II FSK 1923/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Artur Kot, protokolant Bartłomiej Ryś, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1275/16 w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądza od H. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 660 zł (słownie: sześćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1275/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną przez H. S. (dalej: skarżący) decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (Dyrektor IS) w Poznaniu z dnia 2 czerwca 2016 r. i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (NUS) P. z dnia 18 stycznia 2016 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Wnioskiem z dnia 16 listopada 2015 r. skarżący wniósł o umorzenie zaległości podatkowych wynikających z decyzji orzekających o jego solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe E. sp. z o.o. z siedzibą w P. Na dzień złożenia wniosku zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych, za które odpowiedzialność ponosił skarżący wynosiły 13.897,00 zł oraz odsetki w kwocie 9.009,00 zł. Obciążające skarżącego zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., wynosiły na dzień złożenia wniosku 1.856,00 zł oraz odsetki w kwocie 1.175,00 zł. Z kolei obciążające skarżącego zaległości w podatku od towarów i usług wynosiły 52.052,00 zł oraz odsetki w kwocie 33.177,00 zł. Skarżący, uzasadniając wniosek, wskazał m.in. na trudną sytuacją zdrowotną oraz finansową, która spowodowała brak możliwości zapłaty zobowiązań. Skarżący podał, że utrzymuje się wyłącznie z emerytury, a stan zdrowia i podeszły wiek nie pozwalają mu na podejmowanie zajęć zarobkowych. Decyzją z dnia 18 stycznia 2016 r. NUS odmówił skarżącemu umorzenia ww. zaległości podatkowych. Biorąc pod uwagę treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) organ podatkowy rozważył wystąpienie określonych tym przepisem przesłanek. Wskazał, że skarżący osiąga dochód z emerytury w kwocie 1.227,30 zł oraz że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, która osiąga miesięczny dochód w kwocie 982,49 zł. Skarżący posiada nieruchomość o powierzchni 580 m2, zabudowaną domem jednorodzinnym o powierzchni 90 m2. Rodzina skarżącego ponosi miesięczne wydatki w łącznej kwocie 2.050,00 zł. Zdaniem organu sytuacja skarżącego jest trudna, jednakże problemy finansowe i materialne oraz subiektywne przekonanie o konieczności umorzenia należności, nie mogą stanowić przesłanki uzasadniającej udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W ocenie organu pierwszej instancji umorzenie zobowiązań podatkowych powinno ograniczać się wyłącznie do sytuacji nagłych lub wyjątkowych, a takich nie dopatrzono się w niniejszej sprawie. Ponadto organ wskazał, że z tytułu objętych wnioskiem zaległości prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, w trakcie którego nie stwierdzono bezskuteczności egzekucji. Zatem udzielenie wnioskowanej ulgi przed wyczerpaniem możliwości spłaty zadłużenia byłoby nieuzasadnione. Zważywszy na genezę powstania objętych wnioskiem zaległości podatkowych organ stwierdził, że skarżący jako członek zarządu spółki kapitałowej mimo zaistnienia przesłanek ogłoszenia jej upadłości nie wystąpił z wnioskiem w tym zakresie. Zdaniem organu, powstanie objętych wnioskiem zaległości jest wynikiem świadomej decyzji skarżącego, a tego rodzaju postępowanie nie może być premiowane przyznaniem jakiejkolwiek ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Dyrektor IS decyzją z dnia 2 czerwca 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko NUS, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi. Odnośnie do sytuacji materialnej skarżącego organ uznał, iż nie jest ona wyjątkowa, a poza tym wynika ona z działań skarżącego, który zgodził się na powstanie zaległości podatkowych będąc prezesem E. sp. z o.o. Organ podniósł, że skarżący w dniu 27 lipca 2015 r. uzyskał środki pieniężne w kwocie 41.500,00 zł, ale nie przeznaczył ich na zapłatę zaległości podatkowych. W ocenie Dyrektora IS przedłożony przez skarżącego materiał dowodowy nie potwierdza jego trudnej sytuacji rodzinnej i finansowej. Sytuacja bytowa skarżącego nie jest zagrożona i możliwa jest spłata obciążających go zobowiązań bez ryzyka dla egzystencji jego rodziny. Dochód uzyskiwany przez skarżącego oraz jego małżonkę ponad dwukrotnie przekracza wartość dochodów uprawniających