II FSK 2788/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Jolanta Strumiłło, , Protokolant Ewa Morawska, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1491/18 w sprawie ze skargi T. sp. z o. o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 marca 2018 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.37.2018.2.AS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od T. sp. z o. o. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 czerwca 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1491/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka"), uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 27 marca 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych (treść uzasadnienia ww. wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka wskazała, że jest podatnikiem podatku dochodowego w Polsce i podlega opodatkowaniu na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2343, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p." Spółka należy do międzynarodowej grupy T1. (dalej jako "Grupa") z siedzibą w Szwajcarii. W ramach Grupy została wdrożona polityka cen transferowych (Transfer Pricing Policy), której celem jest zapewnienie rynkowego poziomu cen w transakcjach zawieranych pomiędzy spółkami z Grupy. Spółka sprawuje rolę dystrybutora produktów Grupy na rynku polskim, tj. nabywa od będących członkami Grupy dostawców towary, które następnie odsprzedaje swoim kontrahentom na terytorium Polski. Ceny nabywanych towarów od podmiotów z Grupy ustalane są na każdy rok kalendarzowy i uwzględniają również pełnione przez Spółkę funkcje (w tym w szczególności w zakresie marketingu, sprzedaży i dystrybucji) oraz ryzyko gospodarcze. Realizowany przez Spółkę w danym roku wynik operacyjny (a w konsekwencji, podstawa opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych) może odbiegać od przyjętych założeń w ramach polityki cen transferowych. W związku z tym, na koniec roku kalendarzowego następuje weryfikacja poziomu cen dostarczonych Spółce towarów w oparciu o zasady opisane w polityce cen transferowych. W konsekwencji, następuje korekta dochodu (lub straty) Spółki zrealizowanego w danym roku kalendarzowym do poziomu odpowiadającego założeniom wynikającym z grupowej polityki cen transferowych, co ma doprowadzić do ustalenia dochodu danego podmiotu w ramach grupy na poziomie odpowiadającym poziomowi rynkowemu. Korekta cen i rozliczenie płatności za dany rok kalendarzowy zgodnie z założeniami grupowej polityki cen transferowych dokonywane jest w formie dokumentu księgowego korygującego, wystawionego przez kontrahenta z Grupy z tytułu dostaw zrealizowanych przez niego na rzecz Spółki po zakończeniu roku, nie później niż do 15 lutego kolejnego roku kalendarzowego. W zależności od charakteru korekty, Spółka zwiększy/zmniejszy koszty, tj. w przypadku gdy w wyniku weryfikacji cen w ramach polityki cen transferowych, ceny nabywanych w ciągu roku towarów byłyby zbyt wysokie - Spółka otrzymuje notę kredytową opisaną: "obniżenie ceny towarów dostarczonych w ... roku" i zmniejsza koszty danego roku (korekta dochodowości "in plus"), w przypadku natomiast gdy ceny nabywanych w ciągu roku towarów byłyby zbyt niskie - Spółka otrzymuje fakturę korygującą opisaną: "zwiększenie ceny towarów dostarczonych w ... r." i zwiększa koszty danego roku (korekta dochodowości "in minus"). Ponadto, w piśmie z dnia 13 marca 2018 r., uzupełniającym wniosek, Spółka wskazała, że prawidłowość dokonanych korekt dochodowości nie była przedmiotem postępowania w trybie działu Ila ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.) - Porozumienia w sprawie ustalania cen transferowych i Spółka nie posiada potwierdzenia decyzji w sprawie porozumienia wydanej w tym trybie. W związku z powyższym opisem Spółka zadała następujące pytanie. W którym roku podatkowym Spółka powinna dokonać korekty kosztów z tytułu cen transferowych na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych, dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło otrzymanie tych dokumentów księgowych (korekty "in plus" i "in minus")? Zdaniem Spółki, dla celów podatku dochodowego od osób prawnych powinna ona dokonać korekty kosztów z tytułu cen transferowych na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych, dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło