II FSK 1931/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), protokolant Bartłomiej Ryś, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1007/16 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r., o sygn. akt I SA/Wr 1007/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T.S.A. z siedzibą w W. [obecnie O. S.A. z siedzibą w W. - dalej jako: ("spółka" lub "skarżąca")] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 4 lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007 r. Sąd pierwszej instancji przedstawił w powyższym wyroku następujący stan sprawy. 2. Wójt Gminy K., w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia 4 kwietnia 2012 r. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. w kwocie 173.923 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że spółka w dniu 18 stycznia 2007 r. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której wykazała do opodatkowania m.in. budowle o wartości 8.694.800 zł, podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki 2% i podatek do zapłaty w kwocie 173.896 zł. W korekcie powyższej deklaracji z dnia 18 grudnia 2007 r. spółka zmniejszyła podstawę opodatkowania w pozycji budowle do kwoty 4.332.966 zł i podatek do kwoty 86.659,32 zł wyjaśniając, że pierwotnie błędnie opodatkowała telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej. Organ I instancji, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, uwzględniając stanowisko judykatury oraz uzyskaną opinię biegłego, stwierdził, że linie kablowe wraz z kanalizacją kablową stanowią budowlę związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą i całość techniczno-użytkową i w konsekwencji podlegają opodatkowaniu, jak budowle w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1445 ze zm. - w skrócie: "u.p.o.l."). Jako podstawę opodatkowania organ przyjął dane wykazane w pierwotnej deklaracji. 3. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dnia 4 lipca 2012 r. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia i rozważania organu I instancji. Uwzględniono również zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 11 maja 2011 r., o sygn. akt I SA/Wr 277/11, uchylił poprzednią decyzję organów obu instancji. W motywach tego orzeczenia WSA za prawidłowe uznał stanowisko organów w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych (telekomunikacyjnych) umieszczonych w kanalizacji kablowej. WSA nie podzielił jednak stanowiska organów, że w sprawie należało zastosować rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., gdyż rozporządzenie to reguluje jedynie kwestie techniczno-budowlane, a nie podatkowe, a zatem nie mogło ono stanowić podstawy do kwalifikowania danego obiektu dla celów podatku od nieruchomości. Sąd dostrzegł, że poprzednia decyzja nie obejmowała całości przedmiotu opodatkowania, gdyż pominięto budki telefoniczne oraz, że organy winny ustalając podstawę opodatkowania sięgnąć do ewidencji środków trwałych. Opisany wyrok nie został przez strony zaskarżony. 4. W skardze do WSA we Wrocławiu spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zakwestionowanym decyzjom zarzucono naruszenie: art. 122 w zw. z art. 180 § 1 i art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."), a także art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W odpowiedzi na skargę SKO we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie. 5. Sąd pierwszej instancji w opisanym na wstępie wyroku, o sygn. akt I SA/Wr 1007/16, stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i oddalił ją, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). W motywach orzeczenia WSA zaznaczając, że w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie art. 153 P.p.s.a., czyli będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., o sygn. akt I SA/Wr 277/11, stwierdził, że w zaskarżonej decyzji SKO prawidłowo przyjęło, iż budowlą, będącą przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., jest sieć telekomunikacyjna, której elementem są linie kablowe, kanały kablowe, studzienki telekomunikacyjne, stanowiące, w wyniku ich technicznego powiązania, funkcjonalną całość służącą przekazywaniu informacji. W konsekwencji powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że na obecnym etapie postępowania spór ogranicza się wyłącznie do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zgodnie z przepisami procesowymi ustaliły podstawę opodatkowania. Rozpoznając sprawę w takim zakresie WSA stwierdził, że organ I instancji prawidłowo wykonał zalecenie zawarte w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., wzywając spółkę do określenia wartości budowli i przedłożenia wykazu środków trwałych i dokumentacji technicznej. W odpowiedzi na to wezwanie spółka przesłała wykaz środków trwałych w formie tabelarycznej (na płycie CD), zawierający środki trwałe z całego województwa dolnośląskiego i wielkopolskiego, przy czym nie wszystkie pozycje zawierały opisy położenia budowli, co uniemożliwiało jednoznaczne odczytanie, czy dany obiekt jest położony na terenie gminy K.. Kolejnym pismem z dnia 17 lutego 2012 r. organ wezwał spółkę o precyzyjne wskazanie przedmiotów opodatkowania, zakreślając termin 7 dni na udzielnie odpowiedzi. Spółka nie odpowiedziała w powyższym terminie, a w piśmie z dnia 29 marca 2012 r powtórzyła zalecenia zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2011 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wobec bierności skarżącej w zakresie przedstawienia stosownej dokumentacji dotyczącej przedmiotów opodatkowania, organy podatkowe zasadnie odwołały się do danych wykazanych w pierwotnie złożonej przez spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości. Zaznaczono przy tym, że przyczyną skorygowania tej deklaracji przez spółkę była wyłącznie inna wykładnia przepisów prawa materialnego, a nie nieprawidłowości w zakresie wartości środków trwałych przyjętej jako podstawa opodatkowania, czy też innego stanu własnościowego wskazanych środków trwałych, który miałby wpływ na opodatkowanie. 6. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka, reprezentowana przez adwokata, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzuciła, że został on wydany z mającymi istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniami przepisów postępowania i prawa materialnego, tj.: 1) art. 141 § 4 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie okoliczności prawnie relewantnych z punktu widzenia art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 7 i ust. 8 u.p.o.l. w związku z zarzutem naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w tym zwłaszcza nieuwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy, wskutek czego uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu jest oderwane od stanu faktycznego zaistniałego w sprawie; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie), mimo naruszeń przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 w zw. z art. 188 O.p., a także w zw. z art. 197 § 2 O.p. oraz w zw. z art. 4 ust. 7 i ust. 8 u.p.o.l. wskutek niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zebrania materiału dowodowego, w tym zwłaszcza nieuwzględnienia wniosku strony o dowód z ewidencji środków trwałych, jak również niepowołania biegłego w celu ustalenia wartości spornych obiektów, a także wskutek błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym zwłaszcza wyjaśnień strony w zakresie wartości spornych linii kablowych; 3) art. 153 P.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie, tj. nieadekwatność do wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2011 r. o sygn. akt I SA/Wr 277/11 w zakresie dopuszczalności oparcia się przy ustaleniu podstawy opodatkowania od budowli na deklaracji złożonej pierwotnie; 4) art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 16f ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze zm. - w skrócie: "u.p.d.o.p.") przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu jako podstawy opodatkowania w 2007 r. wartości, która nie jest podstawą obliczenia amortyzacji wynikającą z ewidencji środków trwałych skarżącej, ale kwotą zadeklarowaną przez spółkę w jednej z wcześniejszych deklaracji za 2007 r. Wobec podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. 7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółki SKO we Wrocławiu wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej jako niezasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. 8.1. Stosownie do art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki nie zachodzą w niniejszej sprawie. Przed przystąpieniem do rozważenia zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że w podobnym stanie faktycznym i prawnym wielokrotnie zapadały już wobec skarżącej spółki wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, przykładowo z dnia 29 października 2010 r., o sygn. akt II FSK 1468/09; z dnia 16 grudnia 2015 r., o sygn. akt II FSK 409/14 i z dnia 9 października 2018 r., o sygn. akt II FSK 3207/16 (wszystkie orzeczenia powołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyższych orzeczeniach, stąd też wykorzystano zawartą w nich argumentację. 8.2. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie dotyczy w istocie wartości budowli w postaci telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jako podstawy opodatkowania, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W niniejszej sprawie przesądzone zostało bowiem, że położone w kanalizacji kablowej (technicznej) kable stanowią (w stanie prawnym obowiązującym w badanym roku podatkowym) budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czyli obiekt budowlany stanowiący całość techniczno-użytkową. Złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami i instalacjami - jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W stanie prawnym obowiązującym przed zmianą przepisów, tj. do lipca 2010 r., sieć telekomunikacyjna odpowiadała zakresowi pojęcia budowli na gruncie Prawa budowlanego, a w konsekwencji i przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jeżeli zatem kable są położone w kanalizacji kablowej, wówczas oba te elementy tworzą jedną całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę, która podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości - z uwzględnieniem każdego z jej elementów. 