do korzystania z pomocy społecznej, zatem brak jest ryzyka zmniejszenia się dochodów do poziomu, od którego przysługują świadczenia z pomocy społecznej. W sprawie nie występuje również interes publiczny, ponieważ zapłata objętego wnioskiem zobowiązania nie spowoduje dodatkowych obciążeń dla budżetu państwa. Zdaniem organu problemy zdrowotne skarżącego nie stanowią wprost podstawy do pozytywnego uwzględnienia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 oraz art. 121 § 1 i art. 210 § 4 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 3 lit. g) O.p. Stwierdził, że organ podatkowy nie wypełnił obowiązku dokładnego ustalenia okoliczności faktycznych związanych z sytuacją życiową skarżącego, ani nie rozważył szczegółowo występowania przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego. Zdaniem Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób wywieść, dlaczego trudna sytuacja materialna i życiowa skarżącego nie została uznana za wskazującą na jego ważny interes. Organ pierwszej instancji ograniczył się bowiem jedynie do konstatacji, że sytuacja finansowa jest niełatwa, ale nie wyjątkowa, zatem nie stanowi wystarczającej podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd wskazał, że przy badaniu wystąpienia przesłanki "interesu publicznego" organ winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi. Zaznaczył, iż odnoszenie tej przesłanki do obowiązku płacenia podatków lub nadzwyczajnych okoliczności powstania zaległości podatkowych jest nieuprawnionym zawężeniem tego pojęcia. Sąd zobowiązał organ podatkowy do zbadania sytuacji skarżącego, zwłaszcza jego możliwości zarobkowych i sytuacji zdrowotnej oraz do dokonania oceny, czy i na ile znacząco negatywna decyzja dotycząca umorzenia zaległości wpłynie na możliwości zarobkowe skarżącego w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie jego egzystencji. Skargę kasacyjną wywiódł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając: 1) na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016, poz. 718 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art 141 § 4 ustawy i w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego polegającą na uznaniu przez Sąd, wbrew zgromadzonym w aktach sprawy dokumentom, że organy podatkowe nierzetelnie zgromadziły materiał dowodowy będący podstawą orzekania; b) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego polegającą na przyjęciu przez Sąd, że organy podatkowe nie zbadały, nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, a tym samym błędnie oceniły czy spełnione są przesłanki dotyczące umorzenia zaległości podatkowych; c) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tego przepisu przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe orzekając nie mogą dokonać tzw. uznania administracyjnego; d) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i w zw. z art. 188 w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe orzekając nie mogły oprzeć się na zgromadzonym materiale dowodowym oraz przyjęcie przez sąd, że organy podatkowe w sposób dowolny oceniły zgromadzony materiał dowodowy i w sposób dowolny wydały rozstrzygnięcie, nie biorąc pod uwagę ważnego interesu skarżącego oraz interesu publicznego; e) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1 , art. 191 i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe orzekając, nie mogły oprzeć się na zgromadzonym materiale dowodowym i że był on niewystarczający oraz przyjęcie przez Sąd, że organy podatkowe w sposób dowolny oceniły zgromadzony materiał dowodowy; f) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 187 § 1, art. 122 i w zw. z art. 67a §1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe orzekając w tej sprawie nie zbadały wnikliwie sytuacji skarżącego i nie wzięły pod uwagę ważnego interesu skarżącego i interesu publicznego; g) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 187 § 1, art. 122 i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe orzekając w tej sprawie nie zbadały wnikliwie sytuacji skarżącego i nie wzięły pod uwagę trudnej sytuacji skarżącego; h) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 187 § 1, art. 122 i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe niezasadnie stwierdziły brak przesłanek do zastosowania ulgi w ramach uznania administracyjnego; i) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 187 § 1, art. 122 