II FSK 2571/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Beata Cieloch, Sędzia WSA (del.) Jacek Niedzielski (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2741/14 w sprawie ze skargi K. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 14 maja 2014 r. nr IPPB4/415-131/14-4/JK w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz K. K. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 2741/14 uwzględnił skargę K. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 14 maja 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. 1.2. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wskazał, iż B. i E. K. posiadali przedsiębiorstwo W. [...] w G. Zarządzeniem z 25 lipca 1950 r. Prezes Rady Ministrów orzekł o ustanowieniu przymusowego zarządu nad przedsiębiorstwem z dniem 1 sierpnia 1950 r. Natomiast 28 grudnia 1958 r. Przewodniczący Głównego Komitetu Kultury Fizycznej wydał orzeczenie, mocą którego nastąpiło przejście przedsiębiorstwa (wraz z wchodzącą w jego skład nieruchomością) na rzecz państwa. Przedsiębiorstwo zostało przejęte bez odszkodowania. Spadkobiercy B. i E. K. 16 kwietnia 1991 r. dokonali na rzecz Skarżącego cesji praw do ewentualnego odszkodowania. Na skutek działań Skarżącego zapadł wyrok przyznający mu od Skarbu Państwa odszkodowanie za bezprawne przejęcie firmy w kwocie 2.464.116,16 zł wraz z odsetkami ustawowymi od 25 listopada 2010 r. do dnia zapłaty. Sąd odrzucił roszczenie o utracone korzyści. Wyrok uprawomocnił się 22 lutego 2013 r. Pismem z 3 kwietnia 2014 r., powołując się na art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, organ interpretacyjny wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku, przez doprecyzowanie stanu faktycznego o informacje dotyczące odszkodowania, w tym wskazanie jego podstawy prawnej i charakteru oraz związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Skarżącego. Skarżący uzupełnił wniosek pismem z 8 kwietnia 2014 r., do którego dołączył kserokopię sentencji wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z [...] sygn. akt [...]. Wyjaśnił, że odszkodowanie zasądzone zostało wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z [...] po rozpatrzeniu apelacji pozwanego, a wypłacono je 4 kwietnia 2013 r. Odszkodowanie nie ma związku z działalnością gospodarczą Skarżącego, jaką prowadzi pod firmą "O.". Tym samym, nie można uznać, że dotyczy ono szkody rzeczywistej Skarżącego, czy też korzyści, jakie mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Skarżący zadał następujące pytania: 1) Czy kwota zasądzonego na jego rzecz odszkodowania będzie zwolniona z podatku dochodowego od osób fizycznych? 2) Czy odsetki należne od kwoty głównej odszkodowania podlegają zwolnieniu z podatku dochodowego od osób fizycznych? Zdaniem Skarżącego, na oba pytania należy odpowiedzieć twierdząco. Odszkodowanie jest zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.d.o.f. W zakresie zwolnienia odsetek wskazał, że fundamentalną ich cechą jest zależność od funkcjonowania należności głównej. Stanowią one bowiem konsekwencję zaistnienia zdarzenia prawnego, jakim jest konieczność wypłacenia odszkodowania. Mają charakter niesamoistny, tzn. nie mogą istnieć w oderwaniu od kwoty głównej, a ich istnienie podlega tej samej ocenie, co istnienie roszczenia głównego. 1.3. W interpretacji indywidualnej wydanej 14 maja 2014 r. Minister Finansów, jako nieprawidłowe ocenił stanowisko Skarżącego w zakresie opodatkowania odsetek ustawowych zasądzonych wyrokiem sądu. Wyjaśnił, że Skarżący nie uzupełnił wniosku o wszystkie informacje dotyczące odszkodowania, a więc interpretacja dotyczy jedynie opodatkowania odsetek (pyt. 2), zaś co do opodatkowania odszkodowania (pyt. 1) wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie. Przytoczył treść art. 9 ust. 1, art. 10, art. 11 ust. 1, art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 pkt 3 i pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.f.". Stwierdził, iż przepisy tej ustawy nie przewidują zwolnienia z opodatkowania zasądzonych wyrokiem odsetek od odszkodowania za niezgodne z prawem przejęcie przedsiębiorstwa. Odsetki te nie są bowiem odsetkami, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 52, 95, 119 i 130 u.p.d.o.f. 1.4. W odpowiedzi na wystosowane przez Skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. 