II FSK 2566/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 72/17 w sprawie ze skargi Z. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia 15 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia.

Wyrokiem z 29 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Lu 72/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Z, O, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z 15 listopada 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy W, z dnia 30 września 2016 r. określającą odpowiedzialność podatkową A, sp. z o.o. z siedzibą w W. z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. na kwotę 18.654 zł, do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Nietrafnie skarżący podnosi, że w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej: p.p.s.a., możliwe jest wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy w przedmiocie określenia A. sp. z o.o. podatku od nieruchomości. Akt ten znajduje się poza zakresem przedmiotowym rozpoznawanej sprawy. Na wstępie należy podkreślić, że wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania zaskarżonego aktu - ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, będące formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wykonalności takiego aktu lub czynności, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., według którego wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak zasadnie stwierdzono w postanowieniu NSA z dnia 1 grudnia 2011 r., I FZ 404/11 (publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/), zwrot: "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 p.p.s.a, który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Można więc powiedzieć, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. W związku z tym zakresem art. 61 § 3 objęte będą zarówno akty wydane w pierwszej instancji, jak i np. akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli. Za takim rozumieniem omawianego zwrotu normatywnego pośrednio opowiedział się NSA w składzie siedmiu sędziów w uchwale z dnia 27 czerwca 2000 r. (FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7). Stwierdził w niej mianowicie, że zwrot "we wszystkich postępowaniach" użyty w art. 29 ustawy o NSA, wskazywał, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie, mogą być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc odrębnych postępowaniach prowadzonych "w granicach danej sprawy". Chodzi zatem zarówno o postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Odnosząc się do zwrotu normatywnego "w granicach danej sprawy" NSA stwierdził, że chodzi o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Zatem sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia NSA: z dnia 2 września 2009 r. sygn. akt II OZ 689/09; z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GZ 246/10; z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FZ 441/12; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżący próbował objąć akt administracyjny, który znajduje się poza granicami niniejszej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. Wszczęta skargą strony do WSA w Lublinie sprawa sądowoadminsitracyjna dotyczy w zakresie przedmiotowym stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a nie podatku od nieruchomości za 2016 r. określonego A. sp. z o.o. decyzją Wójta Gminy W. z dnia 30 września 2016 r., której to wstrzymania domaga się skarżący. Reasumując, należy stwierdzić, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. Tym samym w postępowaniu sądowoadministracyjnym, dotyczącym stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania decyzji określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości spółki bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 61 § 3 i § 5 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a., postanowił o odmowie wstrzymania wykonania powołanego na wstępie postanowienia.