II FSK 2759/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Andrzej Jagiełło, Sędzia WSA del. Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Justyna Nawrocka, po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 174/15 w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 174/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę A.D.na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 2 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podstawą prawną orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.". Z uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że decyzją z dnia 2 stycznia 2015 r. nr [...] organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 13 listopada 2014 r. nr [...] i określił A.D. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości położnej w miejscowości Nieprowice 98, gm. Z. za okres od lipca 2013 r. do października 2014 r. w wysokości 16 zł miesięcznie, tj. w łącznej kwocie 256 zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było prawidłowe merytorycznie i zgodne z przepisami prawa materialnego, lecz wymagało dostosowania do brzmienia art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U z 2013 r. poz. 1399 ze zm.); zwanej dalej: "u.c.p.g.", w celu zachowania jasności i precyzyjności sentencji. Organ ustalił, że strona mieszka w N. nr [...] w domu jednorodzinnym i prowadzi działalność polegającą na suszeniu tytoniu i ziół. Mimo kilkukrotnych wezwań, nie złożyła deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wyjaśniła natomiast, że powodem niezłożenia deklaracji jest osobiste wywożenie wytwarzanych odpadów na składowisko odpadów komunalnych. Wynika to z odmowy ich odbierania przez służby gminne. Na potwierdzenie faktu osobistego wywozu odpadów na wysypisko, strona załączyła faktury. Powołując dalej art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152 poz. 897 ze zm.); zwanej dalej: "ustawa zmieniająca", organ wskazał, że wbrew stanowisku strony, po 30 czerwca 2013 r. zobowiązana była ona uiszczać opłatę na rzecz gminy za gospodarowanie odpadami komunalnymi, mimo (ewentualnego) legitymowania się ważną umową w przedmiocie świadczenia usług odbioru odpadów komunalnych i uiszczania opłat z tym związanych. Wskazując także na uregulowania art. 5, art. 6n, art. 6o i art. 6c ust. 1 u.c.p.g., organ stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia opłat za gromadzenie odpadów komunalnych, gdyż z racji zamieszkiwania w domu jednorodzinnym wraz z rodziną przyczynia się ona do powstawania odpadów komunalnych, w związku z czym zobowiązana jest do ich gromadzenia i złożenia deklaracji dotyczącej wysokości opłat. Odnosząc się do twierdzenia strony, że w ramach wykonywanej działalności polegającej na suszeniu tytoniu i ziół przyczynia się do wytworzenia sadzy i popiołu, których - wedle wyjaśnień - ani gminne przedsiębiorstwo komunalne, ani gmina nie chce odbierać, organ podniósł, że wytwarzane w procesie osuszania tytoniu i ziół odpady w postaci sadzy i popiołu nie są odpadami komunalnymi. Wynika to z definicji odpadów komunalnych zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.), zgodnie z którą odpadami komunalnymi są odpady powstające w gospodarstwach domowych. O tym, że produkty uboczne powstające w wyniku suszenia tytoniu i ziół nie są odpadami komunalnymi świadczą również uregulowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112 poz. 1206). Strona złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego, zarzucając rażące naruszenie prawa, tj. art. 5 ust. 1 pkt 3b w zw. z art. 6 ust. 1 u.c.p.g. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazała, że we własnym zakresie przekazywała odpady na koncesjonowane wysypisko śmieci, czyniąc to także przed podjęciem uchwały Rady Gminy Z. z dnia 6 grudnia 2012 r. Skoro organ nie kwestionował usuwania odpadów odpłatnie na wysypisko, to - według strony skarżącej - jej postępowanie mieściło się w ramach art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. W tej sytuacji, właściciel nieruchomości, który pozbywa się odpadów w sposób wskazany w art. 5 ust. 1 pkt 3b nie jest zobowiązany do ponoszenia opłat. W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2015 r. strona skarżąca wskazała na umowę zawartą w dniu 9 marca 2015 r. na wywóz odpadów, której kserokopię załączyła. Podniosła, że skoro ponosiła i ponosi koszty za wywóz odpadów, to wypełnia obowiązek wskazany w art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g., a przez to opłacanie tej opłaty także na rzecz gminy, powodowałoby dwukrotne wykonywanie tego samego obowiązku. Sąd pierwszej instancji ww. wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 174/15 oddalił skargę. Uzasadniając orzeczenie, sąd wskazał, że organ podatkowy wypełnił wytyczne wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Ke 265/14, realizując art. 153 p.p.s.a., bowiem organ - na podstawie art. 165 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej - postanowieniem z dnia 14 października 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz dokonał prawidłowych ustaleń i przyjął, że na skarżącym od 1 lipca 2013 r. ciążył obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący jest natomiast zdania, że