2.1. Skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na interpretację indywidualną, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.d.o.f. przez błędną wykładnię oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej przez wydanie interpretacji indywidualnej pomijającej całkowicie utrwalony dorobek orzeczniczy sądów administracyjnych. 2.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. 2.3. W ocenie Sądu I instancji skargę należało uwzględnić, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej podniesione. Sąd powołał się w tym względzie na treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Przypomniano, że kontroli sądu poddana została interpretacja indywidualna w przedmiocie opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych odsetek zasądzonych wyrokiem sądu powszechnego wraz z odszkodowaniem. Specyfika sprawy polegała na tym, że we wniosku o wydanie interpretacji Skarżący przedstawił dwa zagadnienia budzące jego wątpliwości, formułując w tym zakresie dwa pytania i zajmując stanowisko, co do każdego z tych zagadnień. Zagadnienia te związane były z treścią tego samego wyroku sądu powszechnego, zapadłego w sprawie o odszkodowanie, jakiego domagał się Skarżący. Ponieważ jedno z zagadnień dotyczyło zwolnienia od podatku kwoty zasądzonego tym wyrokiem odszkodowania, drugie zaś – odsetek ustawowych, Skarżący we wniosku wskazał, że przedstawia dwa stany faktyczne, stosownie do postawionych pytań. Tak też przyjął Organ interpretacyjny. Sąd przypomniał, że z akt sprawy wynika, iż pismem z 3 kwietnia 2014 r. Organ interpretacyjny wezwał Skarżącego do uzupełnienia wniosku przez doprecyzowanie stanu faktycznego o informacje dotyczące odszkodowania, w tym wskazanie jego podstawy prawnej i charakteru (tj. czy ma ono związek z rzeczywistą szkodą, czy też utraconymi korzyściami), daty wypłacenia odszkodowania i ewentualnego związku odszkodowania z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. Na wezwanie to Skarżący udzielił odpowiedzi w zakreślonym mu terminie, jednakże nie wskazał podstawy prawnej zasądzonego na jego rzecz odszkodowania (pismo z 8 kwietnia 2014 r.). Mimo to Minister Finansów wydał zaskarżoną interpretację w zakresie drugiego z przedstawionych przez Skarżącego zagadnień, tj. opodatkowania podatkiem dochodowym zasądzonych na jego rzecz odsetek ustawowych. Zdaniem Sądu, takie działanie organu interpretacyjnego było nieuprawnione. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, który w postępowaniu interpretacyjnym stosowany jest z mocy art. 14h tej ustawy. Przepis powyższy stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Nie ulega wątpliwości, że wyczerpujący opis stanu faktycznego stanowi wymóg formalny wniosku o wydanie interpretacji. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zdaniem Sądu I instancji, podstawa prawna zasądzenia odszkodowania, której podania domagał się Minister Finansów, należała do okoliczności faktycznych, a zatem wezwanie prawidłowo wskazywało na konieczność uzupełnienia (doprecyzowania) przez Skarżącego opisu stanu faktycznego, jaki miał stanowić punkt odniesienia do zajęcia stanowiska co do obu zagadnień przedstawionych we wniosku. Z treści wezwania nie wynikało, aby miało ono zastosowanie tylko do jednego z zagadnień (stanów faktycznych) przedstawionych przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji. Jest to zresztą zrozumiałe w sytuacji, gdy Skarżący zadał pytania dotyczące opodatkowania odszkodowania oraz odsetek należnych w związku z tymże odszkodowaniem. Skoro zatem odpowiadając na wezwanie wystosowane w trybie uzupełnienia braków formalnych Skarżący nie podał informacji żądanej w wezwaniu, należało przyjąć, że nie zastosował się on do wezwania i pozostawić wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Sąd podkreślił, że z przedłożonych akt sprawy wynika, że organ interpretacyjny wniosek Skarżącego, co do zagadnienia opodatkowania odszkodowania pozostawił bez rozpatrzenia, właśnie z uwagi na niewskazanie podstawy prawnej wypłaty odszkodowania. W ocenie Sądu, skoro nie było podstaw do wydania interpretacji indywidualnej w powyższym zakresie, brak też było podstaw do wydawania interpretacji, co do opodatkowania związanych z tym odszkodowaniem odsetek. W postępowaniu interpretacyjnym organ wydający interpretację nie może samodzielnie czynić ustaleń faktycznych w oparciu o przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty. W tej sytuacji należało wniosek pozostawić bez rozpatrzenia. Ostatecznie Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona interpretacja wydana została z istotnym naruszeniem art. 169 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej i uchylił ją na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. 