8.3. Jak już wspomniano kluczową kwestią dotyczącą opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości w niniejszej sprawie jest jej wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. winna być ona ustalona na dzień pierwszy stycznia roku podatkowego w wysokości stanowiącej podstawę amortyzacji w tym roku, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne. Odnośnie budowli całkowicie zamortyzowanych – podstawę opodatkowania stanowi ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Odwołanie się w regulacji dotyczącej podatku od nieruchomości do przepisów regulujących podatki dochodowe i podstawy dokonania amortyzacji niewątpliwie wskazuje na to, że dowodem, na podstawie którego można ustalić wartość budowli, jest ewidencja środków trwałych. Nie można jednak zapominać, że wartość budowli powinien określić podatnik, uwzględniając powyższe zasady w deklaracji podatkowej, którą ma obowiązek złożyć stosownie do art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. Jeżeli wartości tej nie określi bądź poda wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, który ustali tę wartość (art. 4 ust. 7 u.p.o.l.). Oznacza to, że organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności opierać się na danych podanych przez podatnika, a dopiero gdy podatnik nie określi wartości budowli lub poda wartość odbiegającą od wartości rynkowej (a ma obowiązek podać ją w przypadku, gdy budowla nie podlega amortyzacji, co nie miało miejsca w tym wypadku), zobligowany jest powołać biegłego. Oczywistym jest, że w przypadku wątpliwości co do prawidłowości podanej przez podatnika wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ może ją zweryfikować w postępowaniu podatkowym za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych. Wskazanie wartości budowli, nawet niewłaściwej, nie obliguje go jednak do powołania biegłego. Zatem samodzielnie formułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 16f u.p.d.o.p. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Powyższe zagadnienie było już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego (przykładowo w wyrokach: z dnia 14 czerwca 2016 r., o sygn. akt II FSK 2651/15 i II FSK 3128/15; z dnia 23 czerwca 2016 r., o sygn. akt II FSK 3437/15; z dnia 14 września 2016 r., o sygn. akt II FSK 2699/14; z dnia 13 lipca 2017 r., o sygn. akt II FSK 1231/17; z dnia 11 kwietnia 2018 r., o sygn. akt II FSK 905/16; z dnia 25 kwietnia 2018 r., o sygn. akt II FSK 1110/16; z dnia 12 czerwca 2018 r., o sygn. akt II FSK 1593/16). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela zasadnicze tezy zawarte w powyższych orzeczeniach i przyjmuje je jako własne. W rozpatrywanej sprawie za podstawę opodatkowania organ I instancji przyjął dane wynikające z deklaracji podatkowej złożonej przez spółkę w dniu 18 stycznia 2007 r. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organy podatkowe, realizując zalecenie WSA we Wrocławiu zawarte w wyroku z dnia 11 maja 2011 r., podjęły stosowną inicjatywę dowodową w celu ustalenia prawidłowej wysokości podstawy opodatkowania, wzywając spółkę do określenia wartości budowli i przedłożenia wykazu środków trwałych i dokumentacji technicznej. W odpowiedzi na to wezwanie spółka przesłała wykaz środków trwałych w formie tabelarycznej (na płycie CD), zawierający środki trwałe z województwa dolnośląskiego i wielkopolskiego, przy czym nie wszystkie pozycje zawierały opisy położenia budowli, co uniemożliwiało jednoznaczne odczytanie, czy dany obiekt jest położony na terenie gminy K.. Kolejnym pismem z dnia 17 lutego 2012 r. organ wezwał spółkę o precyzyjne wskazanie przedmiotów opodatkowania, zakreślając termin 7 dni na udzielnie odpowiedzi. Spółka nie odpowiedziała w powyższym terminie, a w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. powtórzyła jedynie zalecenia zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2011 r. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji, wobec bierności skarżącej w zakresie przedstawienia precyzyjnej dokumentacji dotyczącej podstawy opodatkowania, zaakceptował przyjęte przez organ, dane wykazane w pierwotnie złożonej przez spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007 r. Spółka nie przedstawiła bowiem wiarygodnych oraz weryfikowalnych dowodów, które mogłyby świadczyć o konieczności zmniejszenia podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie. Za taki dowód nie mogła zostać uznana przedstawiona przez spółkę w toku ponownego postępowania podatkowego płyta CD, gdyż wartość dowodowa tej płyty była znikoma, o czym skarżąca została poinformowana. Wbrew zatem twierdzeniom autora skargi kasacyjnej w sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 P.p.s.a., albowiem organy podatkowe uwzględniły i zrealizowały w miarę swoich możliwości, uwzględniając brak współpracy spółki, zalecenia zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2011 r. 8.4. Za chybiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 2 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie). Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się bowiem naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 4 ust. 7 i ust. 8 u.p.o.l., a także w związku z art. 191 i art. 188 O.p. WSA we Wrocławiu prawidłowo przyjął, że bezzasadne okazały się zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia tych przepisów postępowania podatkowego w odniesieniu do kwestii ustalenia wartości przedmiotu opodatkowania (podstawy opodatkowania). Istotę sporu stanowiła bowiem wykładnia, a następnie zastosowanie prawa materialnego, toteż zakres postępowania dowodowego determinowany był rozstrzygnięciami o charakterze materialnoprawnym. Jedyna konkretna nieprawidłowość postępowania podatkowego, na którą wskazuje skarżąca kasacyjnie, dotyczy w istocie określenia podstawy opodatkowania na podstawie danych zawartych w pierwotnej deklaracji za 2007 r. Taki sposób ustalenia podstawy opodatkowania był jednak prawidłowy, skoro skarżąca nie wykazała zmiany wartości, stanowiącej podstawę amortyzacji, ale kwestionuje samą zasadę opodatkowania przedmiotu, którego