II FSK 2382/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA (del.) Anna Maria Świderska (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 1398/15 w sprawie ze skargi C.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 26 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C.C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z 12 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę C.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie (obecnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie) z 26 czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan sprawy: Decyzją z 12 listopada 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K.ustalił C.C. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. w kwocie 52.722,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z 3 lipca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu kontroli skarbowej (decyzja ostateczna). Pismem z 6 września 2014 r. C.C., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – wniósł o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją z uwagi na ujawnienie nowego, istniejącego w dniu wydania decyzji, a nieznanego organowi, który ją wydał, dowodu w postaci wyciągu z rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowego, z którego wynika, że na 1 stycznia 2007 r. małżonkowie C. i M.C. posiadali poza systemem bankowym znaczne zasoby pieniężne, pochodzące z kredytu, pokrywające ustaloną przez organy podatkowe nadwyżkę wydatków poniesionych w 2007 r., nad uzyskanymi dochodami. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z 27 marca 2015 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej uznając, że przedłożony dowód nie jest nowy, a więc nie spełnia jednej z przesłanek uprawniających organy podatkowe do wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 26 czerwca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie utrzymał w mocy własną decyzję odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej. Organ podatkowy podtrzymał własne stanowisko, zgodnie z którym wyciąg z rachunku bankowego o numerze [...] przedstawiony jako nowy dowód w sprawie, z którego podatnik wywodzi, że skoro w okresie od 24 do 31 stycznia 2006 r. dokonał wypłat gotówkowych na łączną kwotę około 150.000 zł, to na 1 stycznia 2007 r. małżonkowie C. posiadali poza systemem bankowym znaczne zasoby pieniężne, które stanowiły pokrycie wydatków w roku 2007 r. - nie spełnia ustawowego kryterium "nowości" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W toku postępowania w zakresie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych dokonywano analizy zaświadczenia z 6 grudnia 2013 r. wystawionego przez Bank [...] oraz pisma z 25 czerwca 2012 r. Banku [...]. Jak wynika z ich treści M. i C. C. na podstawie umowy z 18 stycznia 2006 r. udzielono kredytu konsolidacyjnego w wysokości 196.600,00 CHF. Uruchamiając go 25 stycznia 2006 r. kredytodawca przelał na rachunek oszczędnościowo - rozliczeniowy należący do C.C. kwotę 157.086,41 zł z przeznaczeniem na cel dowolny, nie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Kredyt przeznaczony był na spłatę kredytu hipotecznego w [...] - umowa [...]., kredytu samochodowego w [...] - umowa nr [...] z 17 sierpnia 2005 r. wraz z należnymi bankom kosztami i odsetkami oraz na cel dowolny nie związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ podatkowy ustalił, że zadłużenie na 25 czerwca 2012 r. wynosiło 154.030,05 CHF. Ponadto wskazano, że C.C. nie zawierał umów depozytowych, nie posiadał skrytek sejfowych i nie był pełnomocnikiem do innych rachunków bankowych w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2007 r. W uzupełnieniu informacji pismem z 20 sierpnia 2012 r. podano, że zadłużenie na powyższym rachunku wynosiło na: 1 stycznia 2007 r. - 191.473,39 CHF, a na 31 grudnia 2007 r. - 186.087,00 CHF. Spłaty kredytu dokonywano z rachunku bieżącego kredytobiorcy. Rachunek bieżący, o którym mowa wyżej został "spisany" 19 września 2006 r. z zadłużeniem 85,57 zł. Z uwagi na to w ocenie organu na koniec 2006 r. małżonkowie M. i C.C. nie dysponowali kwotą oszczędności w bankach jak i poza systemem bankowym, w tym kwotą uzyskaną w ramach kredytu konsolidacyjnego w styczniu 2006 r. Nieuznanie tej kwoty w stanie początkowym na rok 2007 przez organy podatkowe podlegało zakwestionowaniu w trakcie prowadzonego postępowania przed organami obu instancji, w wyniku którego ustalono wysokość podatku dochodowego od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów, natomiast nie jest nową okolicznością, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej uzasadniającą wzruszenie decyzji ostatecznej. W skardze na powyższą decyzję C.C. zarzucił naruszenie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że wskazana we wniosku okoliczność nie wypełnia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że nową okolicznością nie było otrzymanie kredytu, lecz fakt dokonania ze wskazanego rachunku oszczędnościowo -rozliczeniowego trzech wypłat gotówkowych w dniach 25-26 stycznia 2006 r. na łączną kwotę 157.000 zł, co świadczy o posiadaniu gotówki poza systemem bankowym. