II FSK 1889/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca - Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Bogusław Wolas (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 1198/16 w sprawie ze skargi C. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1198/16, oddalono skargę C. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 sierpnia 2016 r. w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2016 r. Dz.U. poz. 23 z późn. zm. - dalej K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1, § 4 pkt 1 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. z 2016 r. Dz.U. poz. 599 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez C. B. (dalej – skarżący, zobowiązany), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej – organ egzekucyjny, organ I instancji) z dnia 20 maja 2016 r., którym uznano zarzut dotyczący braku prawidłowej podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej za zasadny i umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...]. Sąd I instancji podał, że organ egzekucyjny, działając jako wierzyciel, wystawił w dniu 23 grudnia 2015 r. tytuły wykonawcze o nr: [...] oraz [...] dotyczące C. B. oraz nadał klauzulę o skierowaniu w/w tytułów wykonawczych do egzekucji. W dniu 11 stycznia 2016 r. do organu egzekucyjnego wpłynęły zarzuty skarżącego w sprawie postępowania egzekucyjnego. Skarżący w zarzutach podniósł nieistnienie obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę, ze względu na ich błędne naliczenie; brak informacji o tym, że obowiązek jest wymagalny; brak prawidłowego pouczenia zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów oraz brak prawidłowej podstawy prawnej prowadzenia egzekucji. Następnie organ egzekucyjny w dniu 14 stycznia 2016 r. wydał postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast w dniu 28 stycznia 2016 r. wystawił nowe tytuły nr: [...], [...] z poprawną podstawą prawną, które skierował do egzekucji. Organ egzekucyjny wydał w dniu 11 lutego 2016 r. postanowienie nr [...], w którym uznał zarzuty za zasadne i umorzył postępowanie w sprawie. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 lutego 2016 r. Skarżący pismem z dnia 7 marca 2016 r. złożył: 1) zażalenie na w/w postanowienie organu egzekucyjnego oraz 2) zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze o nr: [...], [...]. Zarzuty dotyczące wspomnianych tytułów wykonawczych były przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organ egzekucyjny. W zażaleniu natomiast zobowiązany podniósł, iż w uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 lutego 2016 r. o uznaniu zarzutów za zasadne błędnie stwierdzono, że obowiązek wynikający z tytułów wykonawczych istnieje, a odsetki za zwłokę zostały naliczone w prawidłowej wysokości. Wobec powyższego wniósł o uchylenie postanowienia w całości. Po rozpatrzeniu zażalenia, organ odwoławczy postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 11 lutego 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r. nr [...] uznał zarzut dotyczący braku prawidłowej podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej za zasadny i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] oraz [...]. Po rozpatrzeniu zażalenia, organ II instancji postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 20 maja 2016 r. Dokonując analizy tytułów wykonawczych o nr [...] oraz [...] przez pryzmat art. 27 § 1 u.p.e.a. organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż kwestionowane tytuły wykonawcze zawierają wszystkie elementy w nim wskazane z wyjątkiem jednego, który organ I instancji uznał za zasługujący na uwzględnienie - nieprawidłowo w nich wskazano podstawę prawną prowadzenia egzekucji administracyjnej. Sprawiło to, że organ egzekucyjny uznał ten zarzut za zasadny i umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje w zakresie odsetek za zwłokę, które wierzyciel niezasadnie liczy od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (art. 53 § 4 O.p.), tj. bez uwzględnienia, że w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 54 § 1 pkt 7 O.p.), organ odwoławczy przedstawił chronologię zdarzeń w sprawie i stanął na stanowisku, że obrazuje ona tok postępowania podatkowego i czas jaki był organowi podatkowemu niezbędny do wydania decyzji, będącej przedmiotem postępowania egzekucyjnego, które de facto zostało umorzone. Następnie wskazał, że z przedstawionego przebiegu sprawy wynika, że opóźnienie organu podatkowego w wydaniu decyzji wynosiło 198 dni. Postępowanie podatkowe było prowadzone jednak sprawnie, bez zwłoki dokonywano kolejnych czynności wyjaśniających, zatem opóźnienie w wydaniu decyzji powstało z przyczyn niezależnych od organu, a tym samym nie zaistniały okoliczności opisane w art. 54 § 1 pkt 7 O.p. w związku z art. 54 § 2 O.p. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw według norm przepisanych. Organ egzekucyjny II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił. Sąd zaznaczył, że spór sprowadza się do trzech aspektów: – czy w wyniku wniesionego przez skarżącego zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia 20 maja 2016 r. wydanego na skutek zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr: [...] i [...], organ odwoławczy wydał dwa konkurencyjne rozstrzygnięcia; – czy w odniesieniu do tych samych należności pieniężnych, tj. z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1 lipca 2008 r. do 30 września 2008 r. oraz od 1 października 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. prowadzone są równorzędnie dwa postępowania egzekucyjne; – czy zasadnie zostały naliczone odsetki od zaległego zobowiązania podatkowego od dnia następującego po dniu upływu terminu jego płatności, tj. na podstawie art. 53 § 4 O.p., czy też organ winien uwzględnić w niniejszej sprawie art. 54 § 1 pkt 7 O.p. stanowiący, iż odsetek nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Odnosząc się do pierwszego zagadnienia Sąd zauważył, że organ egzekucyjny w dniu 20 maja 2016 r. wydał dwa postanowienia opatrzone tym samym numerem, tj. [...]: pierwszym uznał za niezasadne zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...] i [...] (do akt nie zostało załączone to postanowienie, natomiast jego wydanie wynika z postanowienia organu odwoławczego z dnia 10 sierpnia 2016 r.); drugim natomiast postanowieniem organ egzekucyjny uznał zarzut dotyczący braku prawidłowej podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej za zasadny i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...]