II FSK 1951/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1856/15 w sprawie ze skargi M.K.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.K.S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II FSK 1951/16 UZASADNIENIE 1. Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd przebieg postępowania administracyjnego. 1.1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 1856/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia 31 sierpnia 2015r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. tytułów wykonawczych z dnia 12 grudnia 2005r., obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług. Pismami z 25 lutego 2015r. skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowieniem z dnia 25 maja 2015r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów ze względu na uchybienie terminowi przewidzianemu w ustawie do ich wniesienia. W zażaleniu na to postanowienie strona zarzuciła naruszenie: art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji( t.j. Dz.U. z 2014r., poz.1619, dalej "u.p.e.a.") oraz art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej przez jego niezastosowanie, mimo upływu terminu przedawnienia; art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez jego niezastosowanie i nie wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w sytuacji przedawnienia zobowiązania oraz art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. przez błędne uznanie, że termin do wniesienia zarzutów upłynął 22 grudnia 2005r. Strona podniosła, że osoba, która odebrała korespondencję z tytułami wykonawczymi w grudniu 2005 r.- nie była dla niego osobą bliską. Na zwrotce przedstawionej jako dowód doręczenia zawiadomienia o zajęciu przy złożonym podpisie poczyniono - innym charakterem pisma - dopisek konkubina. Skarżący zaprzecza, aby łączył go w okresie, w którym odebrana została korespondencja z zawiadomieniem o zajęciu, stosunek konkubinatu z tą osobą. Była ona co prawda zatrudniona w jednym z przedsiębiorstw prowadzonych przez skarżącego niemniej jednak nie miała statusu domownika, a tym bardziej konkubiny a zatem osoby, która lojalnie przekazałaby skarżącemu ww. korespondencję. Skarżący podniósł, że nieruchomość, gdzie zameldowany był w grudniu 2005r., nie była małym jednorodzinnym domkiem, do którego wstęp mieli wyłącznie jego domownicy. Był to w tamtym czasie rozbudowany kompleks mieszkalno-biurowo-gospodarczy, do którego wstęp miało bardzo wiele różnych osób. Dostęp do tejże nieruchomości w tamtym okresie nie był przez skarżącego kontrolowany. W takich okolicznościach mogło się zdarzyć, że pracownik lokalnej poczty, znając osobę, która w grudniu 2005 roku miała jeszcze dostęp do nieruchomości, oddał jej korespondencje z tytułami wykonawczymi adresowaną do skarżącego, jednak on tej korespondencji nigdy nie otrzymał. 1.2. Dyrektor Izby Skarbowej ocenił, że w przedmiotowej sprawie siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów nie został zachowany. Zdaniem organu załączony do akt dokument urzędowy w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru w sposób niebudzący wątpliwości potwierdza, kiedy została doręczona przesyłka. Organ odwoławczy podkreślił również, że w dniu 15 grudnia 2005r. (dzień odebrania przesyłki) aktualnym adresem zamieszkania kwitującej odbiór był adres pod którym doręczono przesyłkę i pozostawał aktualny do dnia 27 marca 2006r. 2. Skarga do Sądu I instancji. 2.1. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie: art. 27 §1 pkt 9 u.p.e.a., przez bezpodstawne uznanie, że termin do złożenia zarzutów upłynął 22 grudnia 2005r. w sytuacji przepis ten nie określa od jakiej daty liczyć należy ten termin, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia organu I instancji; art. 26 § 5 u.p.e.a., poprzez błędne uznanie, że 15 grudnia 2005r. doręczono skarżącemu tytuły wykonawcze, a zatem że z dniem tym skutecznie wszczęto przeciw skarżącemu egzekucję i tym samym, że od tego dnia zaczął biec termin do złożenia zarzutów, podczas gdy tytuły wykonawcze nigdy nie zostały skarżącemu doręczone; art. 15 §1 u.p.e.a., przez nie doręczenie skarżącemu upomnienia, przez co nie został spełniony wymóg dopuszczalności egzekucji administracyjnej; art. 43 ustawy k.p.a., poprzez uznanie, że doręczenie zastępcze tytułów wykonawczych zostało dokonane zgodnie z tymże przepisem, podczas gdy nie dochowano niezbędnych ustawowych warunków dla skuteczności tego doręczenia. W uzasadnieniu skarżący dodatkowo wskazał, że adresem zamieszkania było inne miejsce niż z adres zameldowania skarżącego, oddalone od tego miejsca o ok. 500 metrów. 