II FSK 1915/14

Warszawa, 3 kwietnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Nasierowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia del. WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy o dokonanie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1915/14 wydanego na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2032/13, w sprawie ze skargi F. z o.o. z siedzibą w C. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego w imieniu Ministra Finansów, z dnia 30 lipca 2013 r. nr ILPB4/423-152/13-2/ŁM w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia: stwierdzić, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1915/14 oddalono skargę kasacyjną w całości.

Wyrokiem z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1915/14, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2032/13, w sprawie ze skargi F. Spółka z o.o. z siedzibą w C. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego w imieniu Ministra Finansów, z dnia 30 lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. Pismem z dnia 23 lutego 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wniósł o sporządzenie wykładni wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2016 r. wskazując na rozbieżność między sentencją wyroku, stanowiącą o oddaleniu skargi kasacyjnej, a jego uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. T. Ereciński (w:) T. Ereciński (red.), J. Gudowski, M. Jędrzejewska, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego. Część pierwsza..., t. 1, 1999, s. 581; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75533). Podkreślić jednak należy, że wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. W sytuacji, kiedy treść sentencji orzeczenia jest sprzeczna z jego uzasadnieniem, zgodnie z art. 170 p.p.s.a., moc wiążącą ma jego sentencja. W związku z tym treść uzasadnienia, które z sentencją jest sprzeczne nie może tej sentencji zmieniać. Oddalenie skargi kasacyjnej przy błędnym uzasadnieniu spowodowało, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ interpretacyjny uwzględni wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w prawomocnym wyroku sądu pierwszej instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzeczono, jak w postanowieniu.