II FSK 2515/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartym w skardze kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 1283/13 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Pełnomocnik R. W. w skardze kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 1283/13 z dnia 5 listopada 2013 r. oddalającego jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2013 r. w przedmiocie podatku od spadków i darowizn zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności należy podnieść, że z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: P.p.s.a., wynika, iż wnioskodawca domagając się przyznania mu ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Stosownie bowiem do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, oraz zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Tymczasem skarżący w kontrolowanej sprawie we wniosku zwrócił się jedynie o wstrzymanie zaskarżonego aktu, nie przedstawiając żadnej argumentacji, która wskazywałaby na to, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z akt sprawy kwota zaskarżonej decyzji jest znaczna, jednak w sytuacji gdy Sąd nie wie jaka jest aktualna sytuacja majątkowa skarżącego, poparta odpowiednimi dokumentami, nie ma możliwości ocenić czy egzekucja zobowiązania doprowadzi do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że te same podwody były podstawą wydania w dniu 12 czerwca 2013 r. postanowienia przez Sąd pierwszej instancji o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony znając jego treść, a także konsekwencje braku należytego uzasadnienia wniosku oraz poparcia go stosownymi dokumentami nie uczynił im zadość. Z tego też względu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. w związku z art. 193 P.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.