2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. 3. Wyrok Sądu I instancji. 3.1. W wydanym wyroku z dnia 18 lutego 2016r., sygn. akt I SA/Wr 1856/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a w szczególności powołanych w skardze przepisów o postępowaniu. Sąd przywołał mający zastosowanie w sprawie na podstawie art. 18 u.p.e.a. przepis art. 43 k.p.a. konkludując, że organy zasadnie przyjęły zaistnienie doręczenia zastępczego przewidzianego w cytowanym przepisie. Sporne pismo zostało bowiem doręczone na adres wskazany przez skarżącego osobie która również od tym adresem zamieszkiwała. W ocenie WSA nie jest przy tym istotne czy skarżący rzeczywiście pozostawał z tą osobą w konkubinacie. Okolicznością istotną jest, że osoba ta zamieszkiwała pod tym samym adresem i podjęła się przekazania przesyłki - co wynika z adnotacji na zwrotnym poświadczeniu odbioru. Sąd wyjaśnił, że domniemanie prawne doręczenia przesyłki, może być wprawdzie obalone, ale ciężar obalenia tego domniemania spoczywa na skarżącym. Jednakże skarżący w tym zakresie nie przedstawił w istocie żadnych dowodów. Podniesiona przez niego na okoliczność, że kwitująca odbiór przesyłki zamieszkiwała w sąsiednim budynku nie została poparta żadnym dowodem. Przeciwnie z danych z ewidencji podatników wynika, że wskazywała ona adres zamieszkania identyczny jak skarżący. Skarżący nie zaproponował także żadnych dowodów na potwierdzenie innych swoich twierdzeń - to jest co do charakteru stosunków łączących go z ta osobą. W ocenie Sądu wobec nie wskazania przez skarżącego dowodów obalających domniemanie wynikające z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru należy uznać, że tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniami o zajęciu został mu prawidłowo doręczony w dniu 15 grudnia 2005r. i od tej daty należy liczyć 7- dniowy termin do wniesienia zarzutów. Termin ten upływał 22 grudnia 2005r. Wobec tego zarzuty wniesione w dniu 25 lutego 2015r. są spóźnione. Uzasadniona więc była – na podstawie art. 61a k.p.a.- odmowa wszczęcia postępowania w tej sprawie. 4. Skarga kasacyjna. 4.1. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz jak również o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z 31 sierpnia 2015r. i nakazanie organowi egzekucyjnemu wszczęcie postępowania w sprawie złożonych przez skarżącego zarzutów. Ponadto wniesiono o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze kasacyjnej. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z naruszeniem art. 43 k.p.a., polegające na niestwierdzeniu przez sąd administracyjny naruszenia tego przepisu przez organ egzekucyjny i w konsekwencji nie doprowadzenie do uchylenia zaskarżanego postanowienia. Sąd administracyjny bezpodstawne bowiem przyjął, że w niniejszej sprawie egzekucyjnej doszło do doręczenia zastępczego. Podczas gdy, z żadnych dokumentów którymi dysponował sąd administracyjny nie wynikało, że osoba która odebrała zawiadomienie o zajęciu adresowane do skarżącego była domownikiem, który mógłby korespondencję taką odebrać, ze skutkami doręczenia wobec skarżącego; art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez dokonanie niewłaściwej oceny, że organ egzekucyjny: a) prawidłowo ustalił stan faktyczny, tj. że uczynił to zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, b) prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego do tak poczynionych ustaleń, gdy tymczasem sąd - w sytuacji istotnych wątpliwości co do okoliczności faktycznych mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy - nie dopuścił mających istotne znaczenie dla sprawy dowodów uzupełniających, co do okoliczności doręczenia korespondencji skarżącemu, które pozwoliłyby na ustalenie, że kwitująca nie była domownikiem, który na podstawie art. 43 k.p.a., mógłby odebrać korespondencje kierowaną do skarżącego ze skutkiem doręczenia. Dalej, art. 122 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i nie wyznaczenie rozprawy w sytuacji, gdy istniały istotne wątpliwości co do stanu faktycznego, dotyczącego okoliczności doręczenia korespondencji skarżącemu, co miało wpływ na wynik sprawy; art. 106 § 3 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodów uzupełniających, których przeprowadzenie było niezbędne dla właściwej oceny stanu faktycznego i wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy co do okoliczności doręczenia korespondencji skarżącemu - co miało istotny wpływ na rozstrzygniecie i treść zaskarżanego wyroku. