II FSK 2622/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jan Grzęda po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy sprostowania z urzędu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II FSK 2622/15 wydanego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2766/14 w sprawie ze skargi M. F. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 21 maja 2014 r. nr IPPB1/415-240/14-2/KS w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2622/15, w ten sposób, że w wersach drugim i trzecim od góry na stronie 7 uzasadnienia wykreślić fragment: "O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy."

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok, jak również postanowienie, bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Natomiast oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i jednoznacznie wynika z zestawienia materiału zawartego w aktach sprawy z treścią wyroku. W niniejszej sprawie w sentencji wyroku nie zawarto postanowienia dotyczącego zasądzenia kosztów (skarga kasacyjna Ministra Finansów została oddalona, odpowiedź na nią nie została sporządzona, w imieniu strony skarżącej nikt nie stawił się na rozprawie). Wobec powyższego fragment uzasadnienia, w którym powołano podstawę prawną orzeczenia o zwrocie kosztów przedstawia się jako oczywista omyłka, która winna być z tego uzasadnienia wykreślona. W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.