II FSK 2729/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 13 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. [...] "B." sp. z o.o. w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Rz 217/14 w sprawie ze skargi T. [...] "B." sp. z o.o. w T. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. i 2004 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. o sygn. I SA/Rz 217/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę T. spółki z o.o. z siedzibą w T. (dalej: spółka lub skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej: organ odwoławczy) z dnia 20 grudnia 2013 r. o nr [...] i [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2003-2004. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Rzeszowie). 2.1. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Rzeszowie podał, że skarżąca pismem z dnia 1 sierpnia 2012 r. wystąpiła do Prezydenta Miasta T. (dalej: Prezydent Miasta) o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2003-2004 wywodząc, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia 28 lipca 2010 r. i następnie egzekucja zobowiązań podatkowych za lata 2003-2004 zostały dokonane po opływie terminu przedawnienia tych zobowiązań. Prezydent Miasta decyzją z dnia 28 stycznia 2013 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004 w łącznej kwocie 26.115,20 zł. Po złożeniu przez spółkę odwołania, organ odwoławczy decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzając, że rozstrzygniecie sprawy wymagało w pierwszej kolejności określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego, a dopiero następnie stwierdzenia nadpłaty w określonej wysokości oddzielnie dla każdego roku podatkowego. 2.2. Decyzjami z dnia 10 września 2013 r. o nr [...] oraz [...] Prezydent Miasta określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. w łącznej wysokości 15.564,10 zł a za 2004 r. w wysokości 16.535,60 zł oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w tych podatkach. W uzasadnieniu decyzji podał, że skarżąca złożyła deklaracje w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 15.564,09 zł oraz za 2004 r. w kwocie 16.535,59 zł. W roku 2003 uregulowała tylko jedną ratę podatku od nieruchomości w kwocie 1.297 zł. W związku z posiadaniem zaległości podatkowych za lata 2003 i 2004 skierowano wobec skarżącej tytuły wykonawcze do Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej: organ egzekucyjny) w celu przymusowego ściągnięcia zaległości podatkowych. Zaległy podatek od nieruchomości za 2003 r. został wyegzekwowany w dniach 20 i 24 września 26 października 26 listopada i 29 grudnia 2010 r., natomiast za 2004 r. został wyegzekwowany 2010 r. (31 grudnia 2010 r.), a także w roku 2011: 14 marca, 16 maja, 14 i 30 czerwca. Odwołując się do art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.) Prezydent Miasta stwierdził, że każde zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony przerywa bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i powoduje bieg tego terminu od nowa. Stąd też do przerwania biegu terminu przedawnienia z tej przyczyny może dochodzić wielokrotnie. Podał, że co do zasady termin przedawnienia należności z tytułu zaległego podatku od nieruchomości za 2003 r. upłynąłby w dniu 31 grudnia 2008 r., a za 2004 r. w dniu 31 grudnia 2009 r. Tytuły wykonawcze dotyczące podatku od nieruchomości za 2003 r. i od stycznia do lipca 2004 r. oraz od sierpnia do grudnia 2004 r. objęte były zajęciem praw majątkowych stanowiących wierzytelności pieniężne skarżącej. Zawiadomienia o zajęciu tych wierzytelności zostały wystawione w dniu 23 grudnia 2005 r. Skarżąca odebrała zawiadomienie o zajęciu tych praw w dniu 2 stycznia 2006 r. Dłużnicy zajętej wierzytelności odebrali zawiadomienia w dniach 2 i 12 stycznia 2006 r. Prezydent Miasta przyjął, że w dniu 23 grudnia 2005 r., kiedy to zastosowano środki egzekucyjne, nastąpiło pierwsze przerwanie biegu terminu przedawnienia podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004 . Od 24 grudnia 2005 r. rozpoczął bieg nowy termin przedawnienia powyższych należności z tytułu podatku od nieruchomości, który upłynąłby w dniu 24 grudnia 2010 r. Wskazał również, że drugi skuteczny środek egzekucyjny w postaci zajęcia wierzytelności przysługujących skarżącej został zastosowany w dniu 28 lipca 2010 r. Skarżąca potwierdziła odbiór zawiadomienia o zajęciu w dniu 2 sierpnia 2010 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności w dniu 9 sierpnia 2010 r. W związku z powyższym nastąpiło ponowne przerwanie biegu terminu przedawnienia podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004 i od dnia 29 lipca 2010 r. rozpoczął swój bieg nowy termin przedawnienia należności, który upływałby w dniu 29 lipca 2015 r. W konkluzji Prezydent Miasta stwierdził, że należność z tytułu zaległego podatku od nieruchomości za 2003 r. nie była przedawniona w roku 2010, tak jak i należność za 2004 r. nie była przedawniona w 2010 i 2011 roku. W konsekwencji nie wystąpiły przesłanki określone w art. 72 § 1 pkt 1 o.p. 2.3. Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołanie. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie art. 70 § 4 o.p. wywodząc, że została zawiadomiona o zajęciu wierzytelności w dniu 28 lipca 2010 r., a więc po okresie 5 lat od wymagalności podatku (po okresie przedawnienia). Podała również, że pismo o zajęciu wierzytelności dotarło do dłużnika zajętej wierzytelności w dniu 12 stycznia 2006 r., natomiast skarżąca została zawiadomiona o zajęciu w dniu 2 stycznia 2006 . Tym samym nie zachowano właściwej kolejności, skarżąca została bowiem zawiadomiona o zajęciu wierzytelności jeszcze przed zastosowaniem tego środka egzekucyjnego. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej organ odwoławczy decyzjami z dnia 20 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Odwołując się do wykładni językowej art. 70 § 4 o.p. stwierdził, że nie wynika z niej, by przerwanie biegu przedawnienia nie mogło nastąpić wcześniej niż zawiadomienie podatnika o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Ustawodawca przerwanie biegu przedawnienia wiąże z zastosowaniem środka egzekucyjnego, a nie z zawiadomieniem podatnika o zastosowaniu tego środka. Organ odwoławczy uznał, że na uwzględnienie nie zasługuje zarzut powiadomienia spółki o zajęciu wierzytelności dopiero w dniu 28 lipca 2010 r., a więc po upływie 5 lat od dnia wymagalności podatku. Bieg terminu przedawnienia może być bowiem przerywany wielokrotnie, a po każdym przerwaniu biegnie na nowo. Ponadto z art. 70 § 4 o.p., ani z żadnego innego przepisu nie wynika, by zastosowany środek egzekucyjny musiał być skuteczny. 3. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. 3.1. Na ww. decyzję skarżąca wniosła skargę do WSA w Rzeszowie, w której sformułowała wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.: (1) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 188, art. 191 o.p. poprzez naruszenie zasad prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, nieuznanie skutku przedawnienia terminu do zapłaty podatku od nieruchomości, niewyjaśnienie kwestii dotyczącej braku faktycznego zajęcia wierzytelności spółki; (2) art. 70 § 4 o.p.; (3) zasady dwuinstancyjności określonej w art. 127 o.p. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznał rację organom podatkowym, które uznały, że w wyniku zastosowania środków egzekucyjnych doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Stwierdził jednak, że skutek w postaci przerwania biegu terminu przedawnienia nastąpił w innej dacie, niż tej przyjętej przez organy podatkowe. Uchybienie to nie miało jednak, zdaniem WSA w Rzeszowie, wypływu na wynik sprawy. Odwołując się do art. 89 § 1 i 2 u.p.e.a. stwierdził, że to data doręczenia dłużnikowi zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego inną wierzytelność pieniężną stanowi o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności na poczet zaległości podatkowych za 2003 r. i od stycznia do lipca 2004 r. doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 12 stycznia 2006 r. i to w tym dniu w odniesieniu do powyższych zaległości doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Natomiast do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące od sierpnia do grudnia 2004 r., doszło w dniu 2 stycznia 2006 r. – tj. w dniu zawiadomienia dłużnika zajętej wierzytelności o zajęciu prawa majątkowego przysługującego skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że środki egzekucyjne, zastosowane w dniach 2 i 12 stycznia 2006 r. miały miejsce przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych zarówno za 2003, jaki i za 2004 r. Uznał, że również druga z przesłanek przerwania biegu terminu przedawnienia, tj. zawiadomienie zobowiązanego o zastosowaniu środka egzekucyjnego została spełniona w rozpatrywanej sprawie. Nie podzielił argumentacji skarżącej, że w dniu 2 stycznia 2006 r., gdy doręczono jej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, dłużnik zajętej wierzytelności o fakcie tym nie został jeszcze powiadomiony. Zdaniem WSA w Rzeszowie bez znaczenia pozostaje kolejność wystąpienia przesłanek przerwania biegu terminu przedawnienia. Skoro środki egzekucyjne zastosowano przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za lata 2003 i 2004 , a skarżąca została o nich skutecznie powiadomiona również przed upływem terminu przedawnienia, to w odniesieniu do zobowiązania podatkowego należnego za 2003 r. i od stycznia do lipca 2004 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia w dniu 12 stycznia 2006 r. Jeśli chodzi o zobowiązanie podatkowe należne od sierpnia do grudnia 2004 r. to skutek ten nastąpił w dniu 2 stycznia 2006 r. Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych za 2003 i 2004 r. zaczął biec zatem na nowo odpowiednio od dnia 13 stycznia i 3 stycznia 2006 r. zgodnie z art. 70 § 4 zdanie drugie o.p. Za niezasadny uznał również WSA w Rzeszowie zarzut skarżącej niezbadania przez organy podatkowe, czy wierzytelność będąca przedmiotem zajęcia w styczniu 2006 r. w ogólne istniała, albowiem skarżąca sama w sporządzonym w dniu 8 listopada 2005 r. i podpisanym przez członka zarządu skarżącej protokole o stanie majątkowym zobowiązanego wskazała, że przysługuje jej wierzytelność w wysokości 250 zł netto z tytułu umowy najmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odwołując się do art. 79 § 2 o.p. wyjaśnił również, że nawet gdyby uznać, iż w styczniu 2006 r. nie nastąpiło skuteczne przerwanie biegu terminu przedawnienia, to prawo skarżącej do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasłoby w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za 2003 r. z dniem 31 grudnia 2008 r. a za 2004 r. z dniem 31 grudnia 2009 r., natomiast złożony przez skarżącą wniosek o stwierdzenie nadpłaty w dniu 1 sierpnia 2012 r. byłby w takiej sytuacji spóźniony z powodu jego złożenia po upływie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Rzeszowie do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego), która zaskarżyła ten wyrok w całości. Sformułowała wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: (I) przepisów postępowania, tj.: (1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji niewyczerpującego oraz nieuwzględniającego słusznego interesu obywatela rozpoznania całości materiału dowodowego w sprawie przez organ administracyjny, skutkującego przede wszystkim nieuwzględnieniem okoliczności, że samorządowy organ egzekucyjny jest uprawniony do prowadzenia egzekucji należności pieniężnych odnoszących się do wierzytelności, o których wysokości orzeka i do których poboru jest właściwy; (2) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie wynikającego ze wskazanego przepisu nakazu wyprowadzania oceny prawnej legalności działania organu administracyjnego na gruncie wszystkich faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy skutkujące przyjęciem, że decyzja organu jest w pełni legalna, mimo iż materiał dowodowy w sprawie przemawiał za bezpodstawnością i dowolnością tejże decyzji, gdyż nie doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego przez organ do tego nieuprawniony; (3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 122 o.p. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, iż godziło to w zasadę praworządności, budowania zaufania do organów podatkowych oraz niepodjęcia wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; (4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja RP) w związku z art. 121 § 1 o.p. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji prowadzenia postępowania podatkowego w sposób naruszający zasadę działania w sposób wzbudzający zaufanie podatników polegający na uznaniu, że doszło do przerwania terminu przedawnienia w związku z zajęciem należności przez organ do tego nieuprawniony; (5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy była ona zasadna; (II) prawa materialnego, tj.: (1) art. 70 § 4 o.p. poprzez niewłaściwą jego interpretację i uznanie, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został skutecznie przerwany w stosunku do skarżącego; (2) art. 70 § 1 o.p. poprzez niewłaściwą interpretację, że zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości nie przedawniło się, gdyż zostało skutecznie przerwane. 