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że z żadnych dokumentów którymi dysponował sąd administracyjny ani też z żadnych innych okoliczności nie wynikało, że osoba która odebrała zawiadomienie o zajęciu adresowane do skarżącego była domownikiem, który mógłby korespondencję taką odebrać ze skutkami doręczenia skarżącemu. Sąd uzasadniając swoje rozstrzygnięcie ograniczył się jedynie do konstatacji, że: "przesyłka została doręczona dorosłemu domownikowi konkubinie (...)" , wskazując, że było tak "w ocenie Sądu", przy czym Sąd nie wyjaśnił na czym tę swoja ocenę oparł. Odnosząc się do argumentacji Sądu, że ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki spoczywa na skarżącym, jednakże ten w tym zakresie nie przedstawił żadnych dowodów, skarżący podkreślił, że dysponuje takimi dowodami i zamierzał je przedstawić na rozprawie, której - mimo istnienia niewyjaśnionych istotnych okoliczności w sprawie - sąd administracyjny nie wyznaczył ani też nie wezwał skarżącego do złożenia dowodów uzupełniających. W kontekście powyższego strona w trybie art. 193 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 106 §3 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z kopii pierwszych stron następujących dokumentów: rozwiązania umowy dzierżawy z 30.04.2006r., aktu notarialnego z dnia 7 lutego 2005r. dot. umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego, aktu notarialnego z dnia 28 stycznia 2005r., dot. umowy sprzedaży, aktu notarialnego z dnia 17 stycznia 2005r., dot. umowy sprzedaży oraz aktu notarialnego z dnia 14 grudnia 2004r., dot. umowy przeniesienia prawa własności nieruchomości - na okoliczność zameldowania i zamieszkiwania przez kwitującą odbiór przesyłki co najmniej w okresie od grudnia 2004r. - do kwietnia 2006r. pod innym niż skarżący adresem. Dowody te w ocenie skarżącego jednoznacznie wskazują na to, że osoba ta nie była domownikiem, a więc osobą mieszkającą wspólnie ze skarżącym jego w domu, która uprawniona byłaby do odbioru korespondencji w jego imieniu, i które pozwalają na obalenie domniemania doręczenia przesyłki skarżącemu. Jednocześnie skarżący podniósł, że wykazanie braku relacji pomiędzy nim a kwitującą jest dowodem negatywnym i w zasadzie mogło ograniczyć się do oświadczenia skarżącego, iż pani ta nigdy nie była domownikiem. Skarżący nie ma bowiem innej możliwości wykazania czegoś, co nie istniało czy nie istnieje. Skarżący oświadczył (podnosząc, że zrobiłby to na rozprawie, gdyby sąd ją wyznaczył), że nie łączyły go z nią żadne - poza zawodowymi i biznesowymi - relacje. 4.3. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w sprawie tej ostatecznie nie występuje. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. 5.2. Naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autor środka odwoławczego wiąże z naruszeniem art. 43 k.p.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, Sąd administracyjny bezpodstawne przyjął, że w niniejszej sprawie egzekucyjnej doszło do doręczenia zastępczego, podczas gdy, z żadnych dokumentów którymi dysponował sąd administracyjny nie wynikało, że osoba która odebrała zawiadomienie o zajęciu adresowane do Skarżącego była domownikiem, który mógłby korespondencję taką odebrać, ze skutkami doręczenia wobec Skarżącego. Artykuł 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257 j.t. ze zm.) - dalej "k.p.a.") należy do grupy przepisów o doręczeniu, które mają charakter obligatoryjny, a ten wyłącza swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania pism sądowych (zasada oficjalności doręczeń). Doręczenie jest urzędowym obowiązkiem organu realizowanym przez dokonanie czynności materialno-technicznej, a istotą jest powodowanie skutku prawnego prze fakty. Przepis ten dopuszcza, iż prawny skutek występuje poprzez samą możliwość odebrania pisma przez adresata. Dopuszcza też pośrednictwo innych osób. Innymi słowy ktoś inny niż adresat może pokwitować odbiór pisma. Dowodowe znaczenie pokwitowania jest takie samo jak innych dowodów, a więc dowód ten może być obalony. Aby doręczenie zastępcze było prawnie skuteczne muszą być spełnione łącznie takie przesłanki jak: nieobecność adresata, aktualny adres doręczenia, pismo oddaje się jednej z osób wymienionych w tym przepisie, odbiór zostaje pokwitowany przez tę osobę, osoba ta zobowiązuje się do oddania pisma. Ponieważ Sąd pierwszej instancji zbadał i odniósł się do tych wszystkich warunków, w konsekwencji zaś uznał, że wystąpiły, to zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 43 k.p.a. pozostaje bezzasadny. 