II FSK 2231/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA (del.) Mirosław Surma, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 257/17 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. sp. z o.o. w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 257/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a." oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Usługowo – Handlowego P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 24 czerwca 2016 r. w przedmiocie umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2009 r. Wyrok ten, jak i pozostałe wymienione w niniejszym uzasadnieniu, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. We wniesionej skardze kasacyjnej, Skarżąca zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt. 2 P.p.s.a.) mianowicie: - art. 145 § 1 pkt. 1 litera "c" P.p.s.a. w zw. z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm.) – dalej "K.p.a." oraz w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) – dalej "O.p.", przez bezzasadne oddalenie skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "P." Spółka z o.o. w P., bez dokładnego wyjaśnienia sprawy i z zaniechaniem rozpatrzenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a przez to uznanie, że nie zachodzą warunki do zmiany względnie uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2016r. - art.106 § 1 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a i w zw. z art.122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa przez zaniechanie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego, a przez to uznanie, że prawidłowe było postępowanie Urzędu Skarbowego w K. oraz Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. 2. Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 P.p.s.a.) przez niewłaściwą wykładnię art. 67 § 1 pkt 3, art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67a § 2 Ordynacji podatkowej przez uznanie, że nie zachodzą warunki w nich określone, uzasadniające przyjęcie uzasadnionego interesu podatnika. W odpowiedzi na skargę kasacyjna Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podtrzymał dotychczasowe stanowisko organów w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych zarzutów i z tego względu podlega oddaleniu. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów koniecznym jest przypomnienie, że wspomniany środek odwoławczy jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. Poczynienie tych uwag natury ogólnej było niezbędne, ponieważ rozpoznawana skarga kasacyjna nie może przynieść zamierzonego efektu z uwagi na uchybienia o wspomnianym charakterze. Przede wszystkim jej autor pomija okoliczność, że przepis stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji organu I instancji tj. art. 67a § 1 pkt 3 znajduje się w ustawie Ordynacja podatkowa, a nie Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, przepis ten został dodany do ustawy 1 września 2005 r. Niezasadne są zatem wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego bowiem nie mogły być w sprawie zastosowane. Równocześnie jako nieaktualne należy ocenić orzeczenia przytoczone w ich uzasadnieniu. Z kolei zarzut naruszenia art. 106 § 1 i § 5 P.p.s.a. jest niezrozumiały. Stosownie do tych uregulowań po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi (§1), do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego (§5). Autor skargi kasacyjnej w treści uzasadnienia nie zawarł wyjaśnień w czym upatruje naruszenia tych przepisów. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 67 § 1 pkt 3 O.p. Cały art. 67 O.p. został uchylony nowelizacją z dnia 1 września 2005 r. zatem nie mógł być zastosowany przez organy podatkowe w kontrolowanym postępowaniu. Pozostałe zarzuty dotyczą naruszenia art. 122 O.p. oraz art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67 § 2 O.p. Autor skargi kasacyjnej podnosi, że organy podatkowe oraz Sąd I instancji dokonały nieprawidłowej wykładni pojęcia "ważnego interesu podatnika". Jego zdaniem, organy podatkowe badając czy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego, powinny wziąć pod uwagę przyczyny jego powstania. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, że możliwa jest sytuacja, w której przyczyny powstania zobowiązania podatkowego mogą mieć wpływ na ocenę czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika lub interes publiczny. Podkreślić jednak należy, że ewentualny związek pomiędzy przyczynami powstania zobowiązania podatkowego a przesłankami zastosowania art. 67a § 1 O.p. musi być oczywisty, a ocena tego związku nie może polegać na weryfikacji prawidłowości rozliczenia podatku. Uzasadnienie omawianego zarzutu zawiera jedynie ogólne twierdzenia o pominiętych przez organy podatkowe ustaleniach poczynionych w innych postępowaniach sądowych. Nie wskazuje konkretnych okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na ocenę przesłanek zastosowania ulgi. Nie uzasadnia dlaczego i w jaki sposób uwzględnienie wspomnianych ustaleń mogło wpłynąć na wynik sprawy. Z przyczyn wskazanych na wstępie uniemożliwia to odniesienie się do zarzutu, a tym samym jego uwzględnienie. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.