3.1. Minister Finansów wywiódł skargę kasacyjną, którą zaskarżył wyrok w całości, wnosząc jednocześnie o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono obrazę przepisów prawa procesowego art. 169 § 1 wz. z art. 14h i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ich zastosowanie polegające na uznaniu przez sąd, że nieuzupełnienie przez Wnioskodawcę na skutek doręczonego wezwania do uzupełnienia przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego stanu faktycznego o podanie podstawy zasądzenia odszkodowania, miało wpływ na ocenę prawną odsetek od kwoty zasądzonej na rzecz B. E. K. i winno skutkować pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. 3.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.2. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369), dalej zwaną p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej. 4.3. W świetle art. 176 p.p.s.a, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 8 września 2004 r. (sygn. akt FSK 363/04, publ. ONSAiWSA 2005/2/41), skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jak wskazuje judykatura, prawidłowe sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej polega na powołaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił Sąd, czyli wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, zbiór Lex nr 146732 oraz post. NSA z dnia 8 marca 2004 r., FSK 41/04, ONSA WSA 2004, nr 1, poz. 9). W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych, jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy (treść orzeczenia). Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. 4.4. Odnosząc się zatem do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu obrazy przepisów prawa procesowego art. 169 § 1 zw. z art. 14h i art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ich zastosowanie polegające na uznaniu przez sąd, że nieuzupełnienie przez Wnioskodawcę na skutek doręczonego wezwania do uzupełnienia przedstawionego we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego stanu faktycznego o podanie podstawy zasądzenia odszkodowania, miało wpływ na ocenę prawną odsetek od kwoty zasądzonej na rzecz B. E. K. i winno skutkować pozostawieniem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia stwierdzić należy, że formułują ten zarzut autor skargi kasacyjnej nie uwzględnił brzmienia art. 174 p.p.s.a. Sposób sformułowania zarzutu wskazuje na "wymieszanie" obu, wskazanych w art. 174 p.p.s.a., podstaw kasacyjnych, czyli naruszenia prawa materialnego z podstawą kasacyjną naruszenia prawa procesowego. Podkreślić jednak należy, że skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia prawa materialnego a zarzut naruszenia prawa procesowego nie wskazuje wpływu owego naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA: z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II FSK 542/10; z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 277/10; z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1289/08, z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 549/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jedynie w sytuacji, gdy treść uzasadnienia skargi kasacyjnej pozwala na jednoznaczne określenie, jaką postać naruszenia prawa wnoszący skargę kasacyjną chciał powołać w zarzutach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić kontrolę merytoryczną zarzutu. Wadliwość zarzutu jest bowiem możliwa do usunięcia w drodze rozumowania poprzez analizę argumentacji zawartej w uzasadnieniu środka odwoławczego, co nie narusza ani autonomii strony postępowania kasacyjnego do stanowienia o formie i treści