II FSK 2488/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA (del.) Zbigniew Romała, Protokolant Dorota Rembiejewska, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Zakładów [...] S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Op 177/12 w sprawie ze skargi Zakładów [...] S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Zakładów [...] S.A. z siedzibą w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I SA/Op 177/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę Zakładów [...] S.A. w G. (zwanych dalej "spółką", "skarżącą") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 20 marca 2012 r. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie zgłoszonych zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym: decyzją z dnia 8 listopada 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. w wysokości 2.051.483,00 zł. Rozstrzygnięciu nadano rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie zobowiązania podatkowego w wysokości 29.141,00 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w procedurze z zapłaconą akcyzą. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym między innymi wskazano, że należny podatek akcyzowy od otrzymanych zwrotów piwa został zapłacony w całości i wykazany w deklaracji miesięcznej AKC-3. Na podstawie wskazanej decyzji wierzyciel - Dyrektor Izby Celnej w Opolu działając jako organ egzekucyjny, wystawił wobec skarżącej tytuł wykonawczy nr [...] w kwocie należności głównej 9.865 zł objętej rygorem natychmiastowej wykonalności. W wyniku czynności egzekucyjnych oraz w związku z wpłatą spółki dokonaną w dniu 1 lutego 2012 r., należność ta została uregulowana. Pismem z dnia 5 stycznia 2012 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, podnosząc naruszenie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. - zwanej dalej "u.p.e.a.") i domagając się umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § pkt 1 u.p.e.a. W uzasadnieniu wskazała, że należność objęta tytułem wykonawczym Nr [...] została zapłacona przez spółkę w 2006 r., w związku z czym postępowanie egzekucyjne nie ma żadnych podstaw prawnych ani faktycznych. Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Opolu stwierdził na podstawie art. 34 § 1a u.p.e.a niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu. W ocenie organu, brak było podstaw do merytorycznego badania zarzutu wykonania obowiązku, skoro ten sam zarzut zgłoszono również w toku postępowania odwoławczego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. Rozpoznając zażalenie, postanowieniem z dnia 20 marca 2012 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W skardze na powyższe postanowienie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Opolu i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 33 pkt 1 w zw. z art. 34 § 1a u.p.e.a., poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie tezy o niedopuszczalności zgłoszonego przez skarżącą zarzutu oraz art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., poprzez brak umorzenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy decyzja, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy, została uchylona. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Sąd pierwszej instancji – oddalając skargę – powołał się na art. 34 § 1 u.p.e.a. oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/06. Sąd wskazał, że w sytuacji, gdy Dyrektor Izby Celnej w Opolu był jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym, wydanie przez niego postanowienia zawierającego stanowisko wierzyciela było w niniejszej sprawie zbędne. Nadto, zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Zdaniem WSA, bezsporne jest, że spółka zaskarżyła decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. i we wniesionym odwołaniu podniosła zarzut dotyczący zapłaty w całości należnego podatku akcyzowego od otrzymanych zwrotów piwa, wykazanego w deklaracji miesięcznej AKC-3. Oznacza to, że zarzut zobowiązanej dotyczący wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym był rozpatrywany i analizowany w odrębnym postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem w dniu 14 lutego 2012 r., nr [...] decyzji przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu, którą uchylono w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. i określono skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za listopad 2006 r. w wysokości 2.022.342,00 zł. Zatem, organ egzekucyjny nie mogąc rozpatrywać tego samego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, zobligowany był do uznania go, na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., za niedopuszczalny. W ocenie Sądu, bez wpływu na postępowanie egzekucyjne pozostają argumenty skarżącej dotyczące prawidłowości i zasadności zaliczenia dokonywanych przez spółkę w 2006 r. wpłat. W istocie wskazują one również na próbę weryfikacji decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. w postępowaniu egzekucyjnym, co jest niedopuszczalne. Te argumenty nie były podnoszone w zgłoszonym przez spółkę w terminie zarzucie na postępowanie egzekucyjne i, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, kwestia zaliczenia wpłat dokonanych przez spółkę jest kwestią odrębną od postępowania egzekucyjnego i nie może podlegać rozpoznaniu w trybie zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, bo te zdeterminowane są treścią art. 33 u.p.e.a. Przedmiotem postępowania egzekucyjnego nie jest ustalenie treści obowiązku obciążającego dłużnika, lecz doprowadzenie do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Postępowanie egzekucyjne służy doprowadzeniu do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku (art. 1 u.p.e.a.), jednak w tym postępowaniu nie decyduje się o istnieniu obowiązku i jego wymiarze, gdyż takie kwestie rozstrzygają się na etapie postępowania podatkowego. Postępowanie egzekucyjne nie jest kolejną instancją postępowania jurysdykcyjnego, a zgodnie z treścią art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zdaniem WSA, organ odwoławczy trafnie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie spełnione zostały warunki zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia 33 pkt 1 w związku z art. 34 § 1a u.p.e.a. Nadto, nie mogą w realiach niniejszej sprawy odnieść skutku, zarzuty dotyczące naruszenia art. 34 § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W myśl § 4 art. 34 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z kolei zgodnie z treścią art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał zasadności zgłoszonych zarzutów, a jedynie podzielił stanowisko wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, stąd brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku ze zgłoszonym zarzutem. Nie zmienia tego fakt wydania przez organ odwoławczy w postępowaniu podatkowym decyzji reformatoryjnej i podniesiony w skardze nowy zarzut naruszenia art. 34 § 4 w związku z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Sąd zauważył że organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wskazał, że kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z wydaniem przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu decyzji reformatoryjnej była przedmiotem odrębnego postępowania. W postępowaniu tym Dyrektor wydał postanowienie z dnia 15 lutego 2012 r., nr [...], którym uchylił w całości postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego i umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie. Z tych względów, zdaniem Sądu, brak było podstaw do ponownego badania tej kwestii w ramach rozpoznania zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego stwierdzającego niedopuszczalność zarzutów. Reasumując WSA uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, który organy trafnie oceniły i prawidłowo zinterpretowały oraz zastosowały obwiązujące przepisy, w tym art. 34 § 1a u.p.e.a. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną spółki, która wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, zarzuciła naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a."), a mianowicie: a) art. 33 pkt 1 w związku z art. 34 § 1a u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów i w konsekwencji przyjęcie tezy o niedopuszczalności zgłoszonego przez skarżącą zarzutu, b) art. 59 § 1 ust. 2 u.p.e.a., poprzez nieuchylenie przez WSA postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, w sytuacji, w której konieczne jest umorzenie postępowania egzekucyjnego w sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od spółki na rzecz organu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub, jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Zgodnie z art. 34 § 1a u.p.e.a., jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Przepis art. 34 § 1a u.p.e.a. niejako pozbawia organ egzekucyjny możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli kwestia ta była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce obliguje organ do wydania postanowienia nie o nieuwzględnieniu zarzutu, lecz o stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Zgodzić należy się ze stanowiskiem, że uregulowanie to wprowadza zasadę niekonkurencyjności środków prawnych. Ma na celu wyeliminowanie sytuacji, w której kwestia mogąca być podstawą do sformułowania zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, byłaby rozstrzygana w tym postępowaniu, pomimo, że została już lub zostanie rozstrzygnięta w ramach innego, wskazanego w powyższym przepisie postępowaniu. W niniejszej sprawie zarzut zapłaty podatku akcyzowego wynikającego z nabyć wewnątrzwspólnotowych wykonanych w listopadzie 2006 r. był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym. Autor skargi kasacyjnej bezpodstawnie wywodzi, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w O. określająca skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc listopad 2006 r. nie obejmowała tego podatku wynikającego z deklaracji AKC-3 (nabyć wewnątrzwspólnotowych) i nie była przedmiotem odwołania. Tej tezie przeczy nawet zacytowany w skardze kasacyjnej fragment uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Opolu z dnia 14 lutego 2012 r. Organ odwoławczy wskazał w niej, że "organ pierwszej instancji określił zobowiązanie