otrzymanie tych dokumentów księgowych (korekty "in plus" i "in minus"), "na bieżąco", tj. w okresie rozliczeniowym, w którym Spółka otrzymała dany dokument księgowy. W ocenie Spółki, dokonywana korekta kosztów uzyskania przychodów nie wynika z błędów rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, lecz jest realizacją polityki cen transferowych obowiązującej w Grupie. Pierwotne transakcje są realizowane prawidłowo, a dokumenty korygujące są wystawiane z powodu późniejszych okoliczności, tj. dostosowania wysokości kosztów Spółki do wartości ustalonej polityką cen transferowych. Tym samym, zdaniem Spółki, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Spółka powinna dokonywać korekty kosztów uzyskania przychodów "na bieżąco", tj. w miesiącu, w którym otrzyma fakturę korygującą lub inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. W interpretacji indywidualnej z dnia 27 marca 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko Spółki w zakresie korekty kosztów z tytułu cen transferowych na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych, dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło otrzymanie tych dokumentów księgowych (korekty "in plus" i "in minus") za nieprawidłowe. W skardze Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie przepisów prawa mające wpływ na wynik sprawy: 1) błąd wykładni oraz niewłaściwą ocenę przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. polegający na przyjęciu, że: a) wydatki, które poniesie Spółka w związku z korektą cen transferowych i rozliczeniem płatności z tytułu dostaw realizowanych na rzecz Spółki w danym roku kalendarzowym na podstawie otrzymanych dokumentów księgowych dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedni, nie będą mogły być kosztem uzyskania przychodu, z uwagi na brak związku przyczynowo-skutkowego z osiąganymi przez Spółkę przychodami; b) brak potwierdzenia przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w trybie działu Ila Ordynacji podatkowej prawidłowości dokonywanych korekt oznacza, że korekty dochodowości nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów; 2) przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak ustosunkowania się przez organ do zadanego przez Spółkę pytania, a także do powołanego we wniosku orzecznictwa sądów administracyjnych oraz interpretacji podatkowych. Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację wskazał, że kwestią sporną w badanej sprawie jest to, czy w przedstawionym przez Spółkę zdarzeniu przyszłym organ interpretacyjny mógł nie udzielić odpowiedzi na zadane pytanie, w którym roku podatkowym Spółka powinna dokonać korekty kosztów z tytułu cen transferowych na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych, dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło otrzymanie tych dokumentów księgowych (korekty "in plus" i "in minus"), argumentując, że korekty te nie spełniają przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Powołując się na art. 14b § 1, § 2 i § 3, art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej Sąd stwierdził, że w sprawie Spółka przedstawiła szczegółowo zdarzenie przyszłe, oczekując od organu wyjaśnienia, w którym roku podatkowym Spółka powinna dokonać korekty kosztów z tytułu cen transferowych na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych, dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło otrzymanie tych dokumentów. Tymczasem organ w wydanej interpretacji stwierdził, że wydatki, które poniesie Spółka w związku z korektą cen transferowych i rozliczeniem płatności z tytułu dostaw realizowanych na rzecz Spółki w danym roku kalendarzowym na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych, dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło otrzymanie tych dokumentów księgowych, czyli skutkujące powstaniem zobowiązania Spółki wobec podmiotów z Grupy, nie będą mogły stanowić kosztu uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Wskazał, że zobowiązanie Spółki do zapłaty na rzecz członków Grupy nie będzie kosztem, który pozostawałby w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przez Spółkę przychodami. