II FSK 2677/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka Sędziowie NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca) NSA Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 1739/17 w sprawie ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 9 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.

Zaskarżonym wyrokiem z 28 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 1739/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 9 października 2017 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkujące: — przyjęciem przez sąd pierwszej instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną, a więc niedokonaniem przez sąd pierwszej instancji prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, a przez to zaakceptowaniem naruszenia przez ten organ przepisów art. 216 § 1 oraz art. 163 § 1 i § 2 w związku z art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, co zaś prowadziło do oddalenia skargi, pomimo iż podlegała uwzględnieniu; — przyjęciem przez sąd, iż organ zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. wobec stwierdzenia organu, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi; — zaaprobowaniem przez sąd naruszenia przez organ procedury polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności dokumentowi w postaci oświadczeń domowników zamieszkujących przy ul. O. oraz wyprowadzenie z treści tego dokumentu niezgodnych z doświadczeniem życiowym i zasadami logiki wniosków, iż korespondencja była prawidłowo awizowana; — zaaprobowaniem przez sąd naruszenia przepisów proceduralnych polegających na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie przyczyny uniemożliwiającej odbiór rzekomego awiza. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi administracyjnemu pierwszej instancji, a także zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest w oczywistym stopniu pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Analiza treści zgłoszonych zarzutów prowadzi do wniosku, iż wniesiony środek zaskarżenia opiera się w istocie na niezrozumieniu przez jego autora charakteru postępowania, którego kontroli legalności dokonywał WSA w Gdańsku. Zaznaczyć należy, że zaskarżone postanowienie SKO dotyczyło wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jak stanowi art. 162 § 1 o.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podkreślenia jednak wymaga, że o uchybieniu terminu można mówić wyłącznie pod warunkiem, że termin w ogóle rozpoczął swój bieg. Uwaga ta jest o tyle ważna, że istota zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów koncentruje się na fakcie nieskutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca prezentuje w tym zakresie pogląd, że brak pozostawienia przez doręczyciela awiza nie pozwalał na przyjęcie w rozpoznawanej sprawie fikcji doręczenia na podstawie art. 150 o.p. Rzecz w tym, że argumentacja ta nie może odnieść skutku na gruncie oceny legalności zastosowania przez organy przepisów proceduralnych dotyczących przywrócenia terminu, bowiem podważa sens złożonego w tym zakresie wniosku. Skoro, jak twierdzi skarżąca, do doręczenia decyzji wymiarowej w ogóle nie doszło, to konsekwetnie należałoby przyjąć, że termin do wniesienia odwołania nie rozpoczął swego biegu, a zatem nie mógł również zostać uchybiony. W tej sytuacji procesowej wniosek o przywrócenie terminu jawi się jako środek procesowy nieadekwatny do zaistniałych okoliczności, a skarżąca powinna zgłaszać tego rodzaju argumenty, skarżąc postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu, jak słusznie zauważył sąd administracyjny pierwszej instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, skarżąca powinna uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Ponieważ w okolicznościach kontrolowanej przez WSA w Gdańsku sprawy nie zostały wykazane przez stronę przeszkody, których nie byłaby w stanie usunąć nawet przy dołożeniu wszelkich możliwych starań w danych warunkach, sąd trafnie uznał, że skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanki, o której mowa w art. 162 § 1 o.p. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.