. Drugie postanowienie zostało wydane w odniesieniu do tytułów wykonawczych, których dotyczy skarga w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, iż zażalenie z dnia 8 czerwca 2016 r. dotyczy postanowienia, którym organ egzekucyjny uznał zarzut nieprawidłowości co do podstawy prawnej prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Sąd zaznaczył, że drugim postanowieniem z dnia 20 maja 2016 r. organ egzekucyjny oddalił wszystkie zarzuty skarżącego. Ponadto w skardze nie zarzucono, aby organy nieprawidłowo zakwalifikowały ten środek zaskarżenia, jako odnoszący się do tego postanowienia, którym uwzględniono jeden z zarzutów zgłoszonych przez skarżącego. Jak podnosi skarżący na skutek wniesionego zażalenia organ odwoławczy wydał dwa postanowienia, tj. z dnia 4 i 10 sierpnia 2016 r. Wobec tego, że jak wykazano wyżej, zażalenie dotyczyło postepowania prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 23 grudnia 2015 r. organ II instancji uprawniony był do wydania w toku instancyjnej kontroli postanowienia z dnia 4 sierpnia 2016 r. Sąd nie mógł objąć kontrolą postępowania zakończonego postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. z uwagi na treść art. 134 § 1 p.p.s.a.. Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczące niedopuszczalność egzekucji administracyjnej (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) ze względu na wszczęcie kolejnego postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione w dniu 28 stycznia 2016 r. o nr: [...], [...], w sytuacji gdy nie zostało zakończone w sposób ostateczny postepowanie prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 23 grudnia 2015 r. o nr: [...] oraz [...], Sąd zwrócił uwagę, że nie ulega wątpliwości, że postępowanie egzekucyjne odnoszące się do tytułów wykonawczych z dnia 28 stycznia 2016 r. zostało wszczęte później niż to na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 23 grudnia 2015 r. Wobec tego, ewentualnej niedopuszczalności wszczęcia postępowania można potencjalnie upatrywać we wszczęciu tego drugiego postępowania egzekucyjnego, dotyczącego tytułów wykonawczych z dnia 28 stycznia 2016 r. Jednak odwołując się do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd ponownie zaznaczył, że brak jest podstaw, aby poddać je kontroli w niniejszym postepowaniu sądowo-administracyjnym. Zauważył jednak, że postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2016 r. organ odwoławczy umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 stycznia 2016 r. Tym samym zakończono postępowanie, które rodziło wątpliwości co do prawidłowości jego wszczęcia. Zajmując się ostatnim zagadnieniem, tj. czy w niniejszej sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 54 § 1 pkt 7 O.p., Sąd – po przedstawieniu przebiegu postepowania podatkowego – uznał, że pod wątpliwość należy poddać stanowisko organów, że opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 O.p.). Niemniej jednak z racji tego, że uznany za zasadny został inny zarzut skarżącego, który w efekcie doprowadził do umorzenia postępowania egzekucyjnego i skasowania wszystkich skutków nim wywołanych, Sąd I instancji nie dostrzegł konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Końcowo Sąd wyjaśnił także, dlaczego za niezasadny został uznany zarzut naruszenia art. 10§1 K.p.a. W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej, którą powyższy wyrok zaskarżono w całości, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a."). W pierwszym rzędzie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 134§1 p.p.s.a – przez zaniechanie przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu w kontekście wydania dwóch konkurencyjnych postanowień co do tego zaskarżonego postanowienia Naczelnika US w Z. z dnia 20 maja 2016 r. wydane na skutek zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez tenże organ na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] i [...]. Według wiedzy zobowiązanego po wniesieniu zażalenia na ww. postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wydał dwa postanowienia: 1. zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 20 maja 2016 r., 2. postanowienie z 10 sierpnia 2016 r., uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 20 maja 2016 r. i orzekające o uznaniu zasadności zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i umarzające postępowanie egzekucyjne. Niezależnie od powyższego zarzucono naruszenie art. 135 i art. 145§1 lit. "b" i "c" p.p.s.a. – poprzez ich pominięcie i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji w toku postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisów: 1) art. 33§1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej – przez zaniechanie uwzględnienia, że doszło do wdrożenia nowego postępowania egzekucyjnego na podstawie nowych tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 28 stycznia 2016 r. o numerach: [...] i [...] w sytuacji, gdy nie stało się ostateczne postanowienie z dnia 11 lutego 2016 r., w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w dniu 23 grudnia 2015 r. o numerach: [...]; [...] i w konsekwencji doprowadzenie do sytuacji, że w obiegu prawnym istnieją różne tytuły wykonawcze dotyczące tej samej należności pieniężnej, 2) art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej – przez nieuwzględnienie, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje, a to w zakresie odsetek za zwłokę, które wierzyciel niezasadnie liczy od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (art. 53§4 Ordynacji podatkowej), tj. bez uwzględnienia, że w niniejszej sprawie decyzja organu i instancji nie została doręczona w terminie 3 miesiące od dnia wszczęcia postępowania (art. 54§1 pkt 7 Ordynacji podatkowej), w związku z czym odsetek nie nalicza się, 3) art. 10§1 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy egzekucyjnej – przez nieuwzględnienie, że organ nie zapewnił skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu, 4) art. 138§1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. – poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia organu I instancji mimo braku podstaw prawnych i faktycznych do takiego postępowania, 5) i w konsekwencji naruszenie art. 151 p.p.s.a. – poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi mimo braku podstaw faktycznych i prawnych do takiego postępowania, tj. w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do jej uwzględnienia, a które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem o ile Sąd uwzględniłby wskazane okoliczności, winien był uchylić zaskarżone orzeczenie organu II instancji. Z uwagi na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, jak również zasądzenie kosztów postepowania kasacyjnego. Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, bowiem zawarte w niej zarzuty okazały się niezasadne, a w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie Sąd kasacyjny zaznacza, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Należy też podkreślić, że w przypadku zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutów egzekucyjnych ich rodzaj determinuje zakres postępowania zarówno przed organem egzekucyjnym, organem nadzoru, jak i sądowej kontroli aktów podjętych przez te organy. Postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia przez WSA w Gliwicach art. 134§1 p.p.s.a. – przez zaniechanie przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu w kontekście wydania dwóch konkurencyjnych postanowień przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach co do postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia 20 maja 2016 r., należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu. Prawidłowo na str. 10 uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że organ egzekucyjny w dniu 20 maja 2016 r. wydał dwa postanowienia opatrzone tym samym numerem, tj. [...]. Pierwszym z nich uznał za niezasadne zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr: [...] i [...]; drugim natomiast, uznał zarzut dotyczący braku prawidłowej podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej za zasadny i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...] (a więc wystawionych w dniu 23 grudnia 2015 r.). Zaskarżone do WSA Gliwicach postanowienie organu egzekucyjnego II instancji z dnia 4 sierpnia 2016 r. dotyczyło właśnie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 23 grudnia 2015 r. Sąd nie mógł poddać kontroli postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 28 stycznia 2016 r. ([...] i [...]), gdyż oznaczałoby to wkroczenie w inną sprawę niż ta, która była przedmiotem postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć administracyjnych zaskarżonych daną skargą. Wobec powyższego uznać należy, że WSA w Gliwicach prawidłowo przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia z dnia 4 sierpnia 2016 r., poruszając się w granicach danej sprawy, a zatem nie uchybił dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, które również zostały uznane za nieuzasadnione, Sąd kasacyjny podkreśla, że istotną okolicznością w tejże sprawie jest fakt, że postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US w Z. z dnia 20 maja 2016 r., którym uznano za zasadny zarzut dotyczący braku prawidłowej podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej za zasadny i umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] i [...]. Niejako na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że również postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze z dnia 28 stycznia 2016 r. zostało umorzone - tak więc drugie, później wszczęte postępowanie egzekucyjne, które rodziło uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości jego wszczęcia zostało zakończone. Obecnie zatem nie toczy się postępowanie egzekucyjne na podstawie kwestionowanych przez skarżącego tytułów wykonawczych. Oznacza to, że nawet ewentualne naruszenie przez organ art. 10§1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. nie wpłynęło na pogorszenie sytuacji skarżącego, gdyż poprzez wniesienie zarzutów doprowadził on do oczekiwanego przez siebie skutku, tj. umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z tego względu w sytuacji, gdy wobec skarżącego nie toczy się postępowanie egzekucyjne, za nieuzasadnione Sąd kasacyjny uznał odnoszenie się w sposób abstrakcyjny, w oderwaniu od toczącego się postępowania egzekucyjnego, do zarzutu zasadności naliczania odsetek za zwłokę od zaległego zobowiązania podatkowego od dnia następującego po dniu upływu terminu jego płatności. Podsumowując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przypadku, gdy nie zachodziła żadna z sytuacji opisanych w art. 145 § 1 p.p.s.a, Sąd I instancji winien był oddalić skargę na postanowienie z dnia 4 sierpnia 2016 r. biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art.151 p.p.s.a., co z też w prawidłowy sposób uczynił. Reasumując uznać należy, że ani Sąd pierwszej instancji, ani organy egzekucyjne nie naruszyły wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania w sposób, który skutkowałby uchyleniem zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono, jak w pkt 2 sentencji, na zasadzie art. 209 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a.