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, nie można racjonalnie powiązać tego wydatku z przychodami Spółki, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Organ wskazał, że de facto w analizowanej sprawie Spółka będzie regulowała zobowiązania w związku z wystawianymi dokumentami księgowymi korygującymi osiągnięty przez nią zysk "in plus" bądź "in minus" - w zależności od tego, czy ceny nabywanych w ciągu roku towarów były zbyt wysokie lub zbyt niskie, zgodnie z założeniami grupowej polityki cen transferowych, a nie ściśle dotyczące korekty cen wynikających z wystawionych pierwotnych faktur za nabywane towary. Wobec tego organ stwierdził, że nie wiąże się to z realizacją celu wskazanego przez ustawodawcę, tj. osiągnięciem przychodów podatkowych lub zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Negując zaliczenie wydatku wynikającego z dokumentów księgowych korygujących wystawianych przez kontrahentów z Grupy zgodnie z założeniami grupowej polityki cen transferowych do kosztu podatkowego, organ interpretacyjny uznał za bezprzedmiotowe ustosunkowanie się do stanowiącego istotę wniosku pytania o moment zaliczenia wydatku wynikającego z tych dokumentów korygujących do kosztów podatkowych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, tak wydana interpretacja - odnosząca się do kwestii nieobjętych wnioskiem Spółki, a jednocześnie uznająca za bezprzedmiotowy problem stanowiący istotę tego wniosku - narusza art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, a także wynikającą z art. 212 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i nie poddaje się weryfikacji. Spółka uzasadniając zarzuty skargi podkreśliła, że zadane przez nią pytanie nie miało na celu uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotowy wydatek jest w ogóle kosztem uzyskania przychodów - chodziło jedynie o odniesienie tego kosztu w czasie. Intencją Spółki nie było uzyskanie potwierdzenia, że korekta dochodowości skutkująca zwiększeniem kosztów (korekty "in minus") zawsze będzie prowadzić do powstania kosztów uzyskania przychodów - gdyż każdorazowo wynikać to będzie z oceny polityki cen transferowych w konkretnym roku - lecz odpowiedź na pytanie, w którym roku podatkowym korekty powinny zostać dokonane. Tymczasem organ nie odniósł się do pytania Spółki, lecz przedstawił niejasne własne stanowisko dotyczące ogólnego braku możliwości zaliczenia korekt dochodowości do kosztów uzyskania przychodów. W ocenie Sądu, organ interpretacyjny nie odniósł się do wniosku Spółki, a odpowiedzi udzielił w przedmiocie innym niż wnioskowany. Zarzut Spółki w tym zakresie jest więc za uzasadniony. Uchylenie interpretacji ma charakter procesowy i na tym etapie przedwczesne byłoby zajmowanie przez Sąd merytorycznego stanowiska w objętej wnioskiem kwestii. Nie jest natomiast zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania, poprzez nieodniesienie się do przedstawionej we wniosku argumentacji Sądów i organów podatkowych zawartych w wyrokach i interpretacjach dotyczących innych podmiotów. Orzeczenia sądów administracyjnych oraz interpretacje organów podatkowych nie stanowią źródła prawa. W skardze kasacyjnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w postaci art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 146 § 1, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., poprzez uznanie przez Sąd, że organ wydając interpretację prawa podatkowego nie odniósł się do wniosku Spółki i udzielił odpowiedzi w innym przedmiocie niż wnioskowany, gdy tymczasem - uwzględniając literalną treść zadanego pytania - stwierdzić należy, że organ nie miał możliwości udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie bez ustalenia, czy jego istota, tj. korekta kosztów z tytułu cen transferowych - może w ogóle być traktowana jako koszt podatkowy podlegający wskazanej we wniosku korekcie i w konsekwencji uznania, że wskazane w opisie zdarzenia przyszłego koszty nie będą być mogły kosztami podatkowymi zasadnie stwierdził, że skoro dokonane wydatki kosztami podatkowymi być nie mogą, odpowiedź na zadane pytanie jest bezprzedmiotowa. W związku z powyższym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o oddalenie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego tam stanu faktycznego Spółka zadała następujące pytanie. W którym roku podatkowym Spółka powinna dokonać korekty kosztów z tytułu cen transferowych na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych dokumentujących wyrównanie dochodowości