II FSK 190/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 1102/19 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. postanawia: sprostować z urzędu oczywistą omyłkę zawartą w pkt 2 sentencji wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2022 r., sygn. akt II FSK 190/20, w ten sposób, że użyte w nim błędne sformułowanie: "zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz R. K." zastąpić prawidłowym: "zasądza od R. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku."

Wyrokiem z 11 października 2022 r., II FSK 190/20, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę R. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. Zgodnie z brzmieniem pkt 2 wyroku Sąd zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kwotę 8.100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny (por. Słownik języka polskiego PWN L-P, Warszawa 1995 pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, s. 421). Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi nie budzącymi wątpliwości okolicznościami. Wyraża się ona bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 września 2016 r., II FSK 1772/13, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie właśnie taka sytuacja zachodzi. W sentencji wyroku Naczelny Sąd Administracyjny błędnie wskazał stronę, na rzecz której zasądzono zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, tj. podał, że jest to "R.K.". Pozostaje to w oczywistej sprzeczności z wynikiem postępowania kasacyjnego. W związku z faktem, że w omawianym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wniósł R.K., stroną przeciwną był Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku a orzeczenie zapadło w trybie art. 184 p.p.s.a., to w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. stroną, na której rzecz należało zasądzić zwrot kosztów postępowania kasacyjnego jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku. W związku z tym wymienioną wyżej oczywistą omyłkę Naczelny Sąd Administracyjny sprostował na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a. w sposób wskazany w sentencji postanowienia.