II FSK 2699/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa (spr.), Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Protokolant Rafał Malina, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 1512/19 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2019 r., nr 0111-KDIB1-3.4010.1.2019.2.MO w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Wa 1512/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "Spółka") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 15 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych (treść uzasadnienia ww. wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W skardze kasacyjnej Spółka, reprezentowana przez doradcę podatkowego, zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z art. 16 ust. 5c ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1036, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p.", poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: a) w przypadku gdy Spółka będzie korzystała z wynajętego samochodu osobowego na cele własne, niezwiązane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz na cele prowadzonej działalności gospodarczej znajdzie zastosowanie ograniczenie kwotowe określone w art. 16 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.p.; b) w przypadku gdy na podstawie umowy leasingu bądź najmu Spółka będzie oddawała wynajmowany samochód osobowy bezpośrednio swoim kontrahentom (korzystającym) w zakresie, w jakim przekazanie samochodu dokonywane jest w ramach Umowy Ramowej, znajdzie zastosowanie ograniczenie określone w art. 16 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.p. W związku z powyższym Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Stosownie do będącego przedmiotem sporu przepisu, tj. art. 16 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.p., nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, dotyczących samochodu osobowego opłat wynikających z umowy leasingu, o której mowa w art. 17a pkt 1, umowy najmu, umowy dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, z wyjątkiem opłat z tytułu składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu osobowego będącego przedmiotem tej umowy. W świetle takiego brzmienia tego przepisu, nie sposób zaakceptować, gdyż nie ma ku temu żadnych podstaw, postulowanej przez Spółkę wykładni tego unormowania prowadzącej do wniosku, że przepis ten wbrew jego jednoznacznej treści nie dotyczy umów najmu. Nie wynika to również z łącznego odczytania powyższego przepisu oraz art. 16 ust. 5c u.p.d.o.p., albowiem uregulowania tego ostatniego przepisu dotyczące samochodu osobowego oddanego do używania na podstawie umowy leasingu, nie mogą być odczytywane jako swoistego rodzaju derogacja art. 16 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.p. w części dotyczącej umowy najmu. Asumptu do przyjęcia prezentowanej przez Spółkę tezy nie stwarzają także szeroko omówione w skardze kasacyjnej różnice pomiędzy umową najmu a umową leasingu. Za podważeniem jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości treści spornego przepisu nie przemawiają zatem również względy wynikające z wykładni systemowej i funkcjonalnej. Przeciwnie, nie ma żadnych uzasadnionych aksjologicznie powodów, aby wbrew jednoznacznej treści spornego przepisu, wynikających z niego ograniczeń kwotowych, w przeciwieństwie do umów leasingu, nie stosować w stosunku do stron umów najmu. Skądinąd przyjmując tok rozumowania Spółki wyłączenie to należałoby również odnieść do umowy dzierżawy. Przytoczone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej liczne tezy zaczerpnięte z orzeczeń sądów administracyjnych zupełnie nie przystają do realiów niniejszej sprawy. Podobnie jak nie może mieć w niej zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej, jako że w sprawie tej nie występują niedające się usunąć uzasadnione wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. To nie organ interpretacyjny oraz Sąd pierwszej instancji, lecz właśnie Spółka, próbowała doprowadzić "do zmiany" treści ustawy w drodze wykładni. Wbrew dalszemu twierdzeniu skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie uznał, że w niniejszej sytuacji istnieją dwie konkurencyjne wykładnie art. 16 ust. 1 pkt 49a u.p.d.o.p., lecz wyraźnie dowodził, że postulowana przez Spółkę wykładnia tego przepisu nie ma żadnego uzasadnienia prawnego. Mając na uwadze powyższe, za niezasadne uznać należy sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 49a w zw. z art. 16 ust. 5c u.p.d.o.p. poprzez błędną ich wykładnię. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) i ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).