Spółki za rok poprzedzający rok, w którym nastąpiło otrzymanie tych dokumentów księgowych (korekty "in plus" i "in minus"). W interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznając stanowisko własne Spółki za nieprawidłowe stwierdził, że wydatki Spółki ponoszone na rzecz innych podmiotów z Grupy w związku dokonywanymi ex post korektami cen transferowych nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, z tego powodu, że nie pozostają w związku przyczyno-skutkowym z przychodami Spółki. Stanowisko to nie doczekało się merytorycznej oceny ze strony Sądu pierwszej instancji, pomimo tego, że było kwestionowane i to w pierwszej kolejności w skardze Spółki. Sąd zdecydował się bowiem uwzględnić zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów procesowych stwierdzając, że "wydana interpretacja - odnosząca się do kwestii nieobjętych wnioskiem Spółki, a jednocześnie uznająca za bezprzedmiotowy problem stanowiący istotę wniosku - narusza art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, a także wynikającą z "art. 212 § 1 [zapewne Sądowi chodziło o art. 121 § 1 - uwaga NSA] zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i nie poddaje się weryfikacji." W ocenie tego Sądu, organ nie odniósł się do wniosku Spółki, a odpowiedzi udzielił w przedmiocie innym niż wnioskowany. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko takie jest bezzasadne i w tej mierze należy podzielić pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Nie sposób bowiem zanegować rozumowania przedstawionego w interpretacji indywidualnej, w tym zakresie, w jakim stwierdzono, że jeżeli określone wydatki nie są kosztami uzyskania przychodów (abstrahując od trafności tej tezy w odniesieniu do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku), a tak uważał ten organ, to bezprzedmiotowe staje się udzielanie odpowiedzi na pytanie, w którym roku podatkowym wydatek ten (jako koszt uzyskania przychodu) może być uwzględniony. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był zobowiązany do czynienia założenia, jak uczyniła to Spółka, że wydatki, których zapytanie dotyczyło, mogą być kosztami uzyskania przychodów - był to bowiem jedynie pogląd Spółki a nie element stanu faktycznego wiążący organ wydający interpretację. Poza tym dodać należy, że jak już wspomniano, pytanie Spółki dotyczyło roku podatkowego, w którym możliwe jest skorygowanie kosztów uzyskania przychodów, przy czym z wywodów Spółki zawartych w tym wniosku wynikało, że w rachubę wchodzą jedynie dwa okresy, tj. rok, w którym Spółka otrzymała dokumenty korygujące, czyli "na bieżąco" (taki pogląd prezentowała Spółka), bądź też rok, w którym przeprowadzono transakcje, z których dochodowość podlegała korekcie. W sytuacji, gdy według Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dokonywane korekty, a ściślej rzecz biorąc wynikające z nich wydatki ponoszone przez Spółkę na rzecz innych podmiotów z Grupy w ogóle nie mogły być rozpatrywane w kategoriach kosztów uzyskania przychodów, to chcąc pozostać w zgodzie z logiką, wydając interpretację organ ten nie miał możliwości dokonania pozytywnego wyboru jednego z tych okresów. Wbrew zarzutowi skargi oraz stanowisku Sądu pierwszej instancji, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji odpowiedział na zadane pytanie i odpowiedź ta w swojej istocie brzmiała - w żadnym roku podatkowym (w tym także w roku, w którym Spółka otrzymuje dokumenty korygujące) Spółka nie może dokonać korekty cen transferowych na podstawie otrzymywanych dokumentów księgowych dokumentujących wyrównanie dochodowości (...) (i dalej jak w pytaniu postawionym we wniosku). Wynika to z faktu, że wydatki ponoszone przez Spółkę na podstawie tych dokumentów na rzecz innych podmiotów z Grupy nie są kosztami uzyskania przychodów. Jednym z przepisów wskazanych przez Sąd pierwszej instancji, jako naruszony przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, poprzez to, że organ ten nie odniósł się do wniosku, a odpowiedzi udzielił w przedmiocie innym niż wnioskowany - był art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest wręcz przeciwnie, to wykonanie zaleceń Sądu wynikających z prezentowanego przez ten Sąd stanowiska stanowiłoby właśnie naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Odniesienie się bowiem przez organ interpretacyjny, tak