II FSK 244/20

Dnia 12 marca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 294/19 w sprawie ze skargi H. S. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.

1. Postanowieniem z dnia 26 lipca r. o sygn. I SA/Bk 294/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę H. S. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 3 kwietnia 2019 r. o nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Postanowienie jest dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Przebieg postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku. 2.1. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie WSA w Białymstoku podał, zaskarżona decyzja z 3 kwietnia 2019 r. dotyczy odwołania wniesionego przez E. K. na decyzję ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2016, przy czym adresatem tej decyzji była E. K.. Sąd przyjął, że H. S. nie jest stroną postępowania, a w konsekwencji nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu do sądu decyzji SKO w Białymstoku. Mając to na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. odrzucił skargę H. S. 3. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Białymstoku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca (reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata), która zaskarżyła postanowienie w całości. Sformułowała także wniosek o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania, tj.: art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. na skutek braku rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji wszystkich zarzutów skargi; art. 50 § 1 p.p.s.a. i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a) w związku z art. 366 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 ze zm., dalej: k.c.) polegający na odmowie nadania skarżącej statusu strony, a w konsekwencji odrzuceniem skargi jako wniesionej przez podmiot nieuprawiony, pomimo że w sprawie skarżąca miała interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy; przepisów art. 7, art. 8 i art. 11 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz przez niepodjęcie kroków zmierzających do zebrania całego materiału dowodowego. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona i dlatego podlega oddaleniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego słuszne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji o braku interesu prawnego skarżącej do wniesienia skargi, co z kolei skutkowało koniecznością odrzucenia skargi. W myśl art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, ale niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego. Iinteresu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków. (zob. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2019 r., I FSK 1698/19). W rozpoznawanej sprawie skarżąca takiego "interesu prawnego" nie miała i dlatego jej skarga musiała zostać przez WSA w Białymstoku odrzucona. W aktach sprawy widnieje informacja, że decyzją z dnia 1 lutego 2016 r. Prezydent B. ustalił E. K. i S. S. zobowiązanie w należnym za 2016 r. podatku od nieruchomości. We wrześniu 2017 r. A. A. przedłożył postanowienie Sądu Rejonowego w B. przysądzający mu należący wcześniej do S. S. udział ½ w prawie własności nieruchomości (od dnia 15 kwietnia 2016 r.). Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 15 kwietnia 2016 r. Z tej przyczyny organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie zmiany ostatecznej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. (postanowienie z dnia 15 września 2017 r.). Postępowanie to zakończono decyzją z dnia 31 stycznia 2019 r., w której zmniejszono wymiar podatku i ustalono go za miesiące od stycznia do kwietnia 2016 r. Na skutek wniesionego przez E. K. odwołania SKO we Białymstoku zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skoro zaskarżona decyzja dotyczy odwołania wniesionego przez E. K. na decyzję ustalającą jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2016 r. to skarżąca nie jest stroną niniejszego postępowania i w konsekwencji nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu ww. decyzji SKO w Białymstoku. To że skarżąca uważała się za właścicielkę nieruchomości w 2016 r. i jak twierdzi władała nią i zarządzała jak właściciel nie powoduje, że miała interes prawny do wniesienia skargi na decyzję, której nie była adresatem. Naczelny Sąd Administracyjny dodaje, że w 2016 r. skarżąca nie była w ogóle współwłaścicielem nieruchomości, której dotyczy zobowiązanie podatkowe. 4.2. Z uwagi na to, że żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie okazał się zasadny, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.