II FSK 2438/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, , , po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 2212/13 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 października 2013 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 2212/13, mocą którego oddalono skargę W. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 października 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego orzeczenia" na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a. Wniosek uzasadniony jest ryzykiem zaistnienia niepowetowanej szkody na wypadek natychmiastowego wykonania orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie może zostać uwzględniony z trzech przyczyn: po pierwsze, dotyczy on "zaskarżonego orzeczenia", czyli − zważywszy na przedmiot postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym − wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, którego art. 61 § 3 P.p.s.a. nie dotyczy. Po drugie, nawet gdyby przyjąć na korzyść strony, że jej wniosek dotyczy aktu administracyjnego, czyli postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania egzekucji, uznać należy, że wniosek taki jest nieporozumieniem. Przedmiotowe postanowienie stwierdzające niedopuszczalność zażalenia nie nakłada bowiem na stronę żadnych obowiązków, stąd rozważanie, czy wstrzymanie jego wykonania będzie chroniło przed wyrządzeniem znacznej szkody bądź przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków jest niemożliwe i wyklucza zastosowanie instytucji z art. 61 § 3 P.p.s.a. Po trzecie wniosek skarżącego nie zawiera w istocie uzasadnienia. Dlatego też nie może być mowy o uznaniu, że skarżący wykazał, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Wstrzymanie wykonania postanowienia następuje więc wyłącznie na wniosek strony i to do strony należy obowiązek wykazania, że okoliczności z art. 61 P.p.s.a. zachodzą. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania aktu administracyjnego. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie tej instytucji; tymczasem wniosek strony sprowadza się do powtórzenia fragmentu art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.