II FSK 2553/14

Dnia 3 sierpnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r. sygn. akt II FSK 2553/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 235/14 w sprawie ze skargi P[...] S.A. z siedzibą w K. na interpretacje indywidualne Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2013 r. nr IBPBI/2/423-1288/13/PH oraz z dnia 3 stycznia 2014 r. nr IBPBI/2/423-1290/13/CzP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: odmówić sprostowania wyroku.

1. Wyrokiem z 12 października 2016 r. w sprawie II FSK 2553/14, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony przez Ministra Finansów wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 8 maja 2014 r., I SA/Rz 235/14 i oddalił skargę P[...] S.A. z siedzibą w K. na interpretacje indywidualne Ministra Finansów z 27 grudnia 2013 r., IBPBI/2/423-1288/13/PH oraz z 3 stycznia 2014 r., IBPBI/2/423-1290/13/CzP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oraz zasądził od spółki na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach działającego z upoważnienia Ministra Finansów kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie. 2. Szef Krajowej Administracji Skarbowej pismem z 6 lipca 2017 r. wniósł o sprostowanie wyroku w ten sposób, że w miejsce niewłaściwego (błędnego) określenia w sentencji wyroku (III punkt) zamiast "kwotę 180 (słownie sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie" winno być "560 zł (słownie: pięćset sześćdziesiąt) złotych". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Wniosek podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na żądanie strony (art. 159 p.p.s.a.). Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wszystkie wskazane w art. 156 § 1 p.p.s.a. nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie wyroku nie może jednakże prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia. O dopuszczalności sprostowania decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04). Wniosek organu o sprostowanie wyroku NSA z 12 października 2016 r. nie dotyczy takiej oczywistej pomyłki. Jest on w istocie żądaniem zmiany wyroku w zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie.(por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2016 r., II FSK 1807/16). Jeżeli sąd nie orzekłby o zwrocie kosztów w ogóle wówczas strona na podstawie art. 157 p.p.s.a. mogłaby wciągu 14 dni złożyć wniosek o uzupełnienie wyroku w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 28 stycznia 2010 r., II FZ 543/09), natomiast jeżeli sąd orzekł o zwrocie kosztów w pewnym zakresie, ale w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, bez zasądzenia zwrotu uiszczonego wpisu to strona nie może składać wniosku ani o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 p.p.s.a. ani o sprostowanie wyroku w trybie art. 156 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń (zarówno wyroków jak i postanowień) Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze. Na marginesie należy dodać, że nie ma racji wnioskodawca, iż Naczelny Sąd Administracyjny powinien zasądzić na rzecz pełnomocnika organu od strony przeciwnej podwójną wysokość zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie, bowiem od wniesienia skargi kasacyjnej (jednej czynności procesowej) zasądza się jedną opłatę. A nadto z akt sprawy niniejszej wynika, że skargę kasacyjną sporządził ten sam pełnomocnik który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji, zaś przed Naczelnym Sądem Administracyjnym zgodnie z protokołem rozprawy z 12 października 2016 r., "nikt się nie stawił" (k. – 75), wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny winien stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zastosować 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 §14. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.