II FSK 2753/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi kasacyjnej J.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1428/17 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 21 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary porządkowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 21 lipca 2017 r., w przedmiocie kary porządkowej. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik skarżącego, jednocześnie składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych aktów administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać więc konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Nie może budzić wątpliwości, że analizowany art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość wstrzymania wykonania decyzji wyłącznie w sytuacji, w której obiektywnie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności istotnych w sprawie, właśnie z powodu wykonania decyzji może dojść do zaistnienia zdarzeń w nim opisanych. W niniejszej sprawie Skarżący nie zawarł we wniosku uzasadnienia. Nie wskazał zatem faktów mogących świadczyć o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. To obowiązkiem strony Skarżącej było sprecyzowanie okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek warunkujących udzielenie jej ochrony tymczasowej, a brak wystarczającego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w istocie pozbawia Sąd możliwości jego merytorycznej oceny. Końcowo należy przypomnieć, że wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie wyklucza możliwości złożenia przez stronę ponownego wniosku, który w przypadku należytego uargumentowania i udokumentowania okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej może skutkować pozytywnym rozstrzygnięciem. Aktualnie rozpoznawany wniosek powyższych kryteriów nie spełnia. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.