podatkowe za miesiąc listopad 2006 r. wskazując, iż w tym zobowiązaniu mieszczą się zobowiązania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego". Objęcie tego zobowiązania ww. decyzjami wynika także z wysokości podatku określonego w decyzjach, tj. kwoty 2.051.483 zł, z której to rygorem natychmiastowej zapłaty objęto kwotę 29.141 zł stanowiącą zobowiązanie podatkowe właśnie z tytułu nabyć wewnątrzwspólnotowych z listopada 2006 r. Mało tego, to właśnie objęcie jedną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w Opolu zobowiązań wynikających z deklaracji miesięcznej AKC-3 i deklaracji uproszczonej AKC-U było przyczyną jej uchylenia. W niniejszej sprawie skarżąca w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia 8 listopada 2011 r. podniosła zarzut dotyczący zapłaty w całości należnego podatku akcyzowego wykazanego w deklaracji miesięcznej AKC-3. Zatem był on przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu, przy czym nie jest istotne dla stosowania art. 34 § 1a u.p.e.a., jaki jest wynik rozpoznania takiego zarzutu (w tym przypadku weryfikacja przez organ odwoławczy okoliczności dokonanych wpłat podatku). Dla prawidłowego zastosowania art. 34 § 1a u.p.e.a. wystarczające jest stwierdzenie tożsamości zarzutu podniesionego w postępowaniu egzekucyjnym oraz będącego przedmiotem rozpoznania w postępowaniu podatkowym. Również do stwierdzenia niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu prowadzi ustalenie, że skarżąca kwestionuje wymagalność należności pieniężnej, z uwagi na jej wysokość określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia. Nietrafny był także zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 (w skardze kasacyjnej omyłkowo wskazany jako art. 59 § 1 ust. 2) u.p.e.a. Autor skargi kasacyjnej wskazuje, że uchylenie decyzji, na podstawie której wystawiono tytuły wykonawcze, powinno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Odmienne są bowiem zarówno przesłanki będące podstawą materialnoprawną tych postępowań (art. 33 i art. 59 u.p.e.a.), warunki oraz terminy ich wszczęcia, jak i sposób prowadzenia oraz zakończenia postępowania w tych sprawach. To, że w wyniku rozpoznania zgłoszonych zarzutów, jeżeli zarzuty są uzasadnione, organ egzekucyjny wydaje (może wydać) postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, nie oznacza, że stosuje przepis art. 59 § 1 lub § 2 u.p.e.a. (wskazane w nich przesłanki), skoro § 3 tego artykułu wyraźnie rozróżnia te dwie sytuacje. W warunkach przewidzianych prawem umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić z przyczyn wskazanych w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. bądź w wyniku uwzględnienia zarzutów z przyczyn wskazanych w art. 33 tej ustawy. Ustawa nie uzależnia umorzenie postępowania egzekucyjnego - na podstawie art. 59 - od wyrażenia jakiegokolwiek stanowiska, oceny, czy poglądu wierzyciela. Stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego bez konieczności uzyskania stanowiska wierzyciela czy zobowiązanego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego. W tym ostatnim przypadku zobowiązany poprzez wniesienie zarzutów (art. 33 u.p.e.a.), złożenie powództwa przeciwegzekucyjnego (art. 2 § 3 u.p.e.a.) oraz skargi na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) może wskazać na istnienie podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów (wyrok NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 2007/09, LEX nr 596157). Podsumowując, pomimo niedopuszczalności zarzutu zobowiązany nie został pozbawiony możliwości ingerowania w tok postępowania egzekucyjnego i obrony swoich praw. Co więcej, postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu z urzędu, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., czyli jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, w tym np. z uwagi na przedawnienie. Umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie stoi na przeszkodzie fakt wydania postanowienia w trybie art. 34 § 1a tej ustawy. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej o umorzenie postępowania podlegał odrębnemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Op 142/12 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 15 lutego 2012 r. i nadal toczy się postępowanie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie ma również znaczenia to, że kwestia ta została już podniesiona przed sądem administracyjnym w związku z kontrolą decyzji podatkowej i sąd ten nie uwzględnił tego zarzutu. Wreszcie należy zgodzić się z uwagami zawartymi w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że jej autor zarzuca naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 33 pkt 1, art. 34 § 1a i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., które to przepisy są przepisami postępowania, a więc zarzut ich naruszenia wymaga powiązania z istotnym wpływem na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną uznając ją za bezzasadną. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego od strony skarżącej na rzecz organu administracji orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.