wartość dla celów podatkowych określono w taki sposób (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2018 r., o sygn. akt II FSK 1942/16). Organy podatkowe stworzyły skarżącej spółce możliwość wykazania, że wbrew jej dotychczasowym wyjaśnieniom zmniejszenie podstawy opodatkowania związane było z innymi okolicznościami od tych, które dotyczyły wyłączenia z podstawy opodatkowania wartości kanalizacji kablowej. Wielokrotnie wzywały skarżącą do złożenia stosownych dowodów i wyjaśnień. Wobec biernej postawy spółki organy podatkowe dokonały właściwej oceny złożonej przez spółkę deklaracji (korekty deklaracji) i uwzględniły wytyczne zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2011 r., prawidłowo określając podstawę opodatkowania za 2007 r. Wbrew stanowisku spółki, nie było podstaw do zmniejszenia podstawy opodatkowania budowli o wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Uwzględniono zatem w sprawie okoliczności faktycznie mające wpływ na podstawę opodatkowania. Z uwagi na powyższe stanowisko organów podatkowych dotyczące niemożności uznania za dowód płyty CD (wobec braku doprecyzowania danych tam zawartych), słusznie zostało zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy został zatem ustalony w sposób prawidłowy, a ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego była spójna i logiczna. Sąd pierwszej instancji, badając przestrzeganie zasad postępowania podatkowego, zasadnie przyjął, że postępowanie to pozwoliło dostatecznie ustalić stan faktyczny sprawy. Autor skargi kasacyjnej nie przedłożył żadnego dowodu, który podważałby ustalenia co do podstawy opodatkowania i nie wykazał, aby WSA lub organy podatkowe pominęły jakikolwiek dowód. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej postępowanie dowodowe przeprowadzono wnikliwie, ustalając stan faktyczny zgodny z możliwym do ustalenia przebiegiem wydarzeń, nie naruszając przy tym przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p., w których została wyrażona i skonkretyzowana zasada prawdy obiektywnej. Jednocześnie ocena dowodów dokonana została po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu dostępnego materiału dowodowego, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania (w myśl art. 191 O.p.) oraz w odniesieniu do reguł ustalonych w, mających zastosowanie w sprawie, przepisach prawa materialnego. Wobec powyższego uznać należy, że ani Sąd pierwszej instancji, ani organy podatkowe nie naruszyły wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. 8.5. Mając na uwadze powyższe rozważania, za chybiony należało uznać również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia co do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3, ust. 7 i ust. 8 u.p.o.l. w zw. z zarzutem naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., gdyż Sąd pierwszej instancji wskazał na te okoliczności faktyczne i prawne w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W szczególności wyjaśnił należycie, na jakiej podstawie przyjął za prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane w niniejszej sprawie przez organy podatkowe, stanowiące podstawę do zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił i uzasadnił, dlaczego uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie określenia podatku od nieruchomości za 2007 r. w oparciu o deklarację spółki za ten sam rok. Mimo wątpliwości autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie wyroku spełnia wymogi i standardy, o których stanowi przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Przedstawiono w nim bowiem stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, sporządzonego zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 P.p.s.a., dowodzi, że wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, WSA w prawidłowy sposób wywiązał się ze swoich obowiązków i zastosował przy tym adekwatny do wyniku tej kontroli środek. Skoro bowiem stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji nie narusza prawa, to miał podstawy, działając w oparciu o treść art. 151 P.p.s.a., oddalić skargę. To zaś, że w skardze kasacyjnej nie zgodzono się z tak wyrażoną oceną, nie mogło być skuteczną podstawą do uznania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., o sygn. akt II FPS 8/09). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Natomiast przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie daje możliwości polemiki z merytorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, jak czyni to autor skargi kasacyjnej. Nie jest też podstawą do podważenia ustaleń stanu faktycznego sprawy, do czego w istocie dąży strona skarżąca. W ramach tej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze wskazanej normy prawnej (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2018 r., o sygn. akt I FSK 1205/16 i z dnia 22 lutego 2019 r., o sygn. akt I FSK 310/17). Na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2018 r., o sygn. akt II FSK 403/18). Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu, niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2243/11 i z dnia 20 marca 2013 r., o sygn. akt II FSK 2230/11). Sąd kasacyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe poglądy. Dlatego sam fakt, że skarżąca nie zgadza się z argumentami zawartymi w zaskarżonym orzeczeniu, nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a., stąd też zarzut ten jest bezzasadny. 8.6. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.