II FSK 2080/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej N. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Gl 1059/15 w sprawie ze skargi N. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 21 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 1059/15 oddalił skargę N. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 21 stycznia 2015 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2014 r. Wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi 156 zł. Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Pismem z dnia 12 lipca 2016 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 7 września 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższy wniosek, wskazując, że strona skarżąca nie wykazała, aby w jej sytuacji zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Pismem z dnia 19 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącej złożył ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który również, postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r., został przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalony. Kolejnym wnioskiem z dnia 22 maja 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł ponownie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do prawomocnego zakończenia sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że jego mocodawczyni ma w chwili obecnej 94 lata, jest osobą schorowaną. Jednocześnie nie uważa za konieczne udowadnianie swojej sytuacji materialnej bowiem całe swoje życie pracowała jako nisko wynagradzana pielęgniarka i otrzymywała bardzo niskie wynagrodzenia, co jest faktem powszechnie znanym. Trudne do odwrócenia skutki w ocenie skarżącej polegają na tym, iż egzekucja świadczeń przez organ pozbawia skarżącą możliwości finansowania opieki zdrowotnej i stałego nadzoru, które są nieodzowne przez cała dobę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć należy, że sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli została spełniona co najmniej jedna z ustawowych przesłanek, uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. gdy stwierdzono, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody albo niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1064/12, dostępne, podobnie jak inne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FZ 110/10). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, co sygnalizował już Naczelny Sąd Administracyjny w uprzednich postanowieniach dotyczących skarżącej, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13). Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Art. 61 § 4 stanowi z kolei, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3 tego przepisu, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zgodzić przy tym należy się z poglądem, że warunki określone w art. 61 § 4 p.p.s.a. dotyczą zaistnienia nowych okoliczności albo ujawnienia dotąd nieznanych, a nie zmiany strategii argumentacyjnej autora zażalenia (por. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11). Dla oceny wniosku skarżącej kluczowe znaczenie ma fakt, że w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia z dnia 7 września 2016 r. oraz z dnia 27 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji bowiem strona skarżąca nie udokumentowała swojej sytuacji materialnej oraz życiowej. Taka sama sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Pełnomocnik skarżącej przedstawił jedynie zaświadczenie lekarskie z dnia 30 kwietnia 2018 r. informujące o stanie zdrowia skarżącej, z którego nie wynika, że nastąpiła nagła zmiana stanu zdrowia. Nie zostały powołane żadne nowe okoliczności ani nie przedstawiono dokumentów obrazujących stan rodzinny i majątkowy strony. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że strona skarżąca nie wykazała w jaki sposób egzekucja kwoty 156 zł pozbawi ją możliwości finansowania opieki zdrowotnej i stałego nadzoru. Sąd nie dysponuje informacjami o stanie finansowym podatniczki, a kwota 156 zł (nawet doliczając kwoty odsetek, kosztów upomnienia i egzekucji) jest obiektywnie niska, wobec czego jej egzekucja, nawet jednorazowa, nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba także pamiętać, że kwota ta stanowi prawie połowę uiszczonych przez skarżącą wpisów i kosztów sądowych w sprawie (300 zł). Wobec tego więc, że skarżąca konsekwentnie przedstawia twierdzenia, które prowadzą do tych samych konkluzji, do których prowadziła jej argumentacja przedstawiona w pierwszym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie może zmienić postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2018 r., bowiem w sprawie nie doszło do zmiany okoliczności, o których mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a. Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.