5.3. Ocena niezasadności wrażona w pkt. 5.2. wyroku, łączy się z oceną, iż niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Autor środka odwoławczego nie dostrzega, że ustawa ta nie miała zastosowania w sprawie. W zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał na art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014r., poz.1619), który odnosi to postępowanie na grunt kodeksu postępowania administracyjnego. Ani organy ani Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stosowały art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. Przesłanki skuteczności doręczenia, o jakim mowa w art. 43 k.p.a. w przypadkach wątpliwych powinny być stwierdzone w postępowaniu dowodowym z wykorzystaniem wszystkich dostępnych środków dowodowych. Istotne wątpliwości związane z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, zgodnie z treścią art. 77 § 1 k.p.a., obowiązany jest wyjaśnić organ administracyjny, a Sąd pierwszej instancji na tej podstawie formułuje ocenę prawną, że proces podjęcia decyzji stosowania prawa przez organ administracji był prawidłowy. Niemniej na tym tle kasator nie sformułował żadnych zarzutów. 5.4. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 122 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może ją przekazać do rozpoznania na rozprawie. Przepis ten stanowi zabezpieczenie przed sytuacją, w której sprawa skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym wymaga jednak przeprowadzenia rozprawy (R. Hauser. M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. 3. Wydanie, C.H BECK, Warszawa 2015, s. 527, s. 527). Przyjmuje się, że celem regulacji zawartej w art. 122 p.p.s.a. było stworzenie możliwości wyeliminowania tych wszystkich przypadków, w których skierowanie sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym było, z różnych powodów, wadliwe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2017r., II GSK 5287/16, CBOSA). Jednak w skardze kasacyjnej nie zamieszczono tego typu argumentacji. Istotne wątpliwości co do stanu faktycznego, dotyczącego okoliczności doręczenia korespondencji skarżącemu, na które wskazuje strona, nie muszą powodować obowiązku skierowania sprawy rozpoznawanej w trybie uproszczonym do rozpoznania na rozprawie. Jak wcześniej wskazano wyjaśnienie stanu faktycznego należy do organów administracji, a nie sądu administracyjnego. 5.5. Równie niezasadnym było przywołanie naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Możliwość przeprowadzenia uzupełniających dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy odnosić do sytuacji wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z oceną czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś do sytuacji wskazywanej w skardze kasacyjnej, wystąpienia istotnych wątpliwości związanych z ustaleniem zaistniałego w sprawie stanu faktycznego. 5.6. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie nie przeprowadził wnioskowanych w skardze kasacyjnej dowodów. Wprawdzie wyjątkowo, na podstawie art. 106 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może przeprowadzić dowód uzupełniający z dokumentu, ale w tej sprawie przeprowadzenie dowodów z ww. dokumentów nie było uzasadnione. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. jest ocena, czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa do poczynionych ustaleń co oznacza, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do rozpatrzenia sprawy, w tym odmiennego ustalania stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2018r., II OSK 2138/17, CBOSA, i orzecznictwo tam przywołane). Dla porządku należy powtórzyć, że postępowanie przed sądami administracyjnymi ma na celu kontrolę prawidłowości zebranego materiału dowodowego, dokonania na jego podstawie ustaleń stanu faktycznego sprawy oraz wykładni i zastosowania przepisów prawa. Celem zaś postępowania dowodowego, o którym stanowi art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego danej sprawy ale ocena, czy organy prawidłowo ustaliły ten stan i czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa. Natomiast wnioskowane przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej przeprowadzenie dowodów nie połączono z żadnym przepisem prawa, który wskazywałby, że organy nieprawidłowo ustaliły stan faktyczny (czego potrzebę wyjaśniono w pkt. 5.2 i 5.3. niniejszego wyroku). 5.7. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji i skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a.