i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe orzekając w tej sprawie nie zbadały wnikliwie sytuacji skarżącego i nie wzięły pod uwagę interesu publicznego szeroko rozumianego i nie oceniły czy w tej danej sytuacji korzystniejsze jest dochodzenie należności, czy zastosowanie ulgi; j) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 187 § 1, art. 122 i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 (z zastrzeżeniem art. 67b) O.p. poprzez nie zastosowanie tych przepisów przez Sąd i przyjęcie, że organy podatkowe orzekając w tej sprawie nie zbadały wnikliwie sytuacji skarżącego i nie wzięły pod uwagę możliwości zarobkowych skarżącego i jego stanu zdrowia; k) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 oraz w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 122 O.p. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i uznanie, że w niniejszej sprawie organ podatkowy nie podjął wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; l) art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi. 2) na podstawie art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię: a) art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 3 lit. g) O.p., do którego doszło na skutek stwierdzenia, że organy podatkowe niestarannie oceniły zgromadzony w sprawie materiał i błędnie ustaliły stan faktyczny, nie wzięły pod uwagę ani ważnego interesu skarżącego, ani interesu publicznego i bez powodu nie zastosowały w stosunku do skarżącego ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych; b) art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 3 lit. g) O.p. poprzez zarzucenie organom podatkowym brak ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu publicznego, a ważnym interesem strony; c) art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 3 lit. g) O.p. na skutek błędnej interpretacji uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tj. uznaniu, iż według organu przyczyny powstania zaległości samodzielnie przesądziły o nie istnieniu ważnego interesu skarżącego. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według nom przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji organy podatkowe ustaliły okoliczności faktyczne związane z sytuacją życiową skarżącego. Organ odwoławczy poddał wszechstronnej ocenie zebrany w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie rozważył wystąpienie przesłanek z art. 67 a § 1 pkt 3 O.p. Wziął pod uwagę szerokie spektrum okoliczności, które wpływają na obecną sytuację skarżącego, tj. genezę powstania zaległości podatkowych, postawę skarżącego w okresie, gdy te zaległości podatkowe powstawały oraz jego obecną sytuację majątkową i zdrowotną. Aczkolwiek w najnowszym orzecznictwie uznaje się, iż co do zasady w sprawach dotyczących umorzenia zaległości podatkowych nie są istotne przyczyny ich powstania, lecz aktualna sytuacja majątkowa i życiowa podatnika, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej konkretnej sprawie jak najbardziej zasadnie organ odwoławczy wziął pod uwagę genezę powstania zaległości, do zapłacenia których zobowiązany jest skarżący. Daje ona bowiem obraz stosunku skarżącego do wypełniania obowiązków publicznoprawnych, który to organ odwoławczy uznał za istotny w kontekście określonej w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. przesłance interesu publicznego. Przypomnieć można, że organ odwoławczy wziął pod uwagę, iż zaległości powstały na skutek nie regulowania podatków przez Spółkę, której prezesem zarządu jest skarżący, mimo że w okresie ich powstania osiągała ona dochody, a więc że powstanie zaległości jest skutkiem działań skarżącego. Uwzględnił również, że skarżący, jako prezes Spółki, nie podjął żadnych działań naprawczych wówczas, gdy Spółka nie uzyskiwała przychodów tylko finansowała starty niedochodowej działalności. Wziął też pod uwagę, iż spółka nie podjęła działań w celu rozwiązania problemu (nie zwróciła się w ciągu siedmiu lat o spłatę zaległości w systemie ratalnym) oraz że zaległości są wynikiem braku wpłat, a nie zdarzeń nagłych, losowych. Odnotował, iż skarżący w lipcu 2015 r. uzyskał środki pieniężne w wysokości 41.500 zł, ale nie przeznaczył ich choćby w części na spłatę zaległości podatkowych. Organ poddał ocenie postępowanie skarżącego, stwierdzając, iż świadczy ono o pasywnej postawie skarżącego w traktowaniu obowiązków podatkowych i uznał, że nie leży w interesie