II FSK 220/19

Dnia 29 marca 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 października 2018 r., sygn. akt I SA/Go 312/18 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 12 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z 18 grudnia 2018 r. G. S. (dalej: "skarżący") złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, sygn. akt I SA/Go 312/18 z 10 października 2018 r. oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z 12 kwietnia 2018 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że na jego utrzymaniu pozostaje żona oraz dwójka dzieci, a egzekwowana kwota jest na tyle wysoka, że jednorazowa spłata mogłaby zagrozić bytowi rodziny skarżącego, wyrządzając tym samym znaczną szkodę w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej w skrócie "p.p.s.a."). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie jednak do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jakkolwiek celem wypełnienia dyspozycji art. 61 § 3 p.p.s.a. wystarczające jest uprawdopodobnienie okoliczności, które stanowią podstawę wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, wnioskodawca winien podjąć starania mające na celu owo uprawdopodobnienie, niekoniecznie ograniczając się jedynie do ogólnikowego wskazania konsekwencji mogących wynikać z wykonania decyzji. Kwestia stopnia konieczności uprawdopodobnienia swych racji w kontekście instytucji przewidzianej w komentowanym przepisie była wielokrotnie przedmiotem rozważań judykatury, w których podkreślano, iż podstawą badania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek, z wyczerpująco opisanymi przesłankami oraz dowodami pozwalającymi na ich uprawdopodobnienie (postanowienie NSA z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14; postanowienie NSA z 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, postanowienie NSA z 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania środka ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można przy tym uznać za wystarczające samego złożenia wniosku, z lakonicznym przytoczeniem w jego uzasadnieniu okoliczności, które jedynie teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która – co należy podkreślić – stanowi wyjątek od zasady wykonalności zaskarżonych decyzji. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami. Przekładając powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący nie podołał ciążącemu na nim obowiązkowi wykazania zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie rozwinął argumentacji przemawiającej za złożonym wnioskiem, ani nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji na poparcie twierdzenia, że wykonanie kwestionowanej decyzji będzie znacznym obciążeniem dla budżetu domowego i wpłynie bezpośrednio na sytuację bytową jego rodziny. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza możliwość dokonania jego merytorycznej oceny. Przyjęcie za wiarygodne ogólnikowych twierdzeń skarżącego oznaczałoby, że każda osoba fizyczna lub prawna mogłaby skutecznie starać się o wstrzymanie zaskarżonego aktu bez względu na faktyczne okoliczności sprawy. Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły po stronie skarżącego okoliczności uzasadniające wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.