II FSK 2141/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Beata Cieloch (sprawozdawca), Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia del. WSA Marek Olejnik, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. C.-P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Po 945/11 w sprawie ze skargi M. C.-P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 24 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2011 r. oddala skargę kasacyjną.

I.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Po 945/11, oddalił skargę M. C. ( dalej: Skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 24 października 2011 r., w przedmiocie uchylenia postanowienia dotyczącego odmowy wszczęcia postępowania w sprawie podatku rolnego na 2011 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. I.2. Z przedstawionego przez Sąd stanu faktycznego wynikało, że wnioskiem z dnia 23 lutego 2011r. S. [...] D. zwrócił się do Wójta Gminy S. o wydanie na niego decyzji podatkowej od gospodarstwa rolnego, które prowadzi na terenie wsi B. twierdząc, że jest posiadaczem samoistnym tego gospodarstwa. Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2011r. Wójt Gminy odmówił wszczęcia postępowania w ww. sprawie. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślił, iż stosowanie do art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej O.p.) gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zdaniem organu, ze złożonego wniosku wynikało, że strona żąda wydania decyzji podatkowej na 2011 r., natomiast z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż faktycznie właścicielem tych gruntów jest Skarżąca – M. C. Podstawą dla organu podatkowego do ustalenia ww. podatku jest stan faktyczny i prawny gruntów i budynków wynikający z ewidencji. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na treść rozstrzygnięć sądów powszechnych: Sądu Okręgowego w Kaliszu z 28 czerwca 2005r. ( sygn. akt IC 195/95), Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 05 grudnia 2006r. ( sygn. akt IA Ca 1319/05) jak też Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 28 czerwca 2005r. ( sygn. akt IC 195/05), a także protokołu Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 16 października 2008 r. w sprawie przymusowego wydania nieruchomości i ruchomości oraz opróżnienia pomieszczeń. Z dokumentów tych zdaniem organu wynikało, iż nieruchomość ma właściciela i to on zobowiązany jest do zapłaty podatku. Postanowienie to zaskarżył wnioskodawca twierdząc, iż jest on posiadaczem samoistnym, co w jego ocenie wiąże się z koniecznością wydania na niego decyzji podatkowej. Odwołał się także do treści zaświadczenia z którego wynikało, iż jest bezumownym użytkownikiem gospodarstwa objętego wnioskiem o wydanie decyzji podatkowej. Postanowieniem z 24 października 2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie Wójta Gminy i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano na celowość rzeczywistego ustalenia, czy wnioskodawca jest posiadaczem samoistnym tej nieruchomości. W ocenie Kolegium, z treści art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym wynika, iż podatnikami podatku rolnego mogą być także posiadacze samoistni gruntów, w związku z powyższym istnieje konieczność dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co winien uczynić organ I instancji. I.2.Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła Skarżąca, zarzucając organowi naruszenie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a także przepisów postępowania – tj art. 165a i art. 133 § 1 O.p., jak również niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony. W uzasadnieniu podkreśliła, że jest wyłącznym właścicielem, a wnioskodawca mógł co najwyżej samowolnie i bezprawnie naruszył jej własność. Uczestnik postępowania – S. [...] D. w piśmie procesowym i na rozprawie wyraził pogląd, iż Skarżąca nie jest uprawniona do zaskarżania postanowienia SKO w K. Powołując się na treść przepisów ustawy o podatku rolnym stwierdził, iż jako użytkownik jest uprawniony do otrzymania decyzji podatkowej dotyczącej nieruchomości objętej jego wnioskiem. I.3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wcześniejszą argumentację, wnosząc o oddalenie skargi. I.4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd zwrócił uwagę na treść cytowanego przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym powiązanego z treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240 poz. 2027 ze zm.) i wyjaśnił, że z przepisów tych wynika, iż podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami gruntów bądź posiadaczami samoistnymi gruntów. Przy czym opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym. Oczywiste jest jednocześnie, że niedopuszczalne jest, aby to samo zobowiązanie podatkowe uiszczane było zarówno przez właściciela jak i przez posiadacza (samoistnego) gruntów. Ponadto Sąd wskazał, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są