publicznym premiowanie takiej postawy poprzez umorzenie zaległości podatkowych. Powyżej opisane okoliczności nie są jedynymi, które organ odwoławczy uwzględnił w kontekście przesłanki interesu publicznego. Poddał bowiem analizie sytuację majątkową skarżącego i w jej wyniku doszedł do wniosku, że nie występuje ryzyko, aby spłata zaległości podatkowych spowodowała obciążenia dla budżetu Państwa, np. poprzez konieczność przyznania skarżącemu środków z pomocy społecznej. Wskazał też na skuteczność prowadzonej wobec majątku skarżącego egzekucji i stwierdził, że w sprzeczności z interesem publicznym pozostaje umorzenie zaległości podatkowych w sytuacji, gdy istnieje majątek, z którego można prowadzić egzekucję, a przy tym egzekucja nie zachwieje podstawami egzystencji skarżącego. Podane przez organ odwoławczy okoliczności w celu wykazania, iż nie leży w interesie publicznym umorzenie skarżącemu zaległości podatkowych, a trzeba podkreślić, iż powyżej zostały wskazane niektóre z nich, czynią wręcz niezrozumiałym stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organ odwoławczy powiązał interes publiczny tylko z obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznych, nadzwyczajnością powstania zaległości podatkowych oraz uzyskaniem pomocy publicznej. Zauważyć trzeba, że Sąd nie stwierdził przy tym, iż te kryteria nie powinny być brane pod uwagę, lecz że nie mogą być traktowane jako wyłączne, przy czym w ogóle nie wypowiedział się odnośnie do zastosowania ich w konkretnych okolicznościach ustalonych w niniejszej sprawie. Przyjąć należy, iż są to ogólne uwagi Sądu pierwszej instancji, poczynione w oderwaniu od stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Jako zasadny należy zatem uznać postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 191, art. 187 § 1, art. 122 i w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez przyjęcie, że organy podatkowe nie zbadały wnikliwie sytuacji skarżącego i nie wzięły pod uwagę interesu publicznego szeroko rozumianego i nie oceniły, czy w tej danej sytuacji korzystniejsze jest dochodzenie należności, czy zastosowanie ulgi, podobnie jak inne zarzuty nawiązujące do tej kwestii. Zgodnie z twierdzeniem autora skargi kasacyjnej, w zaskarżonej decyzji poddano szczegółowej analizie sytuację majątkową skarżącego, odniesiono się do jego argumentów związanych ze stanem zdrowia, natomiast Sąd pierwszej instancji w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy i w rzeczy samej treści uzasadnienia decyzji stwierdził, że z zaskarżonej decyzji nie można wywieźć, "dlaczego trudna sytuacja materialna i życiowa skarżącego nie została uznana za wskazującą na jego ważny interes". Przede wszystkim zauważenia wymaga, że organ odwoławczy nie ocenił sytuacji skarżącego jako trudnej, lecz nazwał ją niełatwą i wyjaśnił, dlaczego tak ją ocenił. Ową niełatwą sytuację organ upatrywał w tym, że skarżący nie ma możliwości finansowych, aby jednorazowo spłacić obciążające go zaległości podatkowe. Natomiast odnośnie do sytuacji bytowej organ stwierdził, iż nie jest ona zagrożona i możliwe jest podjęcie spłaty zaległości bez ryzyka dla egzystencji rodziny skarżącego. Do takich wniosków organ odwoławczy doszedł na skutek analizy sytuacji życiowej, majątkowej i zdrowotnej skarżącego. Między innymi organ wziął pod uwagę, że skarżący jest właścicielem domu jednorodzinnego i działki oraz że wraz z małżonką uzyskuje dochód z emerytury w wysokości ponad 2.200 zł, a także i to, że skarżący nie korzysta z pomocy opieki społecznej, nie sygnalizuje trudności w regulowaniu bieżących należności, nie posiada zaciągniętych pożyczek, nie korzysta z pomocy osób trzecich. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy rozważył sytuację skarżącego we wszystkich możliwych płaszczyznach, również i w tych których badanie zalecił Sąd pierwszej instancji, tj. zdrowotnej, zagrożenia egzystencji, możliwości zarobkowych. Rolą Sądu pierwszej instancji było dokonanie merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, ocena czy w świetle materiału dowodowego prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, iż w niniejszej sprawie nie występują przesłanki z art. 67 a § 1 pkt 3 O.p. Ponieważ tego nie uczynił, kontrolę taką zobowiązany jest przeprowadzić wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznający niniejszą sprawę. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.