nie ma obowiązku ponoszenia takiej opłaty, ponieważ we własnym zakresie zawarł umowę na wywóz nieczystości stałych z koncesjonowanym podmiotem, wobec czego zastosowanie znajduje art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. W ocenie sądu, stanowisko skarżącego pozbawione jest podstaw prawnych. Powołując uregulowania ustawy zmieniającej, sąd wskazał, że o ile właściciele nieruchomości zamieszkałych, w okolicznościach opisanych w art. 11 ustawy zmieniającej, nie mieli obowiązku uiszczania opłaty, to sytuacja ta uległa zmianie od 1 lipca 2013 r. Organ prawidłowo ustalił, że od tej daty na stronie skarżącej ciążył obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Powołując brzmienie art. 6 ust. 1, art. 6h, art. 6c u.c.p.g., art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, sąd wskazał, że kluczowy wniosek, jaki płynie z ww. przepisów jest taki, że każdy właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, obowiązany jest uiszczać opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący, czego nie kwestionuje, jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, dlatego na nim również ciąży ten obowiązek (art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g.). Z obowiązku tego nie zwalnia zawarcie przez skarżącego indywidualnej umowy na wywóz śmieci, na poparcie czego skarżący powołał art. 6 ust. 1 u.c.p.g. Z przepisu tego nie wynika wniosek, jaki błędnie wysnuwa skarżący, że właściciele nieruchomości zamieszkałych, którzy zawarli umowy z podmiotami opisanymi w art. 6 pkt 1 i pkt 2 u.c.p.g., nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skarżący jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, dlatego przepis art. 6 ust. 1 u.c.p.g. w ogóle się do niego nie odnosi. To oznacza, że - zgodnie z art. 6m u.c.p.g. - obowiązany był złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skoro tego nie uczynił, co jest bezsporne, obowiązkiem wójta było wydanie - na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g. - decyzji określającej wysokość tej opłaty. Rozważania odnoszą się tylko do tej części odpadów wytwarzanych przez skarżącego, które są odpadami komunalnymi, a bezsporne jest, że takie wytwarza. Do nich odnosi się obowiązek gmin zawarty w art. 6c u.c.p.g., polegający na zorganizowaniu ich odbierania, i to z tego tytułu skarżący obowiązany był ponosić opłatę określoną zaskarżoną decyzją. Poza regulacjami ustawy pozostawała natomiast kwestia zorganizowania odbierania odpadów innych niż komunalne, które wytwarzał skarżący przy suszeniu tytoniu i ziół. Zawarcie umowy na odbiór tego rodzaju odpadów, czy też umowy na odbiór tego rodzaju odpadów oraz odpadów komunalnych, pozostawało zatem bez wpływu na obowiązek ponoszenia na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W związku z tym, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji była uchwała nr XXI/120/2012 Rady Gminy Z. z dnia 6 grudnia 2012 r. w sprawie określenia metody ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki opłaty, której podstawą wydania był art. 6k u.c.p.g., sąd odniósł się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt K 17/12. Z punktu 5 oraz z uzasadnienia tego wyroku wynikało, że Trybunał uznał przepis art. 6k ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. za zgodny z Konstytucją. Oznacza to, że zgodne z Konstytucją są uprawnienia i obowiązki wyznaczone radzie gminy, opisane w art. 6k ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. Natomiast, niekonstytucyjne jest to, że brak w nim regulacji odnośnie do maksymalnej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Nie oznacza to, że rady gminy nie mogą stosować przepisu w praktyce, bowiem Trybunał wprost wyjaśnił, że kontrolowany przepis zachowuje moc obowiązującą. Dlatego skutkiem tego wyroku jest to, że wszystkie przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 6k ust. 1 i 2 u.c.p.g. pozostają w systemie prawa, w tym i ww. uchwała. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku, skarżący - reprezentowany przez adwokata - wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, że nie jest zobowiązany do ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 3b w zw. z art. 6 ust. 1 u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania i przyjęcia, że skarżący zobowiązany był do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 6 u.c.p.g. w sytuacji, gdy skarżący zarówno przed wydaniem decyzji będących przedmiotem rozpoznania przez sąd jak i po ich wydaniu, pozbywając się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, zrealizował obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. przez co winien zostać uznany za podmiot wskazany w art. 6 ust. 1 u.c.p.g. i zwolniony od ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. Skarżący stwierdził, że wykonał obowiązek, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. i udokumentował go fakturami znajdującymi się w aktach sprawy m.in. fakturą VAT nr [...] z dnia 8 kwietnia 2014 r. - utylizacja odpadów zmieszanych i popiół oraz karta przekazu odpadów nr 02/01/2014 i nr 01/04/2014, czego sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę. Dodatkowo, sąd nie wziął również pod uwagę, że skarżący w okresie od 3 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. miał zawarte porozumienie dotyczące wywozu odpadów komunalnych KOD. 200301 z jednostką organizacyjną gminy P., tj. Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z.o.o z siedzibą w P., do zadań której należy m.in. zbieranie odpadów, a zatem zrealizował obowiązek wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. i na tej podstawie winien zostać uznany za podmiot, o którym mowa w art. 6 ust. 1 u.c.p.g., a tym samym nie powinien ponosić opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, czego sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, czym w ocenie skarżącego dopuścił się naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 3b w zw. art. 6 ust. 1 u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania i przyjęcia, że zobowiązany był do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 6 u.c.p.g. w sytuacji, gdy skarżący, zarówno przed wydaniem decyzji będących przedmiotem rozpoznania przez sąd jak i po ich wydaniu, pozbywając się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych, zrealizował obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. przez co winien zostać uznany za podmiot wskazany w art. 6 ust. 1 u.c.p.g. i zwolniony od ponoszenia opłaty za zagospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy (jako dowód załączył: porozumienie w sprawie wywozu odpadów komunalnych, fakturę z dnia 8 kwietnia 2014 r., karty przekazy odpadów nr 02/01/2014 i nr 01/04/2014). Skarżący podniósł także, iż niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. w sposób nakazany w art 6 ust 1 u.c.p.g., zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 10 ust. 2 u.c.p.g., stanowi wykroczenie zagrożone karą grzywny, a postanowieniem Sądu Rejonowego w Pińczowie II Wydział Karny z dnia 15 czerwca 2009 r. sygn. akt II KO 318/09 został uchylony nałożony na niego mandat karny za wykroczenie z art. 10 w zw. z art. 5 ust. 1 u.c.p.g. Organ odwoławczy nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dopełnienie wymogu wskazania podstaw skargi kasacyjnej zakreślonych w powołanym przepisie art. 174 p.p.s.a. jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi jest związany Naczelny Sąd Administracyjny (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Wyjątkiem są przesłanki nieważności postępowania, które sąd bierze pod uwagę z urzędu. Przed przystąpieniem do oceny zarzutów skargi kasacyjnej zbadano, czy nie zaistniała którakolwiek z przesłanek nieważności określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn nieważności, wskazywana w przywoływanym unormowaniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 3b w zw. z art. 6 ust. 1 u.c.p.g. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania i przyjęcia, że skarżący zobowiązany był do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami, o której mowa w art. 6 u.c.p.g. w sytuacji, gdy skarżący zarówno przed wydaniem decyzji będących przedmiotem rozpoznania przez sąd, jak i po ich wydaniu, pozbywając się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych zrealizował obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g. przez co winien zostać uznany za podmiot wskazany w art. 6 ust. 1 u.c.p.g. i zwolniony od ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy stwierdzić, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przyznał rację organom, które uznały, że stanowisko skarżącego co do tego, że nie ma on obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, pozbawione jest podstaw prawnych. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że ustawa zmieniająca wprowadziła istotne zmiany w dotychczasowym systemie gospodarowania odpadami komunalnymi, polegające przede wszystkim na obligatoryjnym przejęciu przez gminy obowiązków właścicieli nieruchomości w zakresie zagospodarowania odpadami komunalnymi. Zgodnie z przepisem przejściowym ustawy zmieniającej, tj. art. 11 ust. 1, właściciel nieruchomości, który w dniu wejścia w życie ustawy ma zawartą z gminną jednostką organizacyjną lub przedsiębiorcą umowę na odbieranie odpadów komunalnych, jest zwolniony z uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6h u.c.p.g. w okresie obowiązywania tej umowy, nie dłużej jednak niż przez 18 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Skoro ustawa ta weszła w życie 1 stycznia 2012 r., to po upływie 18 miesięcy od tego dnia, czyli od 1 lipca 2013 r., właściciel nieruchomości zamieszkałej objęty jest obowiązkiem złożenia - na podstawie art. 6m u.c.p.g. - deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Uprawnione było zatem twierdzenie, że od 1 lipca 2013 r. na skarżącym ciąży obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Słusznie także zauważył sąd pierwszej instancji, że u.c.p.g. reguluje obowiązki właścicieli nieruchomości, czyniąc w tym zakresie rozróżnienie na tych właścicieli, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art. 6 ust. 1 u.c.p.g. oraz tych, którzy taką opłatę są obowiązani ponosić na mocy art. 6h u.c.p.g. Na podstawie art. 6h u.c.p.g., właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c u.c.p.g., są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W