II FSK 248/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Dauter (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 listopada 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 251/16 w sprawie ze skargi O.S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 21 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim na rzecz O.S.A. z siedzibą w W. kwotę 2700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 22 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 251/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej O. S.A. w W. uchylił na podstawie art. 179a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wyrok tego sądu z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 251/16 i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z 21 grudnia 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy G. z 20 października 2015 r. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku kolegium zarzuciło na podstawie art. 174 pkt 2) p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 179a p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 1 nkt 2 lit. a) w zw. z art. art. 208 § 1 i art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) przez nieuwzględnienie zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, co doprowadziło w konsekwencji do nieuprawnionego uznania, że SKO utraciło prawo do merytorycznego orzekania w przedmiocie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok wskutek przedawnienia, 2) art. 179a p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 o.p. polegające na przyjęciu, że doszło do błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania przez SKO ww. przepisu Ordynacji podatkowej, podczas gdy organ ten nie mógł dopuścić się naruszenia tego przepisu, skoro zaskarżona decyzja została wydana przed upływem terminu przedawnienia, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niekompletne wyjaśnienie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia, polegającego na uchyleniu wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r. oraz uchyleniu decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji, w sytuacji, gdy decyzja organu II instancji wydana została przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok, tj. w dniu 21 grudnia 2015 r. Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi kasacyjnej, a także zasądzenie na rzecz kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jej rzecz od kolegium zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna w stopniu oczywistym pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Okoliczności procesowe zaistniałe w sprawie kontrolowanej przez WSA w Łodzi są bezsporne. Po pierwsze decyzja organ podatkowego pierwszej instancji została wydana i skutecznie doręczona spółce przed upływem biegu terminu przedawnienia zobowiazania podatkowego za 2010 r. Pod drugie nie budzi również wątpliwości fakt, że decyzja organ odwoławczego wydana została 21 grudnia 2015 r. Rozbieżności w ocenie występują natomiast odnośnie do okoliczności, kiedy decyzja drugoinstancyjna weszła do obrotu prawnego i wywołała wobec strony skutek prawny: z dniem jej wydania (stanowisko organu odwoławczego), czy z chwilą jej doręczenia stronie (stanowisko sądu administracyjnego pierwszej instancji). Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko WSA w Łodzi sformułowane w powyższym zakresie. Trafnie powołano się w motywach pisemnych zaskarżonego wyroku na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13, w której stwierdzono, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 o.p.). Wskazaną uchwałą Naczelny Sąd Administracyjny, orzekający w niniejszej sprawie, związany jest z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., nie istnieją bowiem podstawy do podważenia wyrażonej w niej tezy przez ponowne przedstawienie zagadnienia prawnego poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślić przy tym należy, że decyzja organu odwoławczego została niewątpliwie wydana przed upływem terminu określonego w art. 70 § 1 o.p., jednakże data wydania decyzji nie jest równoznaczna z momentem, od którego wywiera ona skutki prawne. Zgodnie z art. 212 o.p., poza wyjątkiem, dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Do momentu doręczenia decyzja może być zmieniona bez konieczności wdrożenia procedur prawnych dotyczących zmiany lub uchylenia decyzji. Dopóki zatem decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika nie zostanie doręczona jej adresatowi, obowiązuje domniemanie, że podatnik prawidłowo określił w deklaracji zobowiązanie i podatek do zapłaty (art. 21 § 5 o.p.). Dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest zatem data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania (pogląd taki wyrażony został w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2014r., II FSK 2466/14, z dnia 6 maja 2015 r., II FSK 333/14, z dnia 15 kwietnia 2016r., II GSK 1214/14 – dostępne w CBOSA). Trafnie zatem argumentuje WSA w Łodzi, że zaskarżona decyzja mogła wywrzeć skutki prawne dopiero z chwilą jej doręczenia. W konsekwencji słuszne było stanowisko sądu, że doręczenie w styczniu 2016 r. rozstrzygnięcia organu odwoławczego, dotyczącego podatku za 2010 r., nastąpiło już po upływie terminu przedawnienia. W tym stanie rzeczy zgłoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 179a p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 208 § 1 i art. 70 § 1 o.p. uznać należało za chybione. Nietrafiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku w pełni odpowiada wszelkim rygorom przewidzianym w tym przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Kolegium, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2) w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 5) i § 14 ust. 1 pkt 1) lit. a) i pkt 2) lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, ze zm.).