5.2. Organ odwoławczy nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem podlega oddaleniu. Wbrew zawartym w skardze kasacyjnej zarzutom, zaskarżony wyrok nie narusza prawa. W zaskarżonym wyroku WSA w Rzeszowie trafnie wskazał, że kwestią sporną, wokół której sformułowane zostały zarzuty skargi, była odpowiedź na pytanie, czy w ustalonym przez organy podatkowe stanie faktycznym kolejność zawiadomień o zastosowaniu środków egzekucyjnych w postaci wierzytelności przysługujących skarżącej miała wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych należnych za lata 2003 i 2004. Skarżąca wskazała w skardze kasacyjnej na obie podstawy kasacyjne określone w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak i na naruszenie przepisów postępowania, przy czym zarówno przytoczenie samych podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie w przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania nie odpowiada wymogom z art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Sformułowane w części wstępnej skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania (tj. (1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.; (2) art. 133 § 1 p.p.s.a.; (3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 120 i art. 122 o.p.; (4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 2 Konstytucji RP) w związku z art. 121 § 1 o.p., zostały sformułowane w zbyt dużym stopniu ogólności. Skarżąca nie wykazała ponadto, że podnoszone przez nią kwestie – przy odmiennej ocenie – doprowadziłyby do innego rozstrzygnięcia sprawy przez WSA w Rzeszowie. Tym samym nie uprawdopodobniła, że podnoszone okoliczności mogły mieć potencjalnie istotny wpływ na wynik postępowania przed Sądem pierwszej instancji, co jest wymogiem art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Wymienione w części wstępnej skargi kasacyjnej zarzuty nie przystają do jej uzasadnienia, ponieważ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest mowa jedynie o właściwości organu egzekucyjnego. Precyzując, uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje na to, że skarżąca upatruje naruszenia wymienionych w części wstępnej skargi kasacyjnej w tym, że kwestionuje właściwość rzeczową organu egzekucyjnego, a w szczególności rozstrzygnięcie, który z organów – Prezydent Miasta, czy organ egzekucyjny – jest organem właściwym rzeczowo dla zobowiązanej skarżącej, a w konsekwencji, czy zastosowane w toku postępowania egzekucyjnego środki egzekucyjne doprowadziły do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Mimo zatem sformułowania zarzutu "niewłaściwej interpretacji" art. 70 § 1 i 4 o.p., w rzeczywistości skarżąca formułuje w części wstępnej skargi kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania powyższych przepisów, stwierdziła bowiem, że niewłaściwie zostało uznane, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został skutecznie przerwany w stosunku do skarżącej, a także że w konkretnym przypadku zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości nie przedawniło się, gdyż zostało skutecznie przerwane. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, które przejawiały się w nieprawidłowym formułowaniu zarzutów, co rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest jedynie odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Niezależnie od powyżej przedstawionych wadliwości skargi kasacyjnej, warto poczynić kilka uwag, nawiązujących do kwestii podniesionych w jej uzasadnieniu. 6.2. W rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne dotyczy należności z tytułu podatku od nieruchomości, której wierzycielem jest Prezydent Miasta, a zobowiązanym skarżąca. Jak już powyżej nadmieniono, wymienione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie były podnoszone ani w skardze, ani na rozprawie przed WSA w Rzeszowie. Sedno podnoszonych przed WSA w Rzeszowie zarzutów sprowadzało się bowiem kwestii, czy kolejność zawiadomień o zastosowaniu środków egzekucyjnych w postaci wierzytelności przysługujących skarżącej miała wpływ na przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych należnych za lata 2003 i 2004. Tymczasem obecnie, pomimo sformułowania przez skarżącą w skardze kasacyjnej szeregu zarzutów naruszenia przepisów postępowania, owe zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do kwestii właściwości rzeczowej organu egzekucyjnego, a w szczególności do rozstrzygnięcia, który z organów – Prezydent Miasta, czy organ egzekucyjny – jest organem właściwym rzeczowo dla zobowiązanej skarżącej, a w konsekwencji, czy zastosowane w toku postępowania egzekucyjnego środki egzekucyjne doprowadziły do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżąca na żadnym etapie postępowania przed organami podatkowymi, ani WSA w Rzeszowie nie podnosiła zarzutu naruszenia właściwości organu egzekucyjnego. Należy zwrócić uwagę, że skarżąca podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie powiązała z zarzutem naruszenia przez WSA w Rzeszowie art. 134 p.p.s.a. Przepis ten stanowił bowiem dla Sądu pierwszej instancji podstawę do orzekania poza granicami skargi. 