazano jako mogące świadczyć pracę na rzecz strony zaprzeczyły tej współpracy. Sam skarżący nie wskazał dowodów o wykonywaniu przez niego funkcji generalnego wykonawcy, powoływał się jedynie na umowę z 15 września 2014 r. Podkreślić należy, że faktura nie tworzy żadnych nowych okoliczności, potwierdza jedynie fakt wystąpienia czynności podlegającej opodatkowaniu zarówno u jej wystawcy jak i odbiorcy. W konsekwencji faktura powinna odzwierciedlać dane rzeczywistych stron transakcji jak i samego przedmiotu transakcji. Faktura zaś, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży między wskazanymi w niej kontrahentami nie może wywołać żadnych skutków podatkowych. Powyższe rozważania prowadzą do jednoznacznego wniosku, że trafnie organy uznały, że sporne faktury nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych. Dlatego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie organy uznały, że zakwestionowane faktury nie potwierdzały czynności w nich wykazanych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przeprowadzone postępowanie podatkowe, zgromadzony obszerny i wyczerpujący materiał dowodowy, jak również gruntowna analiza zebranych dowodów dokonana została przez organ drugiej instancji w ramach ich swobodnej oceny z zachowaniem zasad wiedzy, doświadczenia zawodowego i logiki. Ocena dowodów przez organ podatkowy staje się dowolną dopiero wtedy, gdy w danej sprawie przekroczone zostaną granice swobodnej oceny dowodów. Skarżący nie podważył skutecznie dokonanej przez organ oceny poszczególnych dowodów. W szczególności cel ten nie mógł być osiągnięty przez forsowanie własnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w oderwaniu od wymowy, kontekstu i wzajemnych relacji dowodów, które legły u podstaw dokonania niewątpliwych, istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń. Zarówno dowody te, jak i ich ocena, a także oparta na nich rekonstrukcja faktów zostały obszernie, a nawet wręcz drobiazgowo przedstawione w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. Należy podkreślić, iż na potwierdzenie, że zakwestionowane faktury były nierzetelne organy podatkowe obu instancji przedstawiły w uzasadnieniach swoich decyzji szereg ustaleń i argumentów. W konsekwencji uznano, że podatnik nie wykonał usług na rzecz kontrahentów i nie uzyskał tym samym przychodów z tego tytułu podlegających opodatkowaniu jako przychody z prowadzonej działalności gospodarczej. Niemniej jednak wskazano, że skarżący otrzymał na rachunek bankowy środki pieniężne w wysokości 2 145 760,84 zł, które zdaniem organu służyły jedynie przepuszczeniu przez nie płatności ww. Spółek. Zatem zasadnie ustalono dochód z tzw. innych źródeł w oparciu o art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Zdaniem organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, że cała kwota została wykorzystana przez stronę w sposób dowolny i zakwalifikował ją jako przychód z innych źródeł. Organ odwoławczy dokonał analizy operacji bankowych i stwierdził, że podatnik zrealizował przelewy obciążeniowe na rzecz kontrahentów Spółki G. (s. 24 – 26 decyzji). W zakresie zatem w jakim podatnik działał jako pośrednik w zapłacie, zaś środki te nie stanowiły realnego przysporzenia nie można ich opodatkować. Natomiast w odniesieniu do kwoty 1 249 891,92 zł, która zwiększyła aktywa podatnika ma miejsce opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Sąd pierwszej instancji uznał powyższe stanowisko organu za błędne, wskazując, że organ do powyższego przekonania doszedł powołując się przede wszystkim na dowód z przesłuchania strony w dniu 18 sierpnia 2016 r., podczas którego skarżący wyjaśnił, że w toku procesu budowlanego był jedynie figurantem. Argumentacja ta zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest prawidłowa. Jak już wskazano powyżej kwestia oceny dowodów i zrekonstruowania przebiegu zdarzeń została zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo przeprowadzona przez organ drugiej instancji. Podkreślić należy, że organ drugiej instancji uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. (organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia 12 marca 2018 r. wskazując, że organ podatkowy pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął, że cała kwota została wykorzystana przez stronę w sposób dowolny i zakwalifikował ją jako przychód z innych źródeł. Organ odwoławczy dokonał analizy operacji bankowych i stwierdził, że podatnik zrealizował przelewy obciążeniowe na rzecz kontrahentów Spółki G. (s. 