II FSK 2212/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jolanta Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku P. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 332/16 oddalającego skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 332/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku P. B. (dalej jako: "skarżący") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wydanie decyzji niesie uzasadnioną obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty składników majątkowych skarżącego o znacznej wartości, gdyż analogiczny spór toczy się w kontekście zobowiązań podatkowych za lata 2010-2012. Zdaniem skarżącego wykonanie decyzji i tym samym uiszczenie przez podatnika wskazanej w decyzji kwoty byłoby naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów prawa powszechnie obowiązującego, praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący już na etapie skargi do Sądu pierwszej instancji wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. Efektem złożonego wniosku było rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 332/16, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że w złożonym wniosku skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, dlatego brak było podstaw do udzielenia mu ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie złożył zażalenia na ww. postanowienie. W skardze kasacyjnej zawarł jednakże ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. W tym miejscu przypomnieć należy, że oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie uniemożliwia jego ponowienia w razie zmiany okoliczności, co wynika z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt II GZ 538/17, z dnia 30 marca 2017 r., sygn. akt II GZ 222/17 czy z dnia 20 grudnia 2016 r., sygn. akt I FZ 392/16, orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, CBOSA). Z ponownego wniosku złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie nie wynikają jednakże żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Powtórnie złożony wniosek został uzasadniony lakonicznym stwierdzeniem, że wydanie decyzji niesie uzasadnioną obawę wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci utraty składników majątkowych skarżącego o znacznej wartości i nie został poparty żadną dokumentacją, która potwierdzałaby okoliczności przedstawione przez skarżącego. Natomiast, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, na co zresztą słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 1 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 332/16, wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Warto również wskazać, że w sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Zważając na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. jako pozbawiony wymaganego uzasadnienia i nie znajdujący potwierdzenia w dokumentach, nie zasługuje na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.