II FSK 1956/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku L. T. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1956/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej L. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 320/12 w sprawie ze skargi L. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2009 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić wniosek.

1. Wyrokiem z dnia 4 lipca 2014 r., II FSK 1956/12, Naczelny Sąd Administracyjny – w sprawie ze skargi kasacyjnej L. T. (dalej: Skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 320/12, w sprawie ze skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 26 lutego 2009 r. nr [...], w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki – (1) oddalił skargę kasacyjną, (2) zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora IS kwotę 2400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 2. Pismem z dnia 22 lipca 2014 r. pełnomocnik Skarżącego – adwokat – wniósł o uzupełnienie ww. wyroku NSA o orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej Skarżącemu z urzędu (k. 24 akt sądowych). 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Wniosek podlega oddaleniu, bowiem w świetle przepisów p.p.s.a. o zasądzeniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeka wojewódzki sąd administracyjny. 3.2. W ww. wyroku NSA z dnia 4 lipca 2014 r., II FSK 1956/12 nie zawarto rozstrzygnięcia dotyczącego ww. kwestii z uwagi na to, że stosownie do art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie i przez wydanie odrębnego postanowienia przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny (por. postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2014 r., I FPS 3/13; postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2014 r., II FSK 1864/14; wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., GSK 1412/04, publik.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpatruje wniosku pełnomocnika ustanowionego z urzędu o przyznanie wynagrodzenia z tytułu udzielonej pomocy prawnej w postępowaniu kasacyjnym, gdyż orzeka o tym w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, w drodze odrębnego postanowienia, wydanego na posiedzeniu niejawnym, referendarz sądowy (art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) albo sąd w składzie jednego sędziego (art. 16 § 2 p.p.s.a). Na postanowienie wydane w przedmiocie wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu przysługuje odpowiednio sprzeciw (art. 259 § 1 i 2 p.p.s.a.) lub zażalenie (art. 227 p.p.s.a.). W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do orzekania w przedmiocie wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, w sprawach należących do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych, w ramach kontroli instancyjnej postanowień rozstrzygających wspomnianą kwestię (por. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2014r., II OSK 2600/13, z dnia 28 listopada 2013r. II OSK 1590/12, z dnia 20 listopada 2013r. II GSK 1132/12). 3.3. W konsekwencji wniosek pełnomocnika Skarżącego została oddalony na podstawie art. 157 § 1, 2 i 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.