jak zalecił Sąd pierwszej instancji, do kwestii momentu zaliczenia wydatku wynikającego z dokumentów księgowych korygujących wystawianych przez kontrahentów z Grupy (...) do kosztów podatkowych, (pomijając już wykonalność i logikę takiego przedsięwzięcia, zwłaszcza, gdy organ ten uważa, że wydatki te kosztami podatkowymi nie są), w zupełnym oderwaniu od kwestii zasadniczej, a więc właśnie, czy w ogóle są to koszty uzyskania przychodów, stanowiłoby naruszenie tej zasady. Niezależnie bowiem od dokonanego przez organ wyboru "właściwego" roku podatkowego, w którym korekta taka byłaby możliwa, także a może nawet zwłaszcza, w przypadku uznania w tym zakresie stanowiska Spółki za prawidłowe (korekta "na bieżąco) informacja taka mogłaby być dla Spółki myląca. Jak należy przyjąć Spółka zwracając się o wydanie interpretacji indywidualnej nie czyniła tego w celu powzięcia abstrakcyjnej wiedzy o stanowisku organu w danej kwestii, lecz jej celem było upewnienie się co do prawidłowości planowanego sposobu rozliczenia kosztów uzyskania przychodów i skorzystania z funkcji gwarancyjnej interpretacji wynikającej z tzw. przepisów ochronnych zawartych w art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej. W sytuacji, w której organ interpretacyjny w wydanej interpretacji, miałby się odnieść jedynie do problemu roku podatkowego, w którym możliwa jest korekta kosztów uzyskania przychodów, bez możliwości odniesienia się do kwestii, czy wydatki wynikające z tych korekt stanowią koszty podatkowe, czyli w zupełnym oderwaniu od tej kwestii, a tak wynikałoby to w praktyce wedle wytycznych Sądu pierwszej instancji, interpretacja taka żadnej funkcji gwarancyjnej w praktyce by nie pełniła i nie chroniła Spółki, która do niej by się zastosowała. Skoro bowiem ta kwestia podstawowa nie została w interpretacji rozstrzygnięta, to organ podatkowy w postępowaniu jurysdykcyjnym miałby prawo uznać, że niezależnie od tego, w którym roku Spółka dokonała korekty kosztów uzyskania przychodów, postępowanie Spółki jest niewłaściwe, gdyż dotyczy wydatków, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Sądząc z treści odpowiedzi na skargę kasacyjną nie dostrzega tego sama Spółka. W odpowiedzi tej Spółka - poza tym, że polemizuje nadal z poglądem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, co do nieuznania wydatków wynikających z dokumentów korygujących i ponoszonych na rzecz innych podmiotów z Grupy za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., choć Sąd pierwszej instancji do kwestii tej się nie odnosił, a co za tym idzie kwestii tej nie dotyczą zarzuty skargi kasacyjnej, do której z kolei odnosi się ta odpowiedź - afirmuje stanowisko Sądu pierwszej instancji, które wbrew przyjętemu przez Spółkę założeniu, pomimo uchylenia zaskarżonej interpretacji, mając na uwadze omówione wyżej uwarunkowania, nie jest dla niej finalnie korzystne. Z odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika też, że Spółka opacznie rozumie wypowiedź Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej i bezzasadnie domaga się nadal udzielenia odpowiedzi przez organ interpretacyjny, na pytanie, w którym roku podatkowym powinna dokonać rozliczenia wydatków ponoszonych na podstawie dokumentów korygujących, bez odniesienia się, czy wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, co do zasady. Mając powyższe na uwadze za zasadne uznać należy zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia wskazanych w niej przepisów procesowych, które Sąd pierwszej instancji uchylając zaskarżoną interpretację indywidualną niezasadnie uznał za naruszone przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zadaniem Sądu pierwszej instancji w ponownym postępowaniu będzie w pierwszej kolejności dokonanie oceny stanowiska Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w zakresie nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków ponoszonych przez Spółkę na rzecz innych podmiotów z Grupy wynikających z wystawionych przez te podmioty dokumentów korygujących i w zależności od stanowiska zajętego w tej kwestii, ewentualne odniesienie się w dalszej kolejności do kwestii roku podatkowego, w którym powinna być dokonana korekta kosztów uzyskania przychodów. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z § 14 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).