24 – 26 decyzji). W zakresie zatem w jakim podatnik działał jako pośrednik w zapłacie, środki te nie stanowiły realnego przysporzenia i nie można ich opodatkować. Natomiast w odniesieniu do kwoty 1 249 891,92 zł, która zwiększyła aktywa podatnika ma miejsce opodatkowanie podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zbyt daleko idąca jest konstatacja Sądu pierwszej instancji o możliwości zawarcia pomiędzy skarżącym, a spółką G. umowy darowizny. Podkreślić należy, że całe postępowanie dowodowe prowadzone przez organy, a w którym aktywnie uczestniczyła strona, dotyczy zawartej 15 września 2014 r. umowy o generalne wykonawstwo inwestycji budowlanej. W postępowaniu tym strona wykazywała, że umowa ta była przez stronę realizowana. Na żadnym z etapów postępowania nie pojawiła się argumentacja, że stronę ze spółką G. mogła łączyć inna umowa w wyniku realizacji której nastąpiły by przelewy pieniężne na rzecz skarżącego. Zdaniem Sądu kasacyjnego, nieuzasadnione jest oczekiwanie, iż organy podatkowe będą prowadzić obszerne postępowanie dowodowe w zakresie wszelkich możliwości kwalifikacji danych zdarzeń, w sytuacji braku stosownej inicjatywy dowodowej ze strony skarżącego i braku dokumentów na istnienie innych okoliczności niż wykonywanie spornej umowy w niniejszej sprawie. Jakkolwiek w judykaturze zgodnie wskazuje się, że z przepisów z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. można wywieść ogólną regułę dowodową, według której obowiązek zgromadzenia dowodów, co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym, to jednocześnie podkreśla się, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Nie można założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach. W niniejszej sprawie spór i postępowanie dowodowe dotyczyło wykonania przez stronę umowy o generalne wykonawstwo inwestycji. W tej sytuacji trudno by wbrew twierdzeniom strony i przedstawianym dokumentom organ ustalał istnienie innych niż wskazywane w postepowaniu dowodowym okoliczności. Tym bardziej, że jak wynika z analizy całokształtu materiału dowodowego w sprawie, realizacja przelewów obciążeniowych na rzecz kontrahentów Spółki G. mogła być wykonana na potwierdzenie realizacji przez stronę umowy z 15 września 2014 r., a służyła jedynie przepuszczeniu przez konto strony rzeczywiście płatności spółek. Zauważyć należy, że w kontekście całości przeprowadzonego postępowania dowodowego trudno przyjąć by samo przekazanie należności podwykonawcom mogło być uznane za wykonywanie funkcji generalnego wykonawcy inwestycji budowlanej przez stronę i konwalidowało brak pozostałych przesłanek (opisanych powyżej) do uznania, że skarżący istotnie pełnił funkcję generalnego wykonawcy zgodnie z umową z 15 września 2014r. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił również stanowiska Sądu pierwszej instancji co do oceny przez organy działalności strony jako przedsiębiorcy budowlanego. Wskazać bowiem należy, że w sprawie nie jest sporne czy inwestycja budowlana powstała, ale czy strona pełniła funkcję generalnego wykonawcy i czy z tego tytułu wystawione zostały sporne faktury, a co za tym idzie czy dokumentują one rzeczywiste zdarzenia gospodarcze. Reasumując, Sąd kasacyjny nie stwierdził tego rodzaju nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Organy zgromadziły kompletny, wyczerpujący i adekwatny na potrzeby rozstrzygnięcia materiał dowodowy, a uzasadnienie kwestionowanej decyzji czyni zadość standardom określonym w przepisach Ordynacji podatkowej. Końcowo wskazać jedynie należy, że nie może zostać uwzględniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie takie polega na wadliwie zbudowanym uzasadnieniu wyroku. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce tylko wówczas, gdy uzasadnienie skarżonego wyroku nie ma prawem określonych elementów. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma miejsca. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż za naruszenie tego przepisu nie można uznać stanowiska tego Sądu, co do ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyrokowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, uznając za zasadną skargę kasacyjną organu, stosownie do art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przyjmując, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał skargę, zaś z uwagi na jej niezasadność z przyczyn podniesionych powyżej, oddalił skargę, na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 207 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).