art. 6c u.c.p.g. jest mowa zarówno o właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.) jak i o tych właścicielach nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale rada gminy postanowiła o odbieraniu od nich odpadów komunalnych (art. 6c ust. 2 u.c.p.g.). Z powołanej regulacji prawnej wynika, że obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mają - co do zasady - ci właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, ale obowiązek ten może też dotyczyć właścicieli nieruchomości niezamieszkałych, jeśli tak uchwali rada gminy. Pozostali właściciele, czyli ci którzy nie mają obowiązku uiszczania tej opłaty, w sytuacji gdy nie legitymują się umową z podmiotem odbierającym odpady, obowiązani są uiszczać opłatę za odbiór odpadów komunalnych. Trafnie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji, że są to ci właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a dotyczy to np. warsztatów, firm, urzędów, itp. (przy dodatkowym założeniu, że rada gminy nie podjęła uchwały obejmującej także ich systemem gospodarowania odpadami komunalnymi - art. 6c ust. 2 u.c.p.g). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji co do tego, że odpadami komunalnymi są, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, odpady powstające w gospodarstwach domowych, natomiast nie są nimi produkty uboczne powstające w wyniku suszenia tytoniu i ziół. Zatem, opisane procedury, o których stanowi u.c.p.g., nie odnoszą się do tego rodzaju produktów, które nie są odpadami komunalnymi. Prawidłowo również stwierdził sąd pierwszej instancji, że każdy właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, obowiązany jest uiszczać opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, uznać należy, że uprawnione było stwierdzenie sądu, że skoro skarżący jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, to na nim również ciąży ww. obowiązek. Na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g., właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez pozbywanie się zebranych na terenie nieruchomości odpadów komunalnych oraz nieczystości ciekłych w sposób zgodny z przepisami ustawy i przepisami odrębnymi. Jednak, z obowiązku tego nie zwalnia zawarcie indywidualnej umowy na wywóz śmieci. Powołane przez skarżącego przepisy art. 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.c.p.g. stanowią, że właściciele nieruchomości, którzy pozbywają się z terenu nieruchomości nieczystości ciekłych, oraz właściciele nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, wykonując obowiązek określony w art. 5 ust. 1 pkt 3b u.c.p.g., są obowiązani do udokumentowania w formie umowy korzystania z usług wykonywanych przez gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (pkt 1) lub gminną jednostkę organizacyjną lub przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, wpisanego do rejestru działalności regulowanej, o którym mowa w art. 9b ust. 2 (pkt 2), przez okazanie takich umów i dowodów uiszczania opłat za te usługi. Jak słusznie zatem wskazano w zaskarżonym wyroku, z przepisu tego nie wynika wniosek, że właściciele nieruchomości zamieszkałych, którzy zawarli umowy z podmiotami opisanymi w pkt 1 i pkt 2, nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przepisie tym jest mowa o tym, że właściciele nieruchomości, którzy nie są obowiązani do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, czyli ci, którzy są właścicielami nieruchomości niezamieszkałych, ale rada gminy nie wydała uchwały obejmującej także ich systemem gospodarowania odpadami komunalnymi przez gminę, mają obowiązek udokumentowania korzystania z usług wykonywanych przez ww. podmioty. W przypadku braku takich umów, są oni zobowiązani uiszczać opłatę za odbieranie odpadów komunalnych. W świetle powyższych uwag, uprawniony był wniosek, że skoro skarżący jest właścicielem nieruchomości zamieszkałej, to art. 6 ust. 1 u.c.p.g. w ogóle się do niego nie odnosi. To oznacza, że - zgodnie z brzmieniem art. 6m u.c.p.g. - skarżący zobowiązany był do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Skoro tego nie uczynił, to obowiązkiem wójta było wydanie, na podstawie art. 6o ust. 1 ustawy u.c.p.g., decyzji określającej wysokość tej opłaty. Prawidłowo również podniósł sąd pierwszej instancji, że poczynione przez niego rozważania odnoszą się tylko do tej części odpadów wytwarzanych przez skarżącego, które są odpadami komunalnymi. Do nich odnosi się obowiązek gmin zawarty w art. 6c u.c.p.g. polegający na zorganizowaniu ich odbierania i to z tego tytułu skarżący obowiązany jest ponosić opłatę określoną zaskarżoną decyzją. Poza regulacjami u.c.p.g. pozostaje kwestia zorganizowania odbierania odpadów innych niż komunalne, a które wytwarza skarżący przy suszeniu tytoniu i ziół. Zawarcie umowy na odbiór tego rodzaju odpadów, czy też umowy na odbiór tego rodzaju odpadów oraz odpadów komunalnych, pozostaje zatem bez wpływu na obowiązek do ponoszenia na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Podzielając wykładnię przepisów prawa materialnego, przedstawioną przez sąd pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut skargi kasacyjnej za nieuprawniony. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.