II FSK 215/19

Dnia 19 lutego 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 558/18 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. K. na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia 28 maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 4 października 2018 r., I SA/Sz 558/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. S. K. (skarżąca) na decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. z 28 maja 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. od przychodów z odpłatnego zbycia udziałów. Skarżąca w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosła także o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona lub alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania od organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek jako nieuzasadniony podlega oddaleniu. W orzecznictwie sądowoadministacyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno przy tym odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Ponadto wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W sytuacji, gdy wykonanie decyzji polega na obowiązku zapłaty kwoty pieniężnej, wnioskujący winien dokładnie zobrazować swoją sytuację majątkową. W takim przypadku niebezpieczeństwo zaistnienia szkody wiąże się bowiem ściśle ze stanem braku środków na pokrycie należności publicznoprawnych. Obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest przy tym wystarczającym złożenie samego wniosku. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona obowiązana jest wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por postanowienie NSA z 20 sierpnia 2018 r., II FSK 1837/18 dostępne w bazie CBOIS). Odnosząc powyższe do uzasadnienia wniosku trzeba zauważyć, że skarżąca w piśmie z 30 stycznia 2019 r. uzasadniła złożony wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej wskazując, że działania organów doprowadziły do: "- nadszarpnięcia nieskazitelnej reputacji finansowej, zarówno osobistej jak i firmy, co może uniemożliwić mi przez długi okres czasu uzyskanie jakiegokolwiek kredytu, niezbędnego w działalności; - pogorszenia warunków działania (konkurencyjności) firmy w stosunku do innych firm na rynku poprzez gwałtowne pozbawienie nas środków do finansowania naszej działalności i wiarygodności kredytowej; - faktycznej likwidacji majątku osobistego i pozbawienia środków do życia, nie mówiąc o dalszym finansowaniu usług prawnych, związanych ze sporami z administracją podatkową; - postawienia mnie w stan oskarżenia w sprawie o przestępstwo skarbowe, w sytuacji gdy moje działanie oparte było na zaufaniu do orzeczeń NSA, na których podstawie kwestionowałam prawidłowość decyzji podatkowych;" Skarżąca do pisma dołączyła następujące dokumenty: pismo Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. z 23 stycznia 2019 r. o wniesieniu przeciwko niej aktu oskarżenia, 3 zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej – dwa z 19 października 2018 r., jedno z 22 października 2018 r. wystawionych na zobowiązaną, zawiadomienie o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z12 stycznia 2018 r., pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z 10 stycznia 2019 r. żądające podziału i wypłaty całości zysku A. K. [...] sp.k. za 2018 r., i wypłacenia odsetek w wysokości 5% od udziału kapitałowego skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny biorąc pod uwagę ww. dokumenty i poczynione na wstępie uwagi wskazuje, że skarżąca nie udokumentowała, iż dokonane zajęcia spowodują wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. skutki. Nadmienić należy, że brak jest dokumentacji dotyczącej majątku i środków finansowych, w posiadaniu których jest skarżąca. Sama wysokość zobowiązania bez przedstawienia całościowej dokumentacji uwzględniającej nie tylko obciążenia ale i stan finansowy skarżącej uniemożliwia Sądowi ocenę przesłanek ochrony tymczasowej i nie może stanowić o automatycznym jej przyznaniu. Wskazać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1432682). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wprawdzie każde wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych jest uciążliwe i stanowi uszczerbek w budżecie jej adresata, jednak nie oznacza to automatycznie, że zapłata należności, także w trybie egzekucyjnym, będzie za każdym razem powodować powstanie po stronie podmiotu wnoszącego skargę oraz skargę kasacyjną znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W tym kontekście samoistnej przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej nie stanowi ewentualne pogorszenie warunków egzystencji wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11). Nie jest bez znaczenia, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.) wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji, gwarantujące zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji, choć w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Również sama wysokość zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją nie może przesądzać o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli nie wykazano wpływu wykonania zaskarżonego aktu na możliwości płatnicze i bytowe strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., I FSK 2069/14). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.