II FSK 2711/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Antoni Hanusz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku J. D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2887/13 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia wstrzymać wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 października 2013 r.

1. Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2887/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 października 2013 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki. 2. Pismem z dnia 6 maja 2014 r. skarżący sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 października 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Drugiego M. Urzędu Skarbowego w W. dnia 2012 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż kwota zobowiązania podatkowego, do której zapłaty został zobowiązany w związku z jego solidarną odpowiedzialnością wraz ze spółką, której członkiem zarządu był w przeszłości, przekracza całkowicie jego możliwości finansowe oraz nie znajduje pokrycia w posiadanym przez niego majątku. Na dowód powyższego skarżący złożył kserokopie swoich zeznań podatkowych o wysokości osiągniętego dochodu PIT-37 za lata 2010 – 2013. Ponadto złożył kserokopie wydruków obejmujących wyciągi z historii rachunków bankowych należących do skarżącego. Skarżący wskazał również, że zaskarżona przez niego decyzja jest ostateczna i podlega wykonaniu, zaś w przypadku nieuiszczenia objętej nią należności będzie to skutkowało wszczęciem wobec niego postępowania egzekucyjnego oraz powstaniem kolejnych obciążających go kosztów. 3. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu wniosku uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04 oraz z 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, dostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi bowiem łącznie 6.330.871,50 zł. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia, co do zasady są odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego kwota do zapłaty wynikająca z przedmiotowej decyzji wskazuje na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szczególnie w zestawieniu z wykazywaną przez skarżącego jego obecną sytuacją materialna oraz wysokością uzyskiwanych przez niego dochodów. Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby ze znacznym nakładem środków. Podobnie już oceniał wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na etapie postępowania przed sądem pierwszej instancji, które to wstrzymanie upadło zgodnie z treścią art. 61 § 6 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.