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Oceniając skargę jako nieuzasadnioną sąd pierwszej instancji wskazał, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, aby doszło do uchylenia ostatecznej decyzji w wyniku wznowienia postępowania, muszą wyjść na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd podzielił stanowisko organu podatkowego, zgodnie z którym nie został spełniony pierwszy ze wskazanych warunków, tj. wskazana we wniosku okoliczność nie jest nowa. Zdaniem sądu z uzasadnienia ostatecznej decyzji wynika wprost, że organ dysponował wiedzą i badał okoliczność otrzymania przedmiotowego kredytu, w tym analizował treść zaświadczenia wystawionego przez Bank [...] S.A., a stwierdzającego, iż małżonkom M. i C.C. udzielono kredytu konsolidacyjnego w wysokości 196.600,00 CHF, oraz że uruchamiając ten kredyt 25 stycznia 2006 r. kredytodawca przelał na rachunek oszczędnościowo - rozliczeniowy należący do skarżącego kwotę ponad 157.000 zł. Sąd stwierdził, że istotą postępowania w zakresie przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych była m.in. ocena podstaw do uwzględnienia wskazywanej kwoty 157.000 zł w stanie początkowym na 2007 r. Podnoszone obecnie okoliczności wypłacenia przez skarżącego w dniach 25-26 stycznia 2006 r. rzeczonych środków w gotówce, jako pochodzących właśnie z tego źródła, oznacza w ocenie sądu, iż okoliczność dysponowania nimi była znana organom i stanowiła przedmiot badania, w tym oceny prawnej pod kątem ustalenia przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. Powyższa okoliczność stanowiła oczywiście część zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu o który organy podatkowe orzekły, że na koniec 2006 r. małżonkowie nie dysponowali kwotą oszczędności w bankach jak i poza systemem bankowym, w tym kwotą uzyskaną w ramach kredytu konsolidacyjnego w styczniu 2006 r. Nieuznanie zaś kwoty 157.000 zł w stanie początkowym na rok 2007 podlegało przy tym zakwestionowaniu przez podatników w trakcie prowadzonego postępowania przed organami obu instancji, w wyniku którego ustalono wysokość podatku dochodowego od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów. Skoro tak, to wskazywana obecnie przez skarżącego okoliczność nie może być uznana za nową, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. C.C. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku wskazując, w pierwszej kolejności jako podstawę art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucił naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów prawa materialnego, tj. art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), poprzez: 1) błędne przyjęcie, iż okoliczność faktyczna polegająca na wypłaceniu przez skarżącego w dniach 25 i 26 stycznia 2006 r. gotówki z własnego rachunku bankowego w kwocie 157.000 zł, a tym samym posiadania przez skarżącego tak znaczącej ilości środków pieniężnych poza systemem bankowym, które stanowiły pokrycie wydatków poniesionych przez skarżącego w pierwszej połowie następnego roku kalendarzowego, wyliczonych przez organy skarbowe na kwotę 70.295,66 zł, była okolicznością znaną organom podatkowym, a tym samym nie spełnia ustawowego kryterium "nowości" - podczas gdy: a) okoliczność ta nie była objęta ani ustaleniami organów podatkowych, przedstawionymi w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji w toku postępowania zwykłego (wymiarowego), które - przede wszystkim w oparciu o saldo rachunków bankowych skarżącego na 31 grudnia 2006 r. - przyjęły domniemanie, że skarżący nie posiadał żadnych "oszczędności" (które należy rozumieć jako środki pieniężne przechowywane zarówno na rachunkach bankowych, jak i poza nimi) na 1 stycznia 2007 r., b) okoliczność ta nie wynikała także z przeprowadzonych przez te organy dowodów - a w związku z tym ta okoliczność faktyczna spełnia zarówno kryterium "nowości", jak i wszystkie inne kryteria wznowieniowe, w tym kryterium istotności dla rozstrzygnięcia sprawy oraz kryterium istnienia w dniu wydania decyzji ostatecznej; 2) błędne przyjęcie, iż dowód załączony przez skarżącego do wniosku z 5 września 2014 r. o wznowienie postępowania w postaci wyciągu z rachunku bankowego za okres od 24 do 31 stycznia 2006 r. nie spełnia ustawowego kryterium "nowości" - podczas gdy dowód taki, jako dotyczący niewątpliwie okoliczności prawnie relewantnej, nie został w ogóle kiedykolwiek przeprowadzony przez organy podatkowe. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skarżący zarzucił naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przepisów postępowania w sposób istotnie wpływający na wynik sprawy, polegający na: 1) naruszeniu art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz art. 34a ust. 1 pkt 3 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U.2016.720) - poprzez oddalenie skargi, pomimo niedysponowania przez sąd kompletnymi aktami sprawy i brakiem wezwania Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie do ich uzupełnienia w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia istoty sprawy, tj. w zakresie objętym wyłączeniem, o którym mowa w piśmie Kierownika Sekretariatu Wydziału l WSA w Krakowie z 16 czerwca 2016 r. (zał. nr 4); 2) naruszeniu art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, przy jednoczesnym niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - polegającego na oddaleniu skargi, pomimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 26 czerwca 2015 r. oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 27 marca 2015 r. W oparciu o wskazane podstawy kasacyjne strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości i przekazanie temu sądowi sprawy do merytorycznego rozpatrzenia, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uwzględnienie skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 27 marca 2015 r. oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów związanych z reprezentowaniem skarżącego przez radcę prawnego. 27 czerwca 2018 r. strona skarżąca złożyła uzupełnienie uzasadnienia skargi kasacyjnej, w którym zarzuciła, że wydając zaskarżony wyrok sąd nie dysponował pismem Banku [...] z 25 czerwca 2012 r., na który powołał się w uzasadnieniu orzeczenia dokonując oceny "nowości" przedstawionych przez skarżącego okoliczności faktycznych i dowodów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, pomimo że zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 54 § 2 P.p.s.a. oraz art. 34a ust. 1 pkt 3 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, znajduje potwierdzenie w aktach postępowania sądowego. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 34a ust. 1 pkt 3 ustawy z 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej akta zawierające informacje wymienione w art. 33 (np. o posiadanych rachunkach bankowych) organy kontroli skarbowej udostępnią wyłącznie sądowi administracyjnemu - w razie złożenia przez stronę skargi. Z cytowanych przepisów wynika, że organ podatkowy miał obowiązek przekazać WSA w Krakowie kompletne akta sprawy obejmujące również informacje pozyskane przez organ kontroli skarbowej na temat posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych. Należy przyznać rację stronie skarżącej, iż sąd pierwszej instancji orzekał na podstawie niekompletnych akt sprawy. Akta przekazane do WSA w Krakowie przez Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie wraz z odpowiedzią na skargę nie obejmowały bowiem dokumentów objętych tajemnicą skarbową, (które były wyłączone z akt podatkowych) w tym pisma z Banku [...] z 25 czerwca 2012 r., które jak wynika z uzasadnienia wyroku stanowiło jeden z dwóch głównych dokumentów na których oparł się sąd oddalając skargę(karta 6 akt sądowych). Z akt postępowania sądowego wynika, że powyższe pismo wraz z innymi dokumentami oznaczonymi jako tajemnica skarbowa, zostało przekazane do sądu dopiero 17 czerwca 2016 r., tj. już po wydaniu wyroku i sporządzeniu jego uzasadnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybienie przywołanym przepisom nie miało jednak istotnego znaczenia na wynik sprawy. NSA przeanalizował treść pisma z Banku [...] z 25 czerwca 2012 r. i skonfrontował jego treść z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Na tej podstawie ustalił, że WSA w Krakowie przywołał za organami podatkowymi wszystkie okoliczności, które znajdują się w przedmiotowym piśmie. Nie ma żadnych racjonalnych przesłanek aby przyjąć, że ocena sądu byłaby inna gdyby sąd zapoznał się z treścią przedmiotowego pisma bezpośrednio. Tym bardziej, że fotokopia drugiego pisma [...] na którym oparta jest ocena sądu, tj. zaświadczenie z Banku [...] z 6 grudnia 2013 r. znajduje się w aktach podatkowych przekazanych sądowi (tom II karta 363). Tym niemniej należy się zgodzić z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, że jest to sytuacja niepożądana. Przechodząc do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej NSA zauważa, że wszystkie one mają charakter zarzutów naruszenia przepisów postępowania, również te, które skarżący nazwał