II FSK 2393/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia WSA del. Paweł Dąbek, , po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Go 206/19 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę kasacyjną.

I. Zaskarżonym wyrokiem z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Go 206/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej jako Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (dalej jako Organ) z dnia 18 stycznia 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w podatku od nieruchomości za 2013 r. Treść uzasadnienia tego wyroku dostępna jest w serwisie internetowym CBOSA (orzeczenia.nsa.gov.pl). II. W skardze kasacyjnej Spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania poprzez: 1) nieprzyjęcie pism procesowych dostarczonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. jako istotne w procesie postępowania wznowieniowego, poprzez ich pominięcie i na tej podstawie naruszenie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., błędną ocenę powagi rzeczy osądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w S. w zakresie oceny stanu technicznego nieruchomości będącej przedmiotem postępowania wymiarowego, w świetle sprzecznych (wykluczających się ocen organu I instancji Burmistrza L.). 2) W świetle złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, między innymi przy wydawaniu decyzji wymiarowej, tj. naruszenie art.156 k.p.a i 247 O.p. w związku z naruszeniem prawa przy wydawaniu decyzji. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, wstrzymanie wykonania decyzji, zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania karnego w sprawie związanej i ściśle powiązanej lub ewentualnie o stwierdzenie nieważności postępowania sądowego i poprzedzającego go postępowania administracyjnego, zawieszenie postępowania, uchylenie decyzji i zwrot kosztów postępowania. III. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności konieczne jest przypomnienie, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu pierwszej instancji, o czym świadczy właśnie wskazane wyżej związanie podstawami skargi kasacyjnej, sprowadzające się do tego, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego określa autor skargi kasacyjnej podnosząc naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania. Sąd kasacyjny nie ma nie tylko obowiązku, ale przede wszystkim prawa domyślania się i uzupełniania zarzutów skargi kasacyjnej oraz argumentacji służącej ich uzasadnieniu. Określenie danej podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd pierwszej instancji nie naruszył również innych przepisów, niedostrzeżonych lub pominiętych przy formułowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Ponadto, co istotne w rozpoznawanej sprawie, pominięcie określonych zagadnień w skardze kasacyjnej czy odniesienie się do nich w sposób wybiórczy i ogólnikowy skutkuje niemożnością zakwestionowania przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowiska wyrażonego w ich zakresie przez wojewódzki sąd administracyjny czy działające w sprawie organy podatkowe. Istotnym elementem skargi kasacyjnej jest jej uzasadnienie, które powinno zostać sformułowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, które skarżący kasacyjnie uznaje za naruszone. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega bowiem na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie. Zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 176 p.p.s.a., strona wnosząca skargę kasacyjną ma obowiązek przytoczyć jej podstawy i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się bowiem do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z 18 października 2017r., sygn. akt II OSK 2702/16). Powyższe uwagi ogólne były konieczne z uwagi na sposób sporządzenia oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej, które dalece odbiegają od przedstawionych standardów. Wskazując jako podstawę art.174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art.183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez pominięcie pism procesowych dostarczonych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. jako istotne w procesie postępowania wznowieniowego oraz błędną ocenę powagi rzeczy osądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w S. w zakresie oceny stanu technicznego nieruchomości będącej przedmiotem postępowania wymiarowego. Na wstępie należy zaznaczyć, że przesłanki nieważności postepowania wymienione w § 2 art.183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bada z urzędu i żadna z przesłanek tam wymienionych nie wystąpiła. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że w postępowaniu przed Sądem I instancji, strona Skarżąca została pozbawiona możliwości obrony jej praw (art.183 §2 pkt 5 p.p.s.a.) poprzez nieuwzględnienie pism procesowych SKO datowanych już po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji tj. z dnia 16 lipca 2019 r. Przesłanka pozbawienia możliwości obrony praw strony dotyczy bowiem toczącego się postępowania przed Sądem I instancji. Podobnie nie można w ramach tej przesłanki podnosić błędnej oceny powagi rzeczy osądzonej wyrokiem Sądu Rejonowego w S., która to okoliczność była badana wnikliwie przez Sąd I instancji w ramach przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art.240 § 1 pkt 5 O.p, Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że organ poddał prawidłowej analizie i ocenie przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Skarżąca wnioskując o wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu, załączając przy tym w/w dowód, zmierzała w istocie rzeczy do ponownego merytorycznego zweryfikowania ustaleń i ocen tego postępowania w zakresie niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Obecnie na etapie skargi kasacyjnej próbuje natomiast to wzruszyć w ramach przesłanki nieważności postępowania. Dość zauważyć, że w tej sprawie w postępowaniu zwykłym, kwestia istnienia "względów technicznych" została przez organ zbadana i oceniona. Akta dowodzą, że w toku postępowania wielokrotnie podejmowano czynności, celem ustalenia stanu technicznego nieruchomości w ramach analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 2 skargi kasacyjnej tj. możliwości popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji wymiarowej tj. naruszenie zarówno art.156 k.p.a. i art.247 O.p. Naczelny Sad Administracyjny nie mógł dokonać jej oceny w ramach kontrolowanego postepowania, albowiem ocena postępowania wymiarowego dotyczącego podatku od nieruchomości była już przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 sierpnia 2018 r. sygn. akt II FSK 2234/17. Niezrozumiałe jest także wskazanie na naruszenie art..156 k.p.a. skoro kwestionowane przez Skarżącą postępowanie dotyczyło wymiaru podatku od nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny mając powyższe na uwadze i działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.