II FSK 2659/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędziowie: NSA Małgorzata Wolf- Kalamala (sprawozdawca), NSA del. Zbigniew Romała, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2705/14 w sprawie ze skargi G. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia w podatku od nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

1.1. Wyrokiem z 10 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (III SA/Wa 2705/14) oddalił skargę G. Z. – nazywanego dalej "Skarżącym", na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 27 czerwca 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zwolnienie w podatku od nieruchomości. 2.1. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik Skarżącego podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: - art. 7 i art. 77 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; powoływanej dalej jako "K.p.a.") poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uwzględnienia przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, chociaż brak było podstaw do oddalenia skargi; - art. 122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej jako "O.p.") w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia spawy zgodnie z wnioskiem Skarżącego; - art. 134 i art. 135 P.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie przejawiające się tym, że Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok oparł się wyłącznie na stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku Skarżącego, chociaż istotą postępowania było stwierdzenie, czy w postępowaniu organy prawidłowo rozpoznały pismo strony i czy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. 2.2. Pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna, dlatego podlega oddaleniu. 3.2. Przedstawione w skardze kasacyjnej zagadnienie sprowadza się do stwierdzenia, że Prezydent Miasta [...] domagając się od strony sprecyzowania żądania, zobowiązał Skarżącego do wskazania, z jakiego rodzaju ulgi chciałby skorzystać. Tym samym, chociaż pismo Skarżącego nie było jasne, organ przyjął, że zawarto w nim wniosek o przyznanie ulgi podatkowej. Natomiast w sytuacji, w której organ nie uzyskał jasnej odpowiedzi, jego obowiązkiem było podjęcie działań mających na celu wyeliminowanie wszelkich wątpliwości. Końcowo pełnomocnik Skarżącego wskazał, że jego mocodawca nie domagał się przyznania ulgi podatkowej, tylko zmiany decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. W ten sposób organ naruszył art. 7 i art. 77 K.p.a. oraz art. 122 O.p., natomiast Sąd pierwszej instancji, nie dostrzegając tych uchybień, naruszył art. 151, art. 134 i art. 135 P.p.s.a. 3.3. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, zgodnie z którym – wbrew temu co twierdzi autor skargi kasacyjnej – Skarżący nie wystąpił o zmianę decyzji ustalającej podatek od nieruchomości. Nie można również zarzucić organowi błędnej interpretacji złożonego przez stronę wniosku i narzucenia stronie własnego stanowiska co do charakteru tego pisma. W piśmie z 12 marca 2014 r., inicjującym postępowanie, Skarżący wniósł o "zwolnienie z podatku od nieruchomości z rok 2014 r." (k. 5 akt administracyjnych). W wezwaniu z 31 marca 2014 r. Prezydent Miasta zobowiązał Skarżącego do sprecyzowania, jakiej ulgi dotyczy pismo, wskazując przy tym na art. 67a i art. 67b O.p. Ponadto organ zwrócił uwagę, że zasady zwolnień od podatku określa art. 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., poz. 613 ze zm.; dalej jako "u.p.o.l."). W odpowiedzi na to pismo Skarżący wyjaśnił, że "wniosek dotyczy zwolnienia z podatku od nieruchomości, nie ubiegamy się o ulgi z tego tytułu" (k. 3 akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że wyjaśnienie Skarżącego było w swojej treści jasne i nie dawało Prezydentowi Miasta podstaw do racjonalnego wywodzenia przypuszczeń, że strona domaga się zmiany decyzji podatkowej, a nie zwolnienia od podatku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, różnica pomiędzy zwolnieniem od podatku, a zmianą decyzji jest dosyć oczywista. Ponadto, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, "w sytuacji, gdy w ocenie Skarżącego, wystąpiły okoliczności uzasadniające konieczność wydania decyzji zmieniającej, o której mowa w art. 6 ust. 8 u.p.o.l., winien on wystąpić o wydanie decyzji zmieniającej, wskazując okoliczności uzasadniające taką zmianę. Uprawnienie takie przysługuje do momentu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 O.p.)." (s. 6 uzasadnienia wyroku). Nie można również zgodzić się z twierdzeniem zawartym w skardze kasacyjnej, zgodnie z którym organ narzucił Skarżącemu swoją interpretację wniosku, sugerując, że chodzi o udzielenie ulgi podatkowej. W wezwaniu organ wyraźnie zaznaczył bowiem, że czym innym jest ulga podatkowa uregulowana w art. 67a i art. 67b O.p., a czym innym zwolnienie, o którym jest mowa w art. 7 u.p.o.l. Należy przy tym zwrócić uwagę, że we wniosku Skarżący odniósł się również do swojej sytuacji podatkowej z lat ubiegłych, jak również zażądał od organu udzielenie informacji na temat polityki przyznawania zwolnień i umarzania podatków. W konsekwencji, Prezydent Miasta w postanowieniu z 10 kwietnia 2014 r., mając na względzie treść odpowiedzi, przyjął, że skoro strona domaga się zwolnienia z podatku od nieruchomości, merytoryczne rozpoznanie tego wniosku nie jest możliwe. W świetle powyższego należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że Prezydent Miasta podjął działania konieczne do załatwienia sprawy, a co za tym idzie nie można było mu przypisać naruszenia art. 122 O.p. Oznacza to równocześnie, że zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151, art. 134 i art. 135 P.p.s.a. należy uznać za chybione. 3.4. Zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. jest natomiast o tyle niezasadny, że przepisy te nie miały zastosowania w rozpoznawanej sprawie, co wynika z art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy. Postępowanie dotyczyło bowiem sprawy podatkowej, co oznacza, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 O.p. w sprawie miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. 3.5. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.