II FSK 2372/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 29 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 979/13 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 11 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z 12 grudnia 2013 r., I SA/Kr 979/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę C. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Finansów z 11 kwietnia 2013 r. w przedmiocie wszczęcia postępowania. 2. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika ściśle według wytycznych mocodawcy, skarżąca zarzuciła "że zaskarżony wyrok nie uwzględnił iż: 1. Wyjaśnienie zasad interpretacji przepisów ustawy o rachunkowości ma ścisły związek z określeniem obowiązków podatkowych spółki zarządzanej przez likwidatora, 2. udzielenie wyjaśnienia zasad interpretacji ustawy o rachunkowości jest praktykowane przez Urzędy Skarbowe,". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna obarczona jest nieusuwalnymi brakami materialnymi, bowiem nie zawiera podstaw kasacyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, zgodnie z dyspozycją art. 174 P.p.s.a. polega na wskazaniu przez skarżącego naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego bądź procesowego, ewentualnie obu tych naruszeń łącznie, jakich dopuścił się sąd pierwszej instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie. Zauważyć należy, że sformułowanie zarzutów nie może być ogólnikowe. Przytaczając podstawy skargi kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa, który został naruszony, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu lub ewentualnie innych jednostek redakcyjnych. Przytoczenie podstaw kasacyjnych powinno być na tyle wyraźne, żeby Naczelny Sąd Administracyjny mógł ustalić granice zaskarżenia, gdyż przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej oceniana jest zasadność zarzutów. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny w związku z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Sądu podstawami skargi kasacyjnej tym bardziej podkreśla wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej, pomimo wyrażenia opinii, iż zaskarżany wyrok jest co do zasady prawidłowy, sporządził skargę kasacyjną "ściśle według wytycznych" skarżącej i nie sformułował jakichkolwiek konkretnych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domyślać się intencji autora, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Uznać zatem należy, że skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec niewskazania jej podstaw kasacyjnych - nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 P.p.s.a. Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami istotnymi i nieusuwalnymi. Brak tych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.