6.3. Przypomnieć należy, że organem egzekucyjnym - w myśl art. 1a pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.; dalej; u.p.e.a.) - jest organ uprawniony do stosowania w całości lub w części określonych w ustawie środków służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązków o charakterze niepieniężnym oraz zabezpieczenia wykonania tych obowiązków. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji zasadą jest, że organem uprawnionym do prowadzenia egzekucji i stosowania wszystkich środków egzekucyjnych w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych jest naczelnik urzędu skargowego (art. 19 § 1 u.p.e.a.). Ustawa przekazuje jednak uprawnienia organu egzekucyjnego do stosowania wszystkich środków egzekucyjnych, z wyjątkiem egzekucji z nieruchomości, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych właściwemu organowi gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, dla których ustalania lub określania i pobierania jest właściwy ten organ (art. 19 § 2 u.p.e.a.). Skarżąca zdaje się jednak nie dostrzegać, że nie każdy organ wykonawczy gminy jest organem egzekucyjnym. Otóż organem takim są wyłącznie organy gmin o statusie miasta wymienionych w odrębnych przepisach, tj. w ustawie z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 1997 r. Nr 36, poz. 224 ze zm.). Ustawa ta w art. 2 ust. 4 z dniem 1 stycznia 1997 r. przekazała do właściwości organów gmin wymienionych w załączniku do tej ustawy, jako zadania własne, zadania i odpowiadające im kompetencje należące dotychczas do urzędów skarbowych, określone w art. 19 u.p.e.a., w zakresie należności z tytułu podatków i opłat, dla których organ gminy jest właściwy do ich ustalania i pobierania. Przejęte na tej podstawie zadania i odpowiadające im kompetencje, stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) stały się zadaniami i kompetencjami tych miast. W załączniku do ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych wymieniono wyłącznie 46 gmin, których organy zyskały kompetencje organów egzekucyjnych, są to: Białystok, Bielsko-Biała, Bydgoszcz, Bytom, Chorzów, Częstochowa, Dąbrowa Górnicza, Elbląg, Gdańsk, Gdynia, Gliwice, Gorzów Wielkopolski, Grudziądz, Jastrzębie-Zdrój, Jaworzno, Kalisz, Katowice, Kielce, Koszalin, Kraków, Legnica, Lublin, Łódź, Mysłowice, Olsztyn, Opole, Płock, Poznań, Radom, Ruda Śląska, Rybnik, Rzeszów, Siemianowice Śląskie, Słupsk, Sopot, Sosnowiec, Szczecin, Świętochłowice, Tarnów, Toruń, Tychy, Wałbrzych, Włocławek, Wrocław, Zabrze, Zielona Góra. Jak nietrudno dostrzec, wśród gmin tych nie ma gminy T.. Tym samym organem właściwym do prowadzenia egzekucji w rozpatrywanej sprawie był powyżej wymieniony Naczelnik Urzędu Skarbowego, a nie Prezydent Miasta, jak mylnie wywodziła skarżąca. Skarżąca formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie powinna poprzestawać na przytoczeniu brzmienia przepisu ustawy(art. 19 § 2 u.p.e.a.), jednak - jak w rozpatrywanej sprawie - również sięgnąć do innych ustaw (a w razie konieczności i załączników do ustawy), gdy powołany przepis do nich odsyła. 6.4. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 i 4 o.p., należy również uznać za pozbawione podstaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawidłowo uznał, że w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, jednak w innej dacie niż stwierdziły to organy podatkowe. Bez znaczenia dla kwestii przerwania biegu terminu przedawnienia jest natomiast kolejność doręczenia lub podjęcia z placówki pocztowej przez skarżącą i dłużnika zajętej wierzytelności korespondencji zawierającej zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego. Zgodnie z art. 89 § 3 pkt 2 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem. Istotne jest zatem, aby zawiadomienie zobowiązanego nastąpiło jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności. Zwrot "jednocześnie" w ujęciu tego przepisu należy rozumieć, jako "w tym samym czasie, w tej samej chwili". W rozpatrywanej sprawie zawiadomienia adresowane do dłużnika zajętej wierzytelności oraz skarżącej zostały oddane w placówce pocztowej w tym samym dniu, tj. w dniu 29 grudnia 2005 r. 6.5. Uwzględniając całość przytoczonej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.