II FSK 2045/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA del. Sylwester Golec, Protokolant Magdalena Sadzyńska, po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej N. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 63/19 w sprawie ze skargi N. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 5 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od N. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Zaskarżonym wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r., I SA/Gd 63/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę N. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 5 listopada 2018 r. w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2010 r. 2. Skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając ten wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a") zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "o.p."), wyrażające się twierdzeniem, jakoby w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności i nowe dowody. W sytuacji, gdy okoliczność przekazania M. P. w latach 2001 – 2006 darowizny na łączną sumę 65.000 USD, wynikająca z oświadczenia sporządzonego przez K. H. w dniu 20 lipca 2017 r., stanowi nową okoliczność w rozumieniu w/wym. przepisu, podobnie nota bene jak "nowy" jest dowód z zeznań K. H., o którego przeprowadzenie wniosła skarżąca w treści petitum wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania, 2. niewłaściwe zastosowanie art. 121 § 1 w zw. z art. 187 o.p., a to poprzez dokonanie ustaleń faktycznych wyłącznie na podstawie już istniejących dowodów, z pominięciem okoliczności i dowodów ujawnionych we wznowionym postępowaniu. W sytuacji, gdy z nowych dowodów zaoferowanych przez skarżącą oraz nowych okoliczności przez nią opisanych jednoznacznie wynika, że K. H. przekazała M. P. w latach 2001 - 2006 darowizny na łączną sumę 65.000 USD, a zatem również i to, że był on w stanie wywiązać się z obowiązków przyjętych na podstawie umowy alimentacyjnej zawartej ze skarżącą, 3. niewłaściwe zastosowanie art. 121 § 1 w zw. z art. 187 oraz art 188 o.p. również poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań K. H., w sytuacji, gdy jest to dowód istotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, na podstawie którego możliwe jest ustalenie, czy M. P. mógł dysponować środkami pozwalającymi mu na spłatę zobowiązań wobec skarżącej. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 3. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu. W niniejszej sprawie skarżąca jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazuje art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Zdaniem skarżącej nową okolicznością w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z 13 kwietnia 2015 r. ustalającą zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2010 r. miał być fakt posiadania dokumentu czy oświadczenia K. H. z 20.07.2017 r. o przekazywaniu w latach 2001-2006 synowi M. P. darowizny w formie pieniężnej na łączną sumę 65.000,00 USD. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z powyższej regulacji wynika, że o zaistnieniu omawianej podstawy wznowienia można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: a) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, b) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, c) nie były znane organowi, który wydał decyzję, d) istniały w dniu wydania decyzji. Przesłanka nowych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, zatem wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Aby doszło do weryfikacji decyzji ostatecznej w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 o.p., muszą w sprawie wystąpić łącznie wszystkie powołane przesłanki. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności lub dowody posiadające łącznie ww. cechy. Wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy były już przedmiotem postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2015 r. Bowiem organy zasadnie uznały, że okoliczność otrzymywania przez M. P. w latach 2001-2006 środków pieniężnych od matki i przekazywania tych środków skarżącej znana była Naczelnikowi Urzędu Skarbowego przed wydaniem decyzji z 14 kwietnia 2014 r. W świetle powyższego, sam fakt doprecyzowania kwoty otrzymywanych przez M. P. od matki w latach 2001-2006 środków pieniężnych na sumę 65.000,00 USD, wynikający ze złożonego w sprawie oświadczenia z 20.07.2017 r. nie stanowi ani nowej istotnej okoliczności faktycznej, ani nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji. Mając na uwadze powyższe i uznając, że wyrok Sądu pierwszej instancji nie narusza prawa w zarzucanym mu w rozpoznawanej skardze kasacyjnej zakresie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. W zakresie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu podatkowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.