podstawą wymiaru podatków, w tym podatku rolnego. Tak więc uzupełnieniem treści przepisu art. 1 ustawy o podatku rolnym jest właśnie zapis zawarty w art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd podkreślił także, iż aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważający jest pogląd o decydującej (przesądzającej) roli zapisów z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków ma charakter rejestru urzędowego, który spełnia przesłanki z art. 194 O.p., a to oznacza że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Stanowisko to jest zgodne z poglądem prezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 3 marca 2005 r., sygn. akt FSK 912/04, w którym to Sąd zauważał, że skoro "dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków, a contrario należy przyjąć, że dane te stanowią podstawę do stosowania zwolnień od podatku, jeśli zwolnienie zależy od danych objętych ewidencją gruntów". Sąd zwrócił uwagę, że tak jak organ w sposób jednoznaczny na podstawie zgromadzonych dokumentów wykazał kwestie wpisu do rejestru gruntów i kwestie własności, to nie wyjaśnił – na co uwagę zwróciło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. jaki jest aktualny stan posiadania przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem Sądu, prawidłowo organ odwoławczy nakazał podjęcie ustaleń w tym zakresie. Braki w tych ustaleniach uniemożliwiają bowiem pełną ocenę stanu faktycznego. Organ I instancji w żadnym stopniu nie odniósł się do treści oświadczenia wystawionego wnioskodawcy przez Urząd Gminy S. o faktycznym (bezumownym) użytkowaniu nieruchomości. Nie ocenił jakie znaczenie ma to zaświadczenie, a przede wszystkim nie wyjaśnił, czy S. [...] D.i należy do kręgu osób o których stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatku rolnym. W konsekwencji nie jest znane, dlaczego pomimo wydanego mu zaświadczenia odmówił wszczęcia postępowania podatkowego wobec stwierdzenia, iż nie jest on osobą będącą jego stroną. W ocenie Sądu, odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a O.p. jest zasadna wówczas, gdy organ jednoznacznie może wykazać, iż wnioskodawca nie jest stroną postępowania, a więc nie ma interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy, której dotyczy wniosek. Tymczasem uzasadnienie organu I instancji bez oceny zarówno zaświadczenia wystawionego przez Urząd Gminy jak też argumentacji wnioskodawcy Sąd uznał za wadliwe, naruszające zasady zawarte w art. 210 § 4 w zw. z art. 217 § 2 i 219 O. p. W konsekwencji uzasadnienie organu I instancji nie poddaje się kontroli sądowej. Reasumując Sąd stwierdził, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. jest prawidłowe i zmierza do wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Na marginesie Sąd uzupełnił postanowienie SKO w K. i wskazał na okoliczność, iż Wójt Gminy, aczkolwiek słusznie powołał się na przywołane w postanowieniu orzeczenia sądów powszechnych, nie spostrzegł, iż dla możliwości uznania za stronę postępowania S. [...] D. może mieć faktyczny stan posiadania tejże nieruchomości. Stwierdzenie, iż wnioskodawca jest samoistnym posiadaczem gruntu powodowałoby, iż potencjalnie należałby on do kręgu osób zobowiązanych do płacenia podatku rolnego, a w rezultacie mógłby być stroną postępowania podatkowego. Wątpliwości pojawiające się natomiast przy ocenie, kto jest osobą zobowiązaną do uiszczenia podatku rolnego w sytuacji gdy posiadacz samoistny nie jest wpisany do ewidencji gruntów były przedmiotem rozważań komentatorów ustawy o podatku rolnym. Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż żaden z przedstawionych przez Skarżącą zarzutów nie jest skuteczny w tym znaczeniu, iż powoduje uchylenie rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Przeciwnie: część zarzutów, jak choćby zarzut pomijania Skarżącej w postępowaniu czy niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego są zasadne z tym, że rezultat dotyczy całego postępowania w tej sprawie. Sąd podkreślił, iż zarówno niniejsze orzeczenie sądu jak i zaskarżone postanowienie SKO nie przesądza wyniku postępowania wywołanego wnioskiem S. [...] D. Specyfika niniejszej sprawy wynika z konieczności oceny postanowienia SKO, które uchyliło orzeczenie organu I instancji. Tym samym ocena Sądu sprowadza się do weryfikacji, czy organ II instancji zasadnie uchylił postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania. Niniejsze oddalenie skargi powoduje powrót sprawy do wyjaśnienia przez organ I instancji. Jak wskazano wyżej dopiero uzupełnienie akt sprawy o niezbędne wyjaśnienia dotyczącego stanu faktycznego nieruchomości, a następnie pełne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia umożliwi – w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia Wójta Gminy - Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu ponowną ocenę rezultatu postępowania. Tym samym Sąd stwierdził, iż zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej " p.p.s.a.") skargę oddalił. II. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe ich zastosowanie, a mianowicie: - art. 45 Konstytucji poprzez niezastosowanie tego przepisu, - art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie tego przepisu do rozstrzygnięcia sprawy, - art. 336 kc poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie: - art.106 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę faktów powszechnie znanych, - art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art.145 § 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez WSA w Poznaniu: lit. a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i lit. c) innych naruszeń przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy i winno było skutkować uwzględnieniem skargi przez Sąd i uchyleniem postanowienia w całości, - art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieoparcie wyroku na materiałach znajdujących się w aktach sprawy, -art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie zasadniczego problemu w granicach sprawy, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze, oraz pozostawienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia w jawnej sprzeczności z argumentami uzasadnienia. Wskazując na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. III. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – S. [...] D. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. IV. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw, wobec tego podlega oddaleniu. Z uwagi na sposób sformułowania skargi kasacyjnej na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wyraźnego podkreślenia wymaga specyficzny charakter środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna. Przewidziany art. 175 § 1 p.p.s.a. wymóg by skarga kasacyjna była sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, tj. adwokata lub radcę prawnego, wynika między innymi z chęci zapewnienia przez ustawodawcę stosownego poziomu skarg kasacyjnych, aby zapewnić m.in. poprawność konstrukcyjną tego środka odwoławczego. W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność precyzyjnego wskazania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd I instancji. Wymogiem dla skargi kasacyjnej jest nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale także ich uzasadnienie, co wynika z art. 176 p.p.s.a. Obok wskazania naruszonych przepisów, poprzez podanie ich konkretnych jednostek redakcyjnych, niezbędne jest więc wyjaśnienie, na czym naruszenie to polegało oraz w przypadku podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wykazanie, iż mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno odnosić się nie tylko do każdej nich z osobna, ale także do każdego z poszczególnych formułowanych w ich ramach zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd kasacyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów i wychodzenia poza ramy, które zostały nakreślone w skardze kasacyjnej, ponadto może odnieść się tylko do przepisów, które zostały wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone, nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych jeszcze przepisów. Poczynienie powyższych uwag było niezbędne, wobec wystąpienia uchybień w konstrukcji rozpoznawanej skargi kasacyjnej, co objawiało się w sposobie formułowania i uzasadniania zarzutów, co z kolei rzutuje w bezpośredni sposób na możliwość i zakres dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku w ramach sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kontroli instancyjnej. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych tj: naruszeniu przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, w związku z tym w pierwszej kolejności należy odnieść się do tych ostatnich zarzutów. Z punktu widzenia przedstawionych uwag stwierdzić należy, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 106 § 4 p.p.s.a. nie może być uznany za usprawiedliwiony, a tym samym nie może odnieść oczekiwanego skutku. Stosownie do art. 106 § 4 p.p.s.a. mającego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze względu na treść art. 193 p.p.s.a. odpowiednie zastosowanie, fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez obie strony. W orzecznictwie oraz w piśmiennictwie nie budzi wątpliwości to, że fakty powszechnie znane, to okoliczności, zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi. Chodzi więc o wydarzenia historyczne, polityczne, zjawiska przyrodnicze, procesy ekonomiczne lub zdarzenia normalnie i zwyczajnie zachodzące w określonym miejscu i czasie. Za fakty powszechnie znane mogą uznane tylko te, które odpowiadają rzeczywistości, przy czym kryterium oceny, czy dany fakt ma charakter faktu notorycznego musi być obiektywne, a nie subiektywne (vide Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska tom I, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa, 1997 r. s. 373, zawierającego art. 228 mający podobną regulację do art. 106 § 4 p.p.s.a., wyroki NSA z 13 października 2006 r. sygn. akt II FSK 1311/05, opubl. w LEX nr 280447 i z 11 września 2007 r. sygn. akt I OSK 1297/06, opubl. w LEX nr 383805.). Nie można za fakty powszechnie znane w rozumieniu art. 106 § 4 p.p.s.a. uznać tak jak wskazuje to w skardze kasacyjnej Skarżąca: oceny dowodu w postaci zaświadczenia z 2009 r.; oceny wpisu do ewidencji gruntów i budynków. Powyższe kontrowersje mają być przedmiotem ponownej oceny przez organ I instancji i nie można ich traktować w kategorii faktów powszechnie znanych. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł więc podstaw do uwzględnienia w niniejszej sprawie powyższego zarzutu. Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art.133 § 1 p.p.s.a. poprzez nie oparcie wyroku na materiałach znajdujących się w aktach sprawy. Sąd kontrolując legalność wydanego w sprawie rozstrzygnięcia nie mógł zastąpić organu w ocenie jakie miało wydane zaświadczenie, czy też wpis do ewidencji. W sytuacji, gdy w przyjętym modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej sąd administracyjny nie ma, co do zasady, kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego będącego tłem sprawy administracyjnej i zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy co oznacza, że w zakresie objętym sprawą administracyjną dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu również z punktu widzenia realizacji i przestrzegania przez organ orzekający w sprawie wiążących go reguł proceduralnych określających prawne wymogi ustalania istotnych w sprawie faktów oraz ich oceny. Nie można bowiem nie zauważyć formułując zarzuty skargi kasacyjnej, że zarówno orzeczenie Sądu jak i zaskarżone postanowienie SKO nie przesądza wyniku postępowania wywołanego wnioskiem S. [...] D. Specyfika niniejszej sprawy wynika z konieczności oceny postanowienia SKO, które uchyliło orzeczenie organu I instancji. Tym samym ocena Sądu sprowadza się do weryfikacji, czy organ II instancji zasadnie uchylił postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania. Oddalenie zaś skargi przez Sąd I instancji powoduje powrót sprawy do wyjaśnienia przez organ I instancji. Jak wskazano wyżej dopiero uzupełnienie akt sprawy o niezbędne wyjaśnienia dotyczącego stanu faktycznego nieruchomości, a następnie pełne uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia umożliwi – w przypadku zaskarżenia rozstrzygnięcia Wójta Gminy - Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu ponowną ocenę rezultatu postępowania. Odnosząc się do naruszenia przez Sąd art. 134 § 1 p.p.s.a. to wyjaśnić należy, że dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a., w skardze kasacyjnej należy wykazać, iż sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego. Istotą kontroli administracji publicznej jest rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej rozumianej jako wywołany przed sądem administracyjnym spór między jednostką (adresatem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej) a organem administracji publicznej (autorem rozstrzygnięcia adresowanego do jednostki), którego przedmiotem jest zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej. Rozstrzygnięcie tego sporu przez sąd administracyjny sprowadza się do utrzymania w mocy zaskarżonego aktu albo wyeliminowania go z obrotu prawnego. W związku z powyższym, Sąd nie może badać kwestii posiadania samoistnego i dokonywać w tej materii ustaleń, tak jak oczekuje tego Skarżąca. W tym kontekście nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez Sąd art. 336 kc, albowiem Sąd tego przepisu nie stosował. Za niezrozumiały należy uznać zarzut też zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie. Skarżąca nie wyjaśniła na czym miałoby polegać zarzucone naruszenie, wskazuje jedynie, że Sądami właściwymi do rozpatrywania spraw cywilnych są sądy cywilne, a nie sądy administracyjne, ani organy podatkowe. Wskazać należy, że Sąd w zaskarżonym wyroku nie rozsądzał sprawy cywilnej, nie zajmował się kwestią posiadania nieruchomości, wskazał jedynie, że organ I instancji nie ustalił tej kwestii. Ustalenia takie organy podatkowe mogą czynić na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej i powszechnie dostępnych rejestrów (w tym ksiąg wieczystych). Końcowo odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wskazać należy, że uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Nadto art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, czy też, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Nie może być natomiast skuteczne wskazywanie na naruszenie tego przepisu w celu kwestionowania dokonanej przez sąd oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, w tym oceny odnoszącej się do ustaleń faktycznych. W związku z tym podniesiony zarzut nie może odnieść oczekiwanego skutku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.