zarzutów podnoszonych w postępowaniu kasacyjnym, ani związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Tym samym realizowany jest obowiązek, nałożony na Naczelny Sąd Administracyjny, a zawarty w art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., w myśl którego w procesie kontroli kasacyjnej należy odnieść się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwałę Pełnego Składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, wyrok NSA z 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przypomnieć należy, że Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji stwierdził, że bez względu na rodzaj i charakter odszkodowania, odsetki ustawowe wynikające z wyroku sądowego nie stanowią jego części, a tym samym nie korzystają ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie powołał się na art. 481 k.c., wywodząc na jego podstawie oraz na podstawie art. 20 k.p.c., że odsetki wypłacone za okres pomiędzy datą zasądzenia i datą wypłaty odszkodowania (jego wymagalności) nie są wliczane do wartości odszkodowania. Podkreślić jednak należy, że z treści wniosku o wydanie interpretacji wynika, iż odsetki zasądzone zostały wyrokiem Sądu Apelacyjnego z 14 lutego 2013 r. i miały być naliczane od 25 listopada 2010 r., a zatem, jak trafnie stwierdził to Sąd pierwszej instancji, za okres inny niż wskazany przez Ministra Finansów okres pomiędzy datą zasądzenia a datą wypłaty odszkodowania. We wniosku nie wskazano jednak, aby odsetki łączyły się z niewykonaniem zobowiązania. Zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że organ przyjął założenie, nie wskazując jednak jego podstaw w okolicznościach faktycznych opisanych we wniosku o wydanie interpretacji oraz w jego uzupełnieniu, że odsetki zasądzone na rzecz Skarżącego były odsetkami o jakich mowa we wskazanych powyżej przepisach. Minister Finansów stwierdził również, że okoliczność, iż odsetki stanowią swoistą rekompensatę wynikającą z czasookresu, jaki upłynął pomiędzy wymagalnym odszkodowaniem wynikającym z decyzji administracyjnej a wypłatą odszkodowania, nie jest wystarczająca do objęcia zwolnieniem z opodatkowania przedmiotowych odsetek na tej samej podstawie prawnej co należność główna. Jednak, co spostrzegł również Sąd pierwszej instancji, skarżący nie wskazał we wniosku, że odszkodowanie wynika z decyzji administracyjnej. Zatem organ wydający interpretację ponownie powołał się na informację, której skarżący nie powołał w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Należy w tym zakresie odwołać się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 2016 r. o sygn. akt II FPS 2/16. Uchwała dotyczyła określenia źródła przychodu do jakiego należy zaliczyć odsetki za nieterminowe uiszczenie ceny za zbyte akcje. W jej uzasadnieniu NSA dokonał wieloaspektowej analizy odsetek, jako źródła przychodów. Z analizy tej wynika między innymi, że brak informacji o podstawie wypłaty odszkodowania czyni niemożliwym ustalenie do jakiego źródła należy zaliczyć odsetki. Istnieją bowiem takie źródła przychodów, w których odsetki są wprost wymienione, jak odsetki kapitałowe – art. 17 ust. 1 pkt 1-3 u.p.d.o.f. Są również odsetki, które będą stanowiły odrębne źródło przychodów – art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. Przyjąć zatem należy, że Minister Finansów, nie wiedząc, jaka była podstawa prawna odszkodowania, nie mógł czynić w tym względzie żadnych własnych założeń, również w zakresie odsetek. Wiedzy tej organ nie posiadał, ponieważ Skarżący wniosku ani też w odpowiedzi na wezwanie do jego uzupełnienia, nie wskazał na jakiej podstawie zasądzono zostało odszkodowanie, a co za tym idzie jaki charakter miały odsetki. Tym samym prawidłowo uznał Sąd pierwszej instancji, że skoro Skarżący, zobligowany do tego jako wnioskodawca, we wniosku o wydanie interpretacji, nie wskazał wszystkich okoliczności warunkujących wydanie prawidłowej – uwzgledniającej konkretny stan faktyczny – interpretacji indywidualnej, a następnie nie uczynił tego mimo wezwania w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, to organ interpretacyjny powinien był pozostawić wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. 4.5. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a.