przepisami prawa materialnego, czyli art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jest to bowiem przepis regulujący jedną z podstaw wznowienia postępowania podatkowego zakończonego już decyzją ostateczną. Określa przesłanki, które przy ich spełnieniu zezwolą na ponowne uruchomienie procedury zmierzającej do rozstrzygnięcia kwestii materialnoprawnej, jak w tym przypadku wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych. Zgodnie z przywołanym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. NSA podziela częściowo stanowisko strony skarżącej, iż WSA w Krakowie błędnie ocenił, że wyciąg z rachunku bankowego skarżącego o wskazanym na wstępie numerze (załączony do wniosku o wznowienie postępowania) nie jest nowym dowodem w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że dokument ten skarżący przedstawił dopiero wraz z żądaniem wznowienia postępowania. Nie był zatem przedmiotem oceny organów podatkowych w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jest to zatem dokument nowy, ale nie jest istotny w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za rok 2007. Gdyby postępowanie ustalające wysokość zobowiązania dotyczyło roku 2006, to taki dokument byłby dokumentem nowym i istotnym w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bo świadczyłby że w danym roku skarżący posiadał środki finansowe na pokrycie wydatków. W rozpoznawanej sprawie przymiot istotności ma twierdzenie skarżącego oparte na tym dokumencie. Mianowicie skarżący twierdzi, że na początku 2006 r. wypłacił środki pieniężne (fakt niesporny) i przechowywał je (poza systemem bankowym), przez rok, zatem na początku 2007 r. posiadał oszczędności, z których pokrył wydatki, ocenione przez organy podatkowe jako niemające pokrycia u ujawnionych źródłach przychodu. W ocenie NSA w powyższym oświadczaniu skarżącego nie ma żadnych nowych okoliczności. Oświadczanie to sprowadza się w istocie do tego, że skarżący na początku 2007 r. dysponował oszczędnościami w wysokości pozwalającej pokryć wydatki poniesione w roku 2007. Zauważyć należy, że 30 października 2012 r.,tj. w trakcie postępowania zakończonego decyzją ostateczną skarżący został przesłuchany przez inspektora kontroli skarbowej (protokół – karty 263-264 akt podatkowych tom II). W trakcie tego przesłuchania przesłuchujący zapytał czy na dzień 1 stycznia 2007 r. skarżący posiadał oszczędności zgromadzone w gotówce lub w innej formie. Skarżący potwierdził, że posiadał oszczędności oświadczając jednocześnie że środki te pochodziły najprawdopodobniej z pracy zagranicą. Wzywany kilkakrotnie nie przedstawił jednak żadnych dokumentów potwierdzających to oświadczenie. Z powyższego wynika, że oświadczenie skarżącego o tym, że posiadał oszczędności na początku 2007, nie jest nowe. Nowa nie jest żadna okoliczność, lecz jedynie oświadczenie skarżącego dotyczące źródła pochodzenia tych oszczędności. W roku 2012 skarżący twierdził, że na początku 2007 r. posiadał oszczędności z pracy zagranicą, a obecnie twierdzi, że pochodziły one z kredytu. Oba oświadczenia nie zostały potwierdzone, żadnym dowodem. Dowodem potwierdzającym posiadanie środków pieniężnych w roku 2007, nie jest bowiem wyciąg z rachunku bankowego z początku 2006, z którego wynika, że skarżący wypłacił pieniądze. Nie ma żadnego dowodu wskazującego, że skarżący przechowywał te środki przez pozostałą część roku 2006 i pokrył wydatki w roku 2007. Okoliczności związane z udzieleniem kredytu były szczegółowo badane przez organy podatkowe w trakcie postępowania wymiarowego, o czym świadczy uzasadnienie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z 3 lipca 2014 r. (str.8-10 uzasadnienia decyzji). Wnioski wynikające z badania tej kwestii są prawidłowe. Z ustaleń organów podatkowych wynika, że na koniec 2006 r. skarżący posiadał zadłużenie z tytułu kredytu w wysokości 186.087,00 CHF. Na rachunku bieżącym z którego regulowano należności kredytowe na 19 września 2006 r. istniało zadłużenie w wysokości 85,57 zł. Z powyższego wynika, jak przyjął organ podatkowy, a za nim sąd pierwszej instancji, że na dzień 1 stycznia 2007 r. skarżący nie posiadał oszczędności. Nie jest to – jak twierdzi skarżący, domniemanie oparte na analizie sald na rachunkach bankowych, tylko prawidłowo wywiedziony z dokumentów bankowych wniosek. Skarżący nie podważył tego wniosku skutecznie, domagając się wznowienia postępowania w oparciu o oświadczenie, że przechowywał wypłacone w styczniu 2006 r. z rachunku bankowego pieniądze do roku 2007. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) oddalił skargę kasacyjną uznając, że nie ma usprawiedliwionych podstaw. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowiono w oparciu o art. 204 pkt 1 P.p.s.a.