II FSK 2905/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Dominik Gajewski (sprawozdawca), Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 4/17 w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 17 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 4/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia 17 listopada 2016 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj: - art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "O.p."). poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, polegające na pogorszeniu sytuacji prawnej skarżącego względem jego poprzednika prawnego - matki, co w sposób oczywisty narusza wiążącą organ zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych; - art. 121 § 2 w zw. z art. 180 § 1 i art. 181 O.p. poprzez nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem postępowania; - art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej zwana: "u.p.d.o.f.") - poprzez błędną wykładnię prowadzącą w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania polegającą na uznaniu, że skarżący zobowiązany był do zapłaty podatku od odpłatnego zbycia nieruchomości w sytuacji, gdy zbycie nieruchomości nastąpiło wyłącznie na skutek wykonania zobowiązań pozostałych po spadkodawczyni - matce skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna wobec braku usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Przepis art. 174 P.p.s.a. stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Według postanowień art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym zarzucane naruszenie przepisów polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie wskazanie na związanie zarzutami skargi kasacyjnej jest o też o tyle konieczne, że jej autor w istotnej mierze wprost powtarza argumentację dotychczas prezentowaną w sprawie. Tymczasem szereg kwestii został już przez Sąd pierwszej instancji wyjaśniony i prawidłowo oceniony. W sytuacji, gdy pełnomocnik konsekwentnie powtarza te same twierdzenia, nie wnosząc do sprawy nowej argumentacji, w wielu przypadkach odpowiedź WSA jawi się nie tylko jako prawidłowa, ale i jako wyczerpująca wszystkie wątpliwości strony. W niniejszej sprawie przychód podatnika ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w drodze spadku podlega opodatkowaniu z uwagi na fakt, że od końca roku kalendarzowego, w którym doszło do jego nabycia, do momentu sprzedaży, nie upłynęło 5 lat, co stanowi źródło przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Ponadto, dochód uzyskany ze sprzedaży lokalu mieszkalnego nabytego w drodze spadku został przeznaczony na spłatę wierzytelności matki skarżącego, a więc nie ma podstaw aby objąć podatnika zwolnieniem z opodatkowania określonym w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. Istota sprawy sprowadza się do stwierdzenia, że skarżący nie dokonał czynności, które byłyby go w stanie skutecznie zwolnić z obowiązku poniesienia odpowiedzialności podatkowej – gdy ten obowiązek, z mocy prawa, powstał. Nie przeznaczył przychodu na własne cele mieszkaniowe. Zaznaczyć tylko można, że wbrew temu, co utrzymuje, nie przyjął spadku z dobrodziejstwem inwentarza. Sąd w składzie orzekającym ma na względzie to, iż skarżący działał w wykonaniu woli zmarłej matki, niemniej wyjaśnić trzeba, że prawnie jest to okoliczność bez znaczenia dla istnienia zobowiązania podatkowego. Gdy skarżący dokonywał sprzedaży nieruchomości był już jej właścicielem. Okoliczność, iż działał zgodnie z wolą matki, nie wpływa w żaden sposób na regulację z zakresu prawa podatkowego, która znalazła zastosowanie w niniejszej sprawie. Zrozumiałe jest, że podatkowe skutki takiego działania (czy też: braku działań) skarżący próbuje podważyć w toku niniejszego postępowania, jednak nie sposób przyznać mu tutaj rację. Twierdzenia skarżącego nie próbują nawet – i nie mogą zarazem – podważyć skutecznie podstawowych kwestii, które stanowią o obowiązku podatkowym: skarżący uzyskał przychód, ponieważ dokonał zbycia nieruchomości w wystarczająco krótkim czasie od jej nabycia. Skarżący nie przytacza też okoliczności, które skutecznie wyjaśniałaby zastosowanie jakiegoś ze zwolnień czy jakiejś ulgi. Tak też na obecnym etapie postępowania widocznym jest, że nie zachodziła potrzeba przesłuchania świadków, bowiem ci mieli jedynie - zdaniem skarżącego - potwierdzić, iż działał spełniając dyspozycje matki, co jest jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odnosząc się do argumentacji powołanej w skardze kasacyjnej wyjaśnić również trzeba, że treść wezwania dotyczącego zwolnienia związanego z przeznaczeniem przychodu na cele mieszkaniowe rzeczywiście mogła mieć jaśniejszy charakter, jednak zarazem skarżący nie podjął żadnych czynności w związku z jego otrzymaniem. Organ nie naruszył zasady budzenia zaufania ograniczając się do przytoczenia treści przepisu, zwłaszcza, gdy wziąć pod uwagę, że podatnik nie dochodził tego, jakie jest znaczenie przedmiotowego wezwania. Organ wystosował stosowne pismo, w którym wprost zacytował regulację prawną. To powszechna praktyka działania organów, znajdująca swoje uzasadnienie np. w tym, że pouczenie skarżącego, które miałoby charakter swobodnej interpretacji przepisu, niejednokrotnie mogłoby jego treść zniekształcać i wprowadzać dwuznaczności, które mogłyby skutkować negatywnymi konsekwencjami dla podatnika. Przede wszystkim należy jednak tutaj pamiętać, że jest to kwestia drugorzędna, bowiem ze stanowiska prezentowanego przez stronę w toku całego postępowania wynika, iż nie przeznaczył on przychodu na cele mieszkaniowe, lecz na spłatę wierzytelności matki, tak więc regulacja, o której tutaj mowa i tak nie mogłaby w sprawie znaleźć zastosowania. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. ----------------------- 2