II FSK 2696/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Rz 94/18 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia 13 grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od kwietnia do grudnia 2012 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Rz 94/18, J. L. (dalej: skarżąca, strona) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym stwierdziła, że jej obecna sytuacja finansowa jest zła, a natychmiastowe wykonanie decyzji spowodowałoby pozbawienie jej podstawowych środków do życia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Na wstępie należy wskazać, że pełnomocnik skarżącej we wniosku dwukrotnie powołał jego błędną podstawę prawną wskazując na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przepis ten nie jest skierowany do sądu lecz do organu administracyjnego i stanowi podstawę prawną do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez ten organ przed przekazaniem skargi do sądu. Z całą pewnością nie może on więc być podstawą prawną do wstrzymania wykonania decyzji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Właściwą podstawą prawną jest natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., który stosuje się do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 193 p.p.s.a. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jednak wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczy wyjątku od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi wskazać więc konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy jeszcze raz podkreślić – jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. Nie może budzić wątpliwości, że analizowany art. 61 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość wstrzymania wykonania decyzji wyłącznie w sytuacji, w której obiektywnie, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności istotnych w sprawie, właśnie z powodu wykonania decyzji może dojść do zaistnienia zdarzeń w nim opisanych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie wykazała, że zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jej wniosku poza ogólnikowymi stwierdzeniami o "złej" sytuacji finansowej i ryzyku "pozbawienia środków do życia" nie zawarto żadnych konkretnych informacji pozwalających Sądowi ocenić, czy rzeczywiście skarżąca spełnia przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro wstrzymanie wykonania decyzji następuje wyłącznie na wniosek strony, to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a. zachodzą. Tymczasem skarżąca formułując swój wniosek w żaden sposób nie nawiązała do konkretnych informacji obrazujących jej sytuację finansową i materialną